ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ Π.Ν.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ….ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Ιούνιος 1967. Περίοδος Ναυτικής Εβδομάδας. Και ήταν Μεγάλη και Λαμπρή η εβδομάδα αυτή για το Ναυτικό μας. Ο Στόλος μας, φρεσκοβαμμένος, σημαιοστολισμένος, φωταγωγημένος, τα μέταλλα φρεσκογυαλισμένα, περίμενε αγκυροβολημένος την επίσκεψη των απανταχού Ελλήνων, ιδίως των συγγενών των πληρωμάτων, για να δουν επιτέλους που και πως ζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, να επιβεβαιώσουν ή μη όλα αυτά που η φαντασία τους είχε δημιουργήσει βάση των αφηγήσεων των υπηρετούντων. Τα πλοία διασκορπισμένα στους Ναυστάθμους, αποστολές τους και αλλού ήταν απλησίαστα και ακριβοθώρητα για το κοινό. Η εβδομάδα αυτή ήταν η μόνη ευκαιρία επίσκεψης για όσο τουλάχιστον διάστημα κρατούσε το έθιμο αυτό. Ευκαιρία λοιπόν για τον υποφαινόμενο να επισκεφθεί το Υποβρύχιο η μνηστή μου και νυν σύζυγός μου (επί 48 συναπτά έτη παρακαλώ) Ελένη, για να διαπιστώσει «ιδίοις όμμασιν« πως περνά ο μελλοντικός της σύντροφος κλεισμένος μέσα σε ένα ….βαρέλι, όπως έλεγε γεμάτη δέος και με έναν αόρατο φόβο για κάθε ανίδεο περί των Υποβρυχίων. Πώς να μη νοιώθεις λίγο ….ήρωας στα μάτια της; (και τι μάτια!!!! Σε αδρανοποιούσαν όπως όταν βλέπεις τη τορπίλη να έρχεται ακριβώς μεσόστεγά σου. Δηλαδή στη καρδιά σου). Και ήρθε, αφού προηγουμένως πήρε άδεια ….εξόδου από τους γονείς της, καθ’ ότι οι κοινωνικές συνθήκες και ηθικές αρχές καμία σχέση με τις σημερινές. Και πιστέψτε με , είχαν την αξία τους. Τις εκτιμούσαμε, τις επιζητούσαμε όταν επρόκειτο για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως ο μελλοντικός σύντροφος. Χρονικό διάστημα της εξόδου, δεν καθορίστηκε, διότι εξήγησα. Αγκυροβόλιο, μεγάλη απόσταση από τη στεριά, μεταφορικό μέσοσε καθορισμένες ώρες (ίσως χάσουμε κάποιο δρομολόγιο) και άλλες …πεπονηρευμένες αιτιολογίες προκειμένου να μείνω με το Λενάκι μου περισσότερες ώρες. Όπως και έγινε. Τροκαντερό, επιβίβαση στο Β.Β. (Βοηθητικό Βάσεως) πλοιάριο, αποβίβαση στο Υ/Β Ποσειδών. Αξιωματικός Φυλακής ο τότε Ανθρχος ΒΝ κ. Γ.Ν. Ένας όχι μόνο σπουδαίος αξ/κός, αλλά ένας σωστός ευπατρίδης. Και  μας υποδέχθηκε με ευγένεια στο καρέ αξ/κών. Διέταξε αναψυκτικό για τη δεσποινίδα Ελένη, γαλλικό καφέ για τον Υπόλογο Ασυρμάτου, Επικελευστή  (Υποκ. Α! τότε), δηλαδή την αφεντιά μου και με πολιτική περιβολή παρακαλώ, παρά τις δυσκολίες σε αυτό το θέμα την εποχή εκείνη. Άρχοντας όπως αναφέραμε ο Α/Φ, μας έθεσε τον εαυτό του στη διάθεσή μας για κάθε προβληματισμό μας η δυσκολία στη ξενάγηση, η οποία άρχισε ευθύς αμέσως. Όλα πήγαν θαυμάσια. Η Ελένη φιλομαθής γαρ, μα και με τη γοητεία που ασκεί ένα κατασκεύασμα γεμάτο με αμέτρητα όργανα, χειριστήρια, σωληνώσεις, διαιρεμένο σε μικρά ή μεγάλα διαμερίσματα και άλλα πολλά, ρωτούσε για τα πάντα, όπως τα μικρά παιδιά ρωτούν τον ….μπαμπά τους. Τι είναι αυτό; Τι κάνει; Πως το κάνει; Κι εγώ, με ύφος ειδήμονος, ούτε ο ναυπηγός του Υ/Β να ήμουνα, εξηγούσα τα πάντα. Ξεχαστήκαμε στη ξενάγηση, και όταν αποφασίσαμε την επιστροφή μας στη στεριά, ώρα 21.30, παγώσαμε. Τα πλοιάρια (Β.Β) που εκτελούσαν τα δρομολόγια είχαν ολοκληρώσει το πρόγραμμά τους. Αύριο το πρωί πάλι!!! Κρύος ιδρώτας μας έλουσε. Τώρα τι κάνουμε; Να μείνει η μνηστή εκτός οικίας όλη τη νύχτα σήμαινε καταστροφή. Είπαμε. Τα ήθη αυστηρά. Όλα μπορούσαν να τιναχθούν στον αέρα. Άσε τη δικαιολογημένη αγωνία των γονέων της. Πώς να τους ενημερώσεις; Τα κινητά τηλέφωνα, ούτε στη φαντασία μας δεν υπήρχαν τότε. Κι ενώ «συνεδριάζαμε» στο καρέ Αξ/κών τι μέλει γενέσθαι, ο Σηματονόμος του Υ/Β Επστής (Υποκ.Α!) Γιώργος Παπασιφάκης επιβεβαίωσε ότι πράγματι, είμαστε απόγονοι του Οδυσσέα. Μόνο θα χρειαστεί η συναίνεση του Α/Φ, δηλαδή του Ανθ/ρχου Γ.Ν. «Λέγε ρε Γιώργη, τι προτίνεις;» ρώτησε ο Α/Φ, ο οποίος προς τιμή του καταλάβαινε το μεγάλο μας πρόβλημα. Και ο ….πανούργος Σηματονόμος μας εξήγησε το σχέδιό του. Και μείναμε όλοι κόκαλο. Ιδίως ο Α/Φ. «Θα μπω στο δύκτιο ενδοσυννενόσης και θα ζητήσουμε από το έχων το γενικό πρόσταγμα πλοίο («Κ/Β ΠΥΡΠΟΛΗΤΗΣ – ναυαρχίδα του Α.Σ.) να μας στείλει πλωτό μέσον για την ….αποβίβαση στη στεριά του Κυβερνήτη του Υ/Β!!! Τολμηρό   εγχείρημα, δύσκολη η απόφαση, λίαν επικίνδυνες οι επιπτώσεις σε περίπτωση που κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Ήμαστε εξαρτημένοι από την απόφαση του Α/Φ. Σιωπή και προβληματισμός επί τάπητος. Δεν ξέρω αν στη θετική, τελικά, απόφαση του κ. Γ.Ν. συνετέλεσε η χλομάδα και η αγωνιώδης όψη της μνηστής μου ή η δική μου βουβαμάρα και βλέμμα πολλών ερμηνειών. Το αναψοκοκκινισμένο μου πρόσωπο το δρόσιζε ένας μικρός κρύος ιδρώτας.  Τελικά τα πάντα εξελίχθηκαν όπως το είχε σχεδιάσει ο Σηματονόμος. Μέσω του Ρ/Τ ζητήθηκε από τη Ναυαρχίδα, δυνατότητα αποστολής πλωτού μέσου για την …..αποβίβαση του Κυβερνήτη.

Σε είκοσι περίπου λεπτά η πετρελαιάκατος παραβάλει στο Υ/Β. Ο …..κυβερνήτης επιβιβάζεται πρώτος βοηθώντας την κ. κυβερνήτου να επιβιβαστεί και αυτή με ασφάλεια. Ο πηδαλιούχος της πετρελαιακάτου χαιρετά κανονικά, ο Πρόκωπος με το κοντάρι κάνει τις γνωστές κινήσεις απόδοσης τιμών, ενώ από το Υ/Β, ο Σηματονόμος από τη γέφυρα αποδίδει με το γνωστό σφυριχτράκι τον χαιρετισμό αναχώρησης του Κυβερνήτου. Ενώ ο Α/Φ (όλοι με στολή μετά την υποστολή σημαίας) χαιρετά κανονικά λέγοντας δυνατά «καληνύχτα σας κ. Κυβερνήτα«. Κι επειδή τον τελευταίο λόγο πρέπει να τον έχει ….ο ανώτερος ανταπαντώ με ύψος Ναυάρχου Νέλσωνα «Ευχαριστώ παιδί μου και σε παρακαλώ αν έχεις το νου σου για τυχόν μεταβολή του καιρού, μην έχουμε κανένα ατύχημα». Κι ενώ η πετρελαιάκατος ετοιμάζεται να αποπλεύσει, «διαβάζω« μέσα από το μισόκλειστο στόμα του Α/Φ «άντε ρε… (μπιπ λογοκρισίας) και θα τα πούμε στο Ναύσταθμο». Η ανακούφιση για το αίσιο τέλος του εγκλωβισμού μας, αλλά και για το αληθοφανές του όλο σκηνικού ανταπαντώ «Ναι παιδί μου, θα τα πούμε αύριο το πρωί. Καλή σας νύχτα και καλή βάρδια»!!! Πέρασαν 48 χρόνια από τότε. Η αμοιβαία αγάπη κι εκτίμηση που σφυρηλατήθηκε στα γεμάτα «ψυχή» σιδερένια κατασκευάσματα, παραμένουν αναλύωτα μέχρι σήμερα. Και όταν συναντιόμαστε στα ναυτικά μας στέκια, όλοι μας έχουμε να θυμόμαστε ευχάριστες ιστορίες από εκείνους που γέμισαν τον «Ναυτικό σάκο» των αναμνήσεών μας και μας κάνουν να γελάμε όπως η πιο πάνω.

Καλή σας ώρα, σεβαστέ και αγαπητέ μου Ανθυποπλοίαρχε τότε, Ναύαρχε σήμερα, κι εσύ  Σηματονόμε μου τότε, χαζοπαππού  σήμερα.

Σημ/ρος (Ε) ε.α. Νικ. Σταυρινός

 

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

                                       

  • Η ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σύμφωνα με πληροφορίες, έκρινε αντισυνταγματική την εισφορά αλληλεγγύης των συνταξιούχων του Δημοσίου Τομέα. Επίσης, η απόφαση αυτή δεν θα έχει αναδρομική ισχύ για όσους συνταξιούχους δεν προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη για το θέμα αυτό. Θα ισχύει από την ημέρα δημοσίευσης της απόφασης. Ίδια ευνοϊκή απόφαση πήρε και το ΣτΕ, κρίνοντας αντισυνταγματική την απόφαση, μείωσης των κύριων και επικουρικών συντάξεων στον ιδιωτικό τομέα, με τους ίδιους όρους αναδρομικότητας, όπως και το Ελεγκτικό Συνέδριο, ορίζοντας την επαναφορά των συντάξεων στα επίπεδα των 2012. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν και πότε θα υλοποιηθούν οι δικαστικές αποφάσεις, αφού το χρήμα είναι….προϊόν εν ανεπαρκεία και η οικονομική ανάπτυξη αβέβαιη. Η παραπομπή τους στις ελληνικές καλένδες είναι το πιθανότερο. Δηλαδή ποτέ, αφού ούτε ελληνικές καλένδες υπάρχουν, ούτε και πολιτική βούληση αναμένεται με άδεια ταμεία. Είθε οι εξελίξεις να μας διαψεύσουν.

  • Η θρησκεία ένας ισχυρός κοινωνικός ιστός συνοχής του ελληνικού έθνους βάλλεται και αυτό από «σύγχρονα προοδευτικά κέντρα», όπως και άλλες κοινωνικές δομές (οικογένεια, γλώσσα κ.α.). Διαβάζουμε στο βιβλίο των θρησκευτικών της Γ` Δημοτικού Κεφ. 2 σελ. 11. Ο Σταυρός το σύμβολο των Χριστιανών. «Ο Σταυρός είναι το σύμβολο των Χριστιανών, το περιστέρι είναι το σύμβολο της ειρήνης, οι πέντε κύκλοι είναι το σύμβολο των Ολυμπιακών Αγώνων»!!!!. Η ταύτιση θείων συμβόλων με αντίστοιχα κοσμικά, δεν μπορεί να είναι τυχαία. Η σύγχυση και η απαξίωση συμβόλων και αρχών επιτυγχάνεται όταν η αξία αυτών γίνεται σκόπιμα δυσδιάκριτη τόσο από την ερμηνεία τους όσο και από την εκτίμησή τους. Ιδίως όταν απευθύνεται στις τρυφερές ηλικίες που αποτελούν το μέλλον της Ελλάδας.

  • Οι ατέρμονες συζητήσεις επίλυσης του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας με τους ξένους θεσμούς μοιάζει σαν «σκωτσέζικο ντους». Η αβεβαιότητα αυτή έχει παγώσει τη «ραχοκοκαλιά« της εθνικής οικονομίας με ότι αυτό συνεπάγεται. Δύσκολη κατάσταση, επαχθείς όροι των δανειστών και όποιος αντέξει. Επειδή όμως πρέπει να βρεθεί μία λύση, αυτή ίσως υπάρχει στο αρχαίο γνωμικό «το μη χείρον βέλτιστον».

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

Η βία στην εποχή μας με την πολυπρόσωπη , πολύμορφη, οργανωμένη ή μη δράση της, έχει φτάσει σε ανεξέλεγκτα όρια. Οι μορφές της πολλές. Ληστείες μετά φόνου ή μη, βιασμοί κάθε είδους, ρατσισμός, τρομοκρατία, εμπρησμοί, καταλήψεις σχολείων και δημοσίων υπηρεσιών κ.α. έχουν υφάνει μία κοινωνία που λίγο απέχει από ζούγκλα. Μία τελευταία μορφή αυτής, που είναι πραγματική βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας, είναι η σχολική βία, γνωστή και ως bullying. Το τραγικό τέλος του σπουδαστή Βαγγέλη Γιακουμάκη αφύπνισε με τρόμο, αρμοδίους και μη, που θεωρούσαν τη σχολική βία ένα «μαθητικό παιχνίδι». Ερμηνείες για το φαινόμενο πολλές και ποικίλες. Τα ΜΜΕ το έχουν σχεδόν καθημερινά στα δελτία τους. Αξίωση των πάντων: τιμωρία στους ηθικούς αυτουργούς. Και έτσι πρέπει να γίνει. Θα λυθεί όμως το πρόβλημα με την επιβολή, έστω και της πιο αυστηρής ποινής; Μάλλον όχι αν δεν χτυπηθεί το κακό στις ρίζες του. Διότι, τα αίτια του φαινομένου έχουν πολλές καταβολές. Οι κοινωνικές συνθήκες, αρνητικές σε όλους του τομείς, παίζουν σημαντικό ρόλο, με διαλυτικές έως καταστροφικές δυναμικές σε καίριους ιστούς της. Πρώτη που δέχεται τα αποτελέσματά της είναι η οικογένεια. Το λίκνο όπου ο άνθρωπος θα πάρει τα εφόδια εκείνα που θα του καθορίσουν την προδιάθεση προς το καλό ή προς το κακό, δεχόμενοι ότι κανένας δεν γεννιέται άγιος ή εγκληματίας. Το κύτταρο αυτό , η οικογένεια, έχει αφεθεί στη τύχη της, βαλλόμενη μάλιστα και από επικίνδυνες «προοδευτικές» αντιλήψεις για τη δομή της . Το σχολείο. Το επόμενο στάδιο μετά την οικογένεια περνάει κρίση διαρκείας. Έχει πάψει προ πολλού να εκφράζει τον όρο «παιδεία» σε όλο της το φάσμα. Η ηθική αγωγή και η διάπλαση των χαρισματικών ικανοτήτων του μαθητή αφήνουν αδιάφορους τους εκπαιδευτικούς. Οι σπάνιες εξαιρέσεις, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο δάσκαλος έπαψε να είναι και παιδαγωγός. Αρκείται στην απλή μάθηση. Θύμα και αυτός της συγκεκριμένης κοινωνίας όπου ζει και κινείται. Η απόφαση δε να εισαχθεί ο συνδικαλισμός στα σχολεία (απόκτηση δημοκρατικής συνείδησης ονομάστηκε), αποδείχθηκε ολέθριος και διαλυτικός. Η λεγόμενη ηλικία της αθωότητας χάθηκε στη μαθητική περιθωριοποίηση για να γιγαντωθεί εν συνεχεία κομματικοποιημένη στα ΑΕΙ. Εκεί η έλλειψη επικοινωνίας προς κάθε κατεύθυνση δημιουργεί ομάδες εγκλωβισμένες σε ιδεοληψίες, αμφισβητώντας αλλήλους, καταλήγοντας τελικά σε σχολική και ενίοτε σε κοινωνική απομόνωση. Πολλοί από αυτούς κάποια στιγμή βρίσκονται στα έδρανα της Βουλής. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Όσο δεν υπάρχει σωστή παιδεία και υποστήριξη του θεσμού της οικογένειας, πολιτική εξέλιξη μηδέν. Και χωρίς πολιτική πρόοδο, σωστή παιδεία και κοινωνική αρωγή, πάλι μηδέν. Μεταξύ των δύο αυτών, υπάρχει μία άρρηκτη σχέση αυτοτροφοδότησης. Τη δυνατότητα εξόδου από αυτόν τον φαύλο κύκλο την έχει η πολιτική βούληση και μόνο. Υπάρχει όμως; Δομημένο το νεότερο ελληνικό κράτος με φαύλες μεθόδους λίγες ελπίδες υπάρχουν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Μόνο ελπίδα μπορούμε να εκφράσουμε πριν είναι αργά και διερωτηθούμε για μία ακόμη φορά: «Τις πταίει».

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

  • ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ όσοι είχαν προσφύγει δικαστικά προκειμένου να τύχουν αποζημίωσης και οι οποίοι αποδεδειγμένα είχαν υποστεί κάποιας μορφής καρκίνου, εξ αιτίας της υπηρεσίας τους, σε πλοία του ΠΝ τα οποία είχαν στον κατασκευαστικό τους εξοπλισμό αμίαντο (τύπου fletcher, fram I & II, Adams). Το ύψος της αποζημίωσης, όπως δήλωσε ο συνάδελφος Μοσχονάς Κων. Υποπλοίαρχος (Ε) ε..α που δικαιώθηκε δικαστικά, ανήλθε στο ποσόν των U.S.$ 70.00. Ο ίδιος εισέπραξε το ποσόν των 25.000. Τα υπόλοιπα, αμοιβή των δύο δικηγορικών γραφείων (Ελλάδα, Αμερική) που είχαν αναλάβει την προσφυγή.

  • Η αναμενόμενη είσπραξη των αναδρομικών, μετά την απόφαση του ΣΤΕ, αποδείχθηκε φρούδες ελπίδες. Οι κρατήσεις των δύο νόμων της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ), η ηλικία του συνταξιούχου (<60 ετών), και η εφαρμογή του Ν.4093/12 που επιφέρει μειώσεις από 5% έως 20% (ανάλογα με το ύψος της μικτής σύνταξης), έκαναν το θαύμα τους. Ύψος εισπραχθέντων αναδρομικών από €0,00 έως 48,00. Άραγε θα επανέλθει για να ανακαλέσει ο λαλίστατος δημοσιογράφος – παρουσιαστής (το όνομά του παραπέμπει σε ανατομική δυσμορφία) όταν μετά την απόφαση της ολομέλειας του ΣΤΕ, προκαλούσε λέγοντας από την εκπομπή του «θα παντελονιάσει 500€/μήνα η Συνταγματαρχάρα»!!!

  • Δικαιολογημένη λοιπόν η απογοήτευση όσο και η απαξίωση που ένοιωσαν οι απόστρατοι από την κυβερνητική αλχημεία εκμηδένισης των επιστρεφομένων. Αδικαιολόγητη όμως η απουσία τους, αν όχι η αδιαφορία τους, από την συγκέντρωση διαμαρτυρίας συνταξιούχων (όλων των ταμείων) που έγινε στην Αθήνα στις 2 Οκτ. Μόλις και μετά βίας πλαισίωναν το πανό των ε.α. συνταξιούχων 25 άτομα!!!

  • Η περίοδος εκλογής ή μη του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας απέδειξε ακόμη μία φορά, ότι οι κυβερνόντες ούτε σύνεση, ούτε συναίνεση έχουν. Όλος ο βόρβορος της πολιτικής λάσπης ήρθε στην επιφάνεια για άλλη μία ακόμη φορά. Η προσωπική και παραταξιακή επιβίωση, υπεράνω κάθε άλλης έννοιας. Ο θρίαμβος της φαυλοκρατίας καλά κρατεί.

  • Συγχαρητήρια αξίζουν στην σημερινή ηγεσία του ΓΕΝ για την πρόθεσή της να δοθούν στις υπό παραλαβή 2 πυραυλακάτους τα ονόματα των ηρώων από τη κρίση των Ιμίων. «Καραθανάση & Βλαχάκου«. Έστω και αργά θα τους δοθεί η τιμή που τους έπρεπε. Και ασφαλώς ο τρίτος των ηρώων, Έκτορας Γιαλοψός, θα ακολουθήσει της ονοματοδοσίας στο επόμενο πλοίο που θα αποκτήσει το Ναυτικό. Να λησμονείς του ήρωές σου είναι αχαριστία, βλασφημία. Η απόδοση τιμών, τιμά και τους τιμώντες.

 

ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η παγκοσμιοποίηση που επικαλείται μία καθολικότητα για όλους τους λαούς είναι ένας μανδύας για τους αφελείς και ασπίδα για τους καιροσκόπους. Καθαρά σε βάθος χρόνου, είναι ένας και μόνο στόχος. Η κερδοφορία. Φλογεροί όσο και στυγνοί εραστές του «Μαμμωνά» οι κινούντες τα νήματα, επιδιώκουν με κάθε μέσον την κατάργηση της πολιτιστικής διαφοράς μεταξύ των λαών, την εκμηδένιση της ιδιοπροσωπίας αυτών και την επιβολή μίας παγκόσμιας ομοιομορφίας, ελεγχόμενη από ολίγους. Δεν ωχριούν μπροστά σε τίποτα. Χρησιμοποιούν κάθε μέσον προκειμένου να φιμώσουν κάθε ηθική συνείδηση, να διαλύσουν κράτη, να υποδουλώσουν πολιτικές ηγεσίες ή να αναδείξουν μωροφιλόδοξους ηγέτες. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες είμαστε μάρτυρες γεγονότων με επώδυνες – τραγικές συνέπειες με θύματα απλούς και ειρηνικούς λαούς, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Τα αόρατα κέντρα αποφάσεων αυτής της πολιτικής, χρησιμοποιώντας κάθε αιτιολογία παρέμβασης – επιβολής των σχεδίων τους (αλλαγές καθεστώτων, οικονομικά – γαιοστρατηγικά συμφέροντα, προστασία(;;;)αμάχων κ.α.), ρίχνουν στο πεδίο ένα επικίνδυνο χαρτί. Εκμεταλλευόμενοι το βαθύ συναίσθημα των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό, πάρα πολλές συγκρούσεις, απόρροια των πιο πάνω, τις παρουσιάζουν ως θρησκευτικές. Η επιλογή της γεωγραφικής περιοχής των συγκρούσεων και η δημιουργία διαφορών, που φτάνουν το όριο του μίσους μεταξύ συγκεκριμένων θρησκειών, δεν μπορεί παρά να μην είναι τυχαία. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι εγκόσμιοι πόλεμοι με θρησκευτική κάλυψη, όπως και οι εμφύλιοι, κρύβουν στη φαρέτρα τους φρικαλεότητες και μόνο (Σταυροφορίες, ισπανική κατάκτηση Λατινικής Αμερικής, εμφύλιοι Αμερικής, Ισπανίας, Ελλάδας, Συρίας κ.α.). Εάν ο απανταχού της οικουμένης πνευματικός κόσμος και οι υγιείς πολιτικές ηγεσίες ή ομάδες δεν αφυπνιστούν εγκαίρως, η ιστορία θα συνεχίσει να καταγράφει «νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου».

  Οι πολλαπλές παλινδρομήσεις των πολιτικών μας σε συνδυασμό με την «ξύλινη γλώσσα» που τόσο εντέχνως αυτοί χρησιμοποιούν, φαίνεται ότι έχει παραπέμψει στις καλένδες την εφαρμογή των αποφάσεων της ολομέλειας του ΣτΕ. Δικαιολογημένα οι απόστρατοι βρίσκονται «εν μέσω συνεχούς θαλασσοταραχής«.

Ο τραγέλαφος που δημιουργήθηκε με τον περίφημο φόρο ιδιοκτησίας ΕΝΦΙΑ, φανέρωσε ακόμα μία φορά την ανεπάρκεια μίας σωστής και δίκαιης κρατικής μηχανής. Η προχειρότητα σε όλο της το μεγαλείο. `Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα«.

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ  

  

  • Η μη μνημόνευση ιστορικών πεδίων μαχών στον ιερό χώρο του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη που αφορούν τους άλλους δύο κλάδους των ΕΔ, ΠΝ και ΠΑ. είναι γνωστή. Οι από ετών προσπάθειες ίσης μνημόνευσης των ηρωικώς πεσόντων στα πεδία μαχών στελεχών ΠΝ και ΠΑ επίσης γνωστές, αλλά άκαρπες. Φαίνεται όμως, ότι κάτι έχει αρχίσει να κινείται και ίσως σύντομα, δούμε στον ιστορικό όσο και ιερό χώρο του Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτη ονόματα περιοχών που έγραψαν εποποιίες τόσο στα θάλασσα όσο και στον αέρα.

  • Αν αληθεύει η πληροφορία που δημοσίευσε η εφημερίδα των Πομάκων «ΖΑΓΑΛΙΣΗ« (Ιαν. 2014) ότι ο ελληνικός στρατός χρησιμοποιεί σαπούνια «made in Turkey« τότε πράγματι η ελληνική μικρομεσαία βιοτεχνία μας, έχει σβήσει και είμαστε άξιοι της τύχης μας. Και η αλήθεια δεν απέχει και πολύ. Ο ΣΚΟΠΙΜΟΣ οικονομικός στραγγαλισμός που μας έχουν επιβάλλει ξένα κέντρα συμφερόντων εκεί αποβλέπουν. Στον πλήρη οικονομικό, και όχι μόνο αφανισμό. Το τραγικό είναι ότι, η πολιτική μας ηγεσία είναι ανίκανη να εφαρμόσει και τη στοιχειώδη εσωτερική οικονομική πολιτική. τον δανεισμό μικρών επιχειρήσεων από τις Τράπεζες οι οποίες  ανακεφαλαιώνονται συνέχεια με δικά μας χρήματα.

  • Η συνέντευξη που έδωσε ο επίτιμος Α/ΓΕΝ κ. Κ. Χρηστίδης (δημοσιεύτηκε στο διαδύκτιο), όπως πάντα ουσιώδης και πολύ ενδιαφέρουσα. Η πίστη, γι’ αυτά που έλεγε, του προσέδιδαν μία ήρεμη σιγουριά στις εύστοχες επισημάνσεις του. Και μίλησε για πολλά θέματα που αφορούν την κρατούσα ; στρατιωτικής ηγεσίας. «Η εξουσία ναι στη πολιτική ηγεσία, αλλά όχι φίμωση στις στρατιωτικές ηγεσίες» (Δημοκρατικό στράτευμα). Αναφέρθηκε στο μεγάλο πρόβλημα των Υ/Β, στην αξιοκρατία στις Ε.Δ. και γενικά ο εύστοχος  λόγος του έθεσε πολλά θέματα «επί των τύπων των ήλων». Μία ανθρώπινη  συνέντευξη, από αυτές που έχει ανάγκη ο ακροατής, συγκρινόμενη με τα  «ελεεινά« σε όλους τους τομείς (επιχειρήματα, ορολογία, φωνασκίες) τηλεοπτικά παράθυρα. Μακάρι να εμφανιστούν κι άλλες ήρεμες – δυνατές φωνές. Άμα γίνουν πολλές, δεν θα μπορούν να τις «πνίξουν« τα διαπλεκόμενα κανάλια, όπου την πληροφόρηση του ελληνικού λαού την περνάνε από την τρύπα της βελόνας και κατά το δοκούν.

 .  Το ΚΕ/ΠΟΡΟΣ επανέρχεται στον βασικό του προορισμό. Από  τον τρέχοντα μήνα οι προς κατάταξη στρατεύσιμοι για το Π.Ν. θα παρουσιάζονται και  θα εκπαιδεύονται στους ιστορικούς χώρους του Προγυμναστηρίου. Η επιστροφή στις ρίζες ,σίγουρα είναι μια επιτυχία της ηγεσίας του Π.Ν. της οποίας τις αξίζουν πολλά συγχαρητήρια.

 

ΠΕΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 

Αν οι Έλληνες της Ελλάδος ένιωθαν το μεγαλείο!

Όπως οι μέτοικοι , τα λουλούδια ,θ’ άνθιζαν όλο τον χρόνο.

Τα πουλιά θα τιτιβίζανε στη χώρα τους δεν θ’ αποδημούσαν σε άλλα μέρη.

Και η Ελλάδα, θα ήταν ο προθάλαμος του Παραδείσου.

Αλλά που τέτοια ευδαιμονία. Το αίμα  των ηρώων που έπεσαν  φωνάζει!!! για τους αξιολύπητους άρχοντες.

Δημ. Αναστ. Σταματέλλος

2/2/2014

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ

 

«Χρειάζονται να πολλαπλασιαστούν οι άνθρωποι που κάνουν αντίσταση, που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθήτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει, για να υπερασπιστούμε ότι κινδυνεύει»/

«Κράτα γερά μέσα σου τα ζώπυρα της πίστεως που παρέλαβες από τους γονείς σου. Η Ελλάδα είναι η χώρα των μεγάλων αγώνων για την κατίσχυση των μεγάλων ιδανικών. Μην αφήσεις των χώρα σου να χάσει το χαρακτήρα της και να μετατραπεί σε μάζα ανθρώπων, χωρίς συνείδηση, χωρίς εθνικότητα και χωρίς ταυτότητα. Μέσα σε αυτή τη μάζα κινδυνεύει να γίνει ένα νούμερο, ένας αριθμός, να χάσεις την ελευθερία της προσωπικότητάς σου.

Αδελφοί, μείνατε εδραίοι και αμετακίνητοι σε όσα μάθατε και σε όσα επιστώθητε. Μείνατε σταθεροί στην πίστη και στα ιδανικά του Γένους. Αυτό είναι το χρέος μας».

+Χριστόδουλος

τ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ Πάσης Ελλάδος

ΣτΣ: Το τελευταίο πρωτοχρονιάτικό μήνυμα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου 28 Δεκεμβρίου 2007

Ένα μεγάλο και αιώνιο μήνυμα προς κάθε Έλληνα

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

• Ένας τομέας που υπέστη και δυστυχώς ακόμη υφίσταται τα πάνδημα μετά την «προοδευτική» λαίλαπα που ενέσκηψε στη χώρα μας από τη δεκαετία του ’80 και μετά είναι και η γλώσσα μας. Η εξέλιξη των γεγονότων απέδειξε ότι η διάλυση του πνευματικού μας ιστού, μαζί με εκείνους της οικονομίας, θρησκείας κ.α. δεν ήταν τυχαία. Από τη σπουδαία και μοναδική νοηματική γλώσσα μας, αφαιρέθηκαν οι βασικοί πυλώνες για τη σωστή της εκμάθηση. Έτσι, ο καθένας και ιδίως η νεολαία, γίνεται από μόνος του γλωσσοπλάστης ή βρίσκεται σε γλωσσική σύγχυση μπερδεύοντας χρόνους, βασικούς κανόνες συντακτικού κ.α. Παρακολουθώντας τα δρώμενα μέσα από τα ΜΜΕ, δέχεσαι όλοι την βαρβαρική κακοποίηση της γλώσσας μας. Έτσι, παρουσιάστρια σε κανάλι με υψηλή ακροαματικότητα «ευάερη – ευήλια και με πλούσια προσόντα» σχολιάζοντας τις καταστρεπτικές συνέπειες από τις πλημμύρες κατέληξε: «ευτυχώς που η βροχή…..ΚΟΠΑΣΤΗΚΕ!!! και μπόρεσαν τα συνεργεία βοηθείας….» κλπ. Σε ειδήσεις από ραδιοφώνου ακούστηκε: «κατέπλευσε στη Κεφαλλονιά αρματαγωγό πλοίο του ΠΝ για να….ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΕΙ η στέγαση των σεισμοπλήκτων». Σε άλλο σταθμό εκφωνητής θέλοντας να ενισχύσει την άποψή του σε θέμα που είχε αναπτύξει είπε: «ούτως και αλλιώς το πρόβλημα…..» κλπ. Έτσι ή αλλιώς ή αν προτιμάται ούτως ή άλλως, αυτή είναι η πραγματικότητα που επικρατεί, όχι μόνο στους δημοσιογράφους, αλλά και στις περισσότερες άρχουσες τάξεις αυτού του τόπου. Ιδιαιτέρως θα στιγματίζαμε εκείνη της πολιτικής, εκ της οποίας «ερρύη πάντα τα φαύλα». Δεν είναι τυχαία η παρακμή της πατρίδας μας, σε βασικούς κοινωνικούς τομείς. Διότι «χαλεπόν άρχεσθαι υπό χείρονος».
• Ανάστατοι είναι οι κάτοικοι και τοπικοί φορείς της νήσου Ύδρας, από την πιθανότητα να περάσει σε ξένα συμφέροντα (Τούρκων επιχειρηματιών) η εκμετάλλευση του λιμανιού της Ύδρας, που ως γνωστό λειτουργεί πλέον ως μαρίνα σκαφών αναψυχής. Αν τελικά πραγματοποιηθεί η ιδιωτικοποίηση του ιστορικού λιμανιού, θα τρίζουν τα κόκκαλα των ηρωικών της Ναυμάχων του ’21 και του Κουντουριώτη. Το ιστορικό σήμα «….πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου…» θα αναιρείται, βλέποντας τον εχθρό του γένους να εισβάλλει από αμέτρητες Κερκόπορτες ακόμη και σε αυτή την αγαπημένη του πατρίδα, που δεν γνώρισε ποτέ της πόδι εχθρού. Η οσφυοκαμψία των ταγών μας, συνεπεία της ανικανότητάς των, δεν έχει όρια. Το «όχι» φαίνεται δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους.
• Η δικαστική απόφαση των προσφυγών για το άδικο των περικοπών στους Στρατιωτικούς δικαιώνει τους αγώνες όλων των φορέων που αγωνίστηκαν επί μακρόν για αυτό. Εκείνο που απομένει είναι η υλοποίηση της απόφασης. Ας ελπίσουμε ότι η περιβόητη «πολιτική βούληση» δεν θα ρίξει στις ελληνικές καλένδες την δικαίωση χιλιάδων στελεχών των Ε.Δ.
• Κάτι που έχει ήδη καθιερωθεί και προκειμένου να προσδιοριστεί το στρατιωτικό επάγγελμα είναι ο όρος «ένστολος». Ο χαρακτηρισμός αυτός ενέσκηψε μετά την μεταπολίτευση και εύλογο είναι το ερώτημα αν αυτό έχει να κάνει με την υποβάθμιση της στρατιωτικής ιδιότητας όπως αυτή αναμφισβήτητα καλλιεργήθηκε και ειπώθηκε από επίσημα χείλη. Διότι στολή κατά την εγκυκλοπαίδεια σημαίνει ειδική διακριτική ενδυμασία με σχέδιο, ύφασμα και χρώματα καθορισμένα με κανονισμό που τη φορούν υποχρεωτικά όσοι ανήκουν σε κάποιο επάγγελμα, σώμα, οργάνωση, τάξη. Επομένως, «εν στολή» (ένστολος χάρις ευφωνίας) είναι όλοι οι ομοιόμορφα ντυμένοι. Αυτή η στολή μπορεί να είναι στρατιωτική, ιερατική κάθε οργανωμένης κρατικής ή ιδιωτικής υπηρεσίας, προσκοπική, εθνική ή τοπική παραδοσιακή, κα. Στολή φορούσαν και οι Ναζί και οι φασίστες. Άρα μπορούμε να τους εντάξουμε και αυτούς στους ένστολους. Μπορούμε; Μάλλον όχι. Γιατί όμως αυτή η σύγχυση στον προσδιορισμό του επαγγελματία στρατιωτικού; Ποιον θα ενοχλούσε μία σωστή αναφορά με όρους: στρατιωτικός, στέλεχος Ε.Δ., ένστολος Ε.Δ.;
Και για την ιστορία μία σύντομη αναδρομή στην δημιουργία της
στρατιωτικής στολής. Πρώτο – χρησιμοποιήθηκε κατά τους θρησκευτικούς πολέμους για διάκριση των ημετέρων στρατευμάτων από τα των αντιπάλων. Το 1750 καθιερώθηκε με κανονισμούς από τον γαλλικό στρατό. Εν συνεχεία γενικεύθηκε σε όλα τα στρατεύματα. Αρχικά εχρησιμοποιούντο φανταχτερά χρώματα για τις στολές. Αυτό παρείχε ευχέρεια στόχου από τον εχθρό. Πρώτοι οι Ιάπωνες χρησιμοποίησαν το γνωστό χρώμα «χακί» που καθιερώθηκε από τους περισσότερους στρατούς μαζί με χρώματα και παραλλαγές που προσομοιάζουν με το έδαφος (φαιό, καστανόχρουν) για απόκρυψη των μαχητών. Όλες οι στολές ρυθμίζονται από στρατιωτικούς κανονισμούς.

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Μέσα στον βόρβορο της διαφθοράς, και της ιδιοτέλειας, σφυρηλατείται το καθάριο αδαμάντινο σώμα του Πατριωτισμού, όπως ακριβώς ένας βαλλόμενος οργανισμός γεννά αντισώματα για την τελική αντεπίθεση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κορμί της Ελλάδας βάλλεται πανταχόθεν. Η υπέροχη Ελληνική Γη και τα γεννήματα της στους αιώνες άλλωστε ήταν μόνιμος στόχος επιβουλής όλων αυτών που δεν μπορούσαν να αντέξουν το καθάριο Ελληνικό φως. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε οι κοινωνοί του σκοταδισμού, της μισαλλοδοξίας, της ύβρεως να ανεχθούν αυτόν τον φάρο που στέκει ενάντια στις λυσσαλέες επιθέσεις, φωτοβόλος ως τα πέρατα της οικουμένης;

Μα και ο γενιτσαρισμός που επικρατεί τα τελευταία χρόνια εντός ενός αρρώστου κράτους δεν είναι πρωτόγνωρος. Όλοι οι κατακτητές ιστορικά, έψαχναν τους πρόθυμους εντός των τειχών. Από τους μηδίσαντες έως την Κερκόπορτα. Από τους γενίτσαρους στους δοσίλογους της κατοχής. Από κοντά με τον σπόρο της διχόνοιας και του εμφύλιου σπαραγμού ώστε ο οργανισμός να είναι ευάλωτος στις εξωτερικές επιθέσεις.

Μα ο πλέον ύπουλος εχθρός ήταν η ηθική αλλοίωση. Η μετακίνηση από τις ατσάλινες αρχές που κράτησαν την Ελλάδα όρθια στις χιλιετίες. Αυτός ο ηθικός, ανεκτίμητος πλούτος που γεννούσε σοφία και σκόρπιζε ανθρωπισμό στα πέρατα του πλανήτη. Στην πλανεμένη ή υπόδουλη ανθρωπότητα. Ο τρόμος του άδικου, του φεουδάρχη, του αποικιοκράτη, του δουλεμπόρου, του βάρβαρου εξουσιαστή.

Αυτός ο κώδικας ηθικής έπρεπε να σπάσει, να διαρραγεί. Όπως οι αφύσικες συνήθειες ενός οργανισμού, δημιουργούν τα καρκινικά κύτταρα, από την ίδια την σάρκα. Και τότε ο εχθρός βρίσκεται εντός των πυλών καταστρέφοντας τον οργανισμό που πήγε ενάντια στην φύση του.

Θυμηθείτε τον ορυμαγδό της «εκσυγχρονιστικής» προπαγάνδας. Την δαιμονοποίηση του πατριωτισμού, της ιστορίας, των ιερών και οσίων, της εθνικής υπερηφάνειας.

Θυμηθείτε τις αφ’ υψηλού δηλώσεις των καθαρμάτων που σήμερα βρίσκονται πίσω από τα σίδερα ή πιάστηκαν με την βαλίτσα στο χέρι, πώς απαξίωναν όσους τολμούσαν να μιλήσουν για Ελλάδα. Την ίδια στιγμή οι ίδιοι ινστρούχτορες ξεπουλούσαν κάθε ικμάδα της πατρίδας στους ξένους εντολείς, παραδίδοντας τον παραγωγικό ιστό ενώ παράλληλα αυγάτιζαν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Σήμερα γνωρίζουμε. Η επίθεση στον πατριωτισμό των Ελλήνων δεν ήταν προϊόν κάποιας γελοίας, αρρωστημένης ιδεολογίας. Ήταν αριστοτεχνικά στοχευμένη ενέργεια γιατί οι ίδιοι γνώριζαν ότι ο πραγματικός τους εχθρός δεν ήταν ούτε ο πολιτικός ούτε ο ιδεολογικός τους αντίπαλος. Ήταν ο Έλληνας που θα τολμούσε να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην Λερναία Ύδρα, ορμώμενος από την αιώνια αγάπη για την Ελλάδα.

Ήταν ο Έλληνας που δεν μπορούσαν να υπνώσουν, να εξαγοράσουν ή να απειλήσουν. Ήταν ο κληρονόμος της αδιάλειπτης συνέχειας του πραγματικού και όχι αριθμητικού Χρέους: «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».

Ήταν οι δύο ηρωικοί πανεπιστημιακοί που αποκάλυψαν το σκάνδαλο της Παντείου και το πλήρωσαν με την ίδια τους την ζωή.

Ήταν ο Άγιος του Ελληνισμού, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που μέσα στην σηπεδόνα των γραμματικών και φαρισαίων, των ανδρεικέλων του νέου προτεκτοράτου, ακόμα και με τον αγαπημένο πρωτότοκο γιό του νεκρό από τις σφαίρες των εφιαλτών, δεν δίστασε ούτε στιγμή και όρθωσε ανάστημα πάλι για την πατρίδα.

Είναι οι αγωνιστές του ανεξάρτητου διαδικτύου που συγκρούονται για να αποκαλύψουν την αλήθεια εκεί που οι χρυσοπληρωμένοι κονδυλοφόροι της διαπλοκής σιωπούν.

Ας μην γελιόνται λοιπόν οι αρχιτέκτονες του ψεύδους. Ο Έλληνας όχι μόνο δεν ηττήθηκε, όχι μόνο δεν παραδόθηκε αλλά αντίθετα σφυρηλατήθηκε μέσα στην αχλή της πτώσης, εκεί που όλα φάνταζαν παραδομένα, όπως το ατσάλι.

Αυτοί που θεώρησαν ότι οι Θερμοπύλες έπεσαν, αρχίζουν να αφουγκράζονται την δόνηση των ψυχών που εγείρονται. Ενωμένες με το Θείο νήμα που συνδέει της ψυχές των Αγίων προγόνων με την οργή των νέων αγωνιστών.

Έρχεται η ώρα των Ελλήνων…

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/07/blog-post_6808.html#ixzz1zdsuxJm9

 

ΣτΣ: Το ψαρέψαμε από την εφημερίδα «Φωνή του Συνδέσμου Αποφοίτων ΣΥΔ (ΣΑΣΥΔΑ) τεύχος 44

 

 

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

  • «Άλλο να κάνεις ιστορία, άλλο να ξέρεις ιστορία, και άλλο να κάνεις ιδεολογία». Πλήρης και πληρωμένη απάντηση της Ε. Γλύκατζη-Αλβερέλ όταν ρωτήθηκε για τις παρεμβάσεις της βουλευτού του ελληνικού κοινοβουλίου κ. Μ. Ρεπούση.

Οι ανεκδιήγητες, συνεχείς, ακραίες τοποθετήσεις της τελευταίας, μονίμως αναδύουν άρωμα ιστορικής διαστρέβλωσης και μίσους, θα έλεγες, για κάθε τι που έχει σχέση με την πολιτιστική και θρησκευτική παρακαταθήκη της Ελλάδος. Και η απορία (μέσα στις τόσες άλλες): Ποιοι την προστατεύουν; Γιατί την προωθούν σε σημαντικές κρατικές θέσεις; Από πού αντλεί το πολιτικό θράσος μια βουλευτής που εκλέχθηκε με μόλις 1600 ψήφους; Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει ότι θέλει.

  • Φαίνεται ότι οι συνεχείς, ακραίες προτάσεις της εν λόγω βουλευτού έχουν αρχίσει να ενοχλούν ή να ανησυχούν τον πνευματικό κόσμο. Έτσι, τον περασμένο Μάρτιο, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, πραγματοποιήθηκε τριήμερο συνέδριο με θέμα «Η ελληνική γλώσσα, χθες, σήμερα, αύριο». Συμμετείχαν αξιόλογοι Έλληνες και ξένοι ομιλητές (φιλόλογοι, γλωσσολόγοι, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ακαδημαϊκοί κ.α.). Επί κεφαλής των ξένων οι: Francisco Adrabos, ελληνιστής του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης,  K. Crnkovic, ελληνίστρια κλασσική φιλόλογος Ζάγκρεμπ Κροατίας. I. Darchia. Καθηγήτρια κλασσικής φιλολογίας Πανεπιστημίου Τιφλίδας. O. Panagl, ακαδημαϊκός, καθηγητής γενικής και συγκριτικής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Σάλτσμπουργκ. Οι διοργανωτές οδηγήθηκαν στο συνέδριο από την ανησυχία τους για τη «μεθοδευμένη επιχείρηση αποδόμησης της ελληνικής γλώσσας στο χώρο που γεννήθηκε» σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, όπου τα ελληνικά γράματα αναγεννώνται. Συμπέρασμα του συνεδρίου.

«Η διαφύλαξη του υψίστου αγαθού της πολιτιστικής κληρονομιάς μας, της ελληνικής γλώσσας, είναι εθνική υπόθεση».

Οι 15 Έλληνες ομιλητές και όχι μόνο, σάλπισαν πνευματική αφύπνιση όλων των υπευθύνων φορέων της χώρας, ώστε να αντιμετωπιστεί σθεναρά η σοβαρή υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας που οδηγεί στον αφελληνισμό. Ζητήθηκε δε από τον Πρόεδρο Ακαδημίας Αθηνών κ. Κοντόπουλο με επιστολή στον Υπουργό Παιδείας την απόσυρση της Νέας Γραμματικής Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού. Και πολύ σωστά. Η έκδοση σχολικών βιβλίων πρέπει να είναι η απαρχή της αφύπνισης. Αρκεί να εφαρμοστεί ο νόμος 4398/1929 περί οργανισμού της Ακαδημίας Αθηνών ΝΠΔΔ, όπου μεταξύ άλλων ορίζει «…μελετά και κανονίζει τα της Εθνικής ημών γλώσσας, παρασκευάζει και συντάσση και δημοσιεύει την Γραμματικήν, το Συντακτικόν και τα Λεξικά αυτών…».

Η σύνταξη των σχολικών βιβλίων είναι πολύ σοβαρή εργασία για να αφήνεται σε χέρια τυχαίων θολής προοδευτικότητας και προπάντων φανατικών ιδεολόγων. Οι Ιούνιος-Ιούλιος δεν λέγονται Γιούνης και Γιούλης και άλλα λεκτικά τερατουργήματα που εκτοξεύονται καθημερινά ιδίως από τα ΜΜΕ.

  • Η τραγωδία που ζει ο Συριακός άμαχος πληθυσμός είναι αδιανόητη και για την πιο απλή λογική σκέψη. Η απληστία της ολιγάριθμης παγκόσμιας ολιγαρχίας που θέλει να κυριαρχήσει σε κάθε σημείο του πλανήτη που παρουσιάζει γαιοπολιτικό-οικονομικό συμφέρον, την έχει αποθρασύνει και παρουσιάζει τον πιο απάνθρωπο και κτηνώδη τρόπο επικράτησης-επιβολής της, αδιαφορώντας για τα ερείπια που αφήνει πίσω της. Αναμφισβήτητα και στην πιο άγρια ζούγκλα του πλανήτη, επικρατούν νόμοι ισορροπίας στην διατήρηση της βιολογικής ζωής και οικοσυστήματος. Ο άνθρωπος αφήνει πίσω του ερείπια και μίσος. Το τελευταίο αναγεννά με την σειρά του νέα ερείπια και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

  • Η ανησυχία και αγωνία για την αμυντική θωράκιση της Πατρίδας μας είναι διάχυτη στους μη αιθεροβάμονες αυτής της χώρας. Οι εύστοχες αναλύσεις, τοποθετήσεις και προτάσεις των επιτίμων Α/ΓΕΝ Κοσμά Χρηστίδη Α.Σ., Γρ. Δεμέστιχα και Κων. Αινιάν-Μαζαράκη, και του Αντιναυάρχου ε.α. Ι. Παλούμπη όπως αυτές παρουσιάστηκαν στην εκπομπή ΄΄Νέοι Φάκελοι΄΄ (Σκάϊ 20/5), έθεσαν το θέμα επί ΄΄τον τύπον των ήλων΄΄ όσον αφορά τα δρώμενα ειδικά στο ΠΝ. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον οι αρμόδιοι πολιτικοί φορείς νοιώθουν την ίδια ανησυχία με τις στρατιωτικές ηγεσίες. Η μακαριώτικα όμως που τους διακατέχει και η συνεχής εκφυλιζόμενη αμυντική θωράκιση της χώρας δεν είναι ενθαρρυντικά σημάδια ανάκαμψής της. Η καθυστέρηση ανανέωσης του γηράσκοντος υλικού σε συνδυασμό με την οικονομική εξαθλίωση των στελεχών των Ε.Δ., με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι ένα εκρηκτικό μείγμα για το πολύ προσεχές αξιόμαχο των Ε.Δ. Οι γαιοπολιτικές ανακατατάξεις που δημιουργούνται στην εγγύς περιοχή μας, κανείς δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι δεν θα μας αγγίξουν. Και η πολύ πρόσφατη ιστορία, μας έχει αποδείξει ότι, κάθε τι που χάνεται δεν ξανακερδίζεται. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν το ξεχνάνε οι καθ΄ όλα πολιτικοί αρμόδιοι, όπως επίσης, ότι και το Γουδί είναι πάντα στη θέση του, όπως επίσημα ειπώθηκε στη Βουλή από επίσημα χείλη. Ο Θεός να βάλει το χέρι Του να μη φτάσουμε εκεί. Γι΄ αυτό «συν Αθηνά και χείρα κίνει».

  • Κι επειδή οι αριθμοί είναι πλέον αψευδείς μάρτυρες μίας πραγματικότητας διαβάζουμε στις Ανακοινώσεις της ΕΑΑΝ (Θ.Α. τεύχος 22 Μάρτ.-Απρίλ 13 Επιμέλεια Πλωτ. ε.α. (Διαχ) Π. Βενέτης) ότι, από τον Ιούλιο του 2010 μέχρι και σήμερα έχουν γίνει στις συντάξεις εννέα (9) περικοπές, στο Μέρισμα τρεις (3) και στο ΕΚΟΕΜ δύο (2). Το σύνολο των περικοπών και για τις τρεις πηγές εισοδήματος ανέρχονται στο 40-50% των αρχικών απολαβών. Μία καθαρή ληστρική επιδρομή στα κεκτημένα των αποστράτων, καθώς και στα δικαιούμενα των εν ενεργεία, σε σύγκριση με άλλους κοινωνικούς φορείς του Δημοσίου Τομέα. Δοξάστε τους!!! (ανάλυση των περικοπών σελίδα ΄΄Νέα της ΕΑΑΝ΄΄).

  • Η δημοσιογραφική παρέμβαση του γραφικού δημοσιογράφου κ. Βερύκιου για τα λεχθέντα στη συνέντευξη των πρώην Αρχηγών του Π.Ν. (κ. Χρηστίδη, κ. Αινιάν-Μαζαράκη και Γ. Δεμέστιχα εκπομπή Νέοι Φάκελοι Σκάϊ TV 21/5) μόνο έκπληξη δεν προκάλεσε. Η εμπάθειά του για το Ναυτικό (ναυταίους για εκείνον) είναι γνωστή. Άγνωστο είναι από που απορρέει (;) Σίγουρα η περίπτωσή του άπτεται ειδικότητα ψυχολόγου. Τα εμετικά λόγια και χαρακτηρισμοί για τους ΄΄ναυταίους΄΄ , η καθαρή και δροσερή αύρα της θάλασσας (που έχει γαλουχήσει τους τελευταίους), τα επιστρέφει στο πρόσωπο του ιδίου. Είναι η αγαπημένη του τροφή. Καλή του όρεξη.

  • Και μία απορία. Γιατί το επίσημο Ναυτικό δεν τον θεωρεί ΄΄Persona non grata΄΄ και δεν τον διαγράφει από διαπιστευμένο του δημοσιογράφο; Βέβαια θα ειπωθεί: Δημοκρατία έχουμε , ο καθένας δικαιούται να έχει την γνώμη του. Σωστά. Μόνο που σε Δημοκρατίες τύπου ΄΄Ελλάδα΄΄ επιπλέουν οι φελλοί και τα μιάσματα.

HELLAS LIBERTY…..

HELLAS LIBERTY. ΕΝΑ ΠΛΩΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

 

Image (1)

 

Έχει σωστά ειπωθεί ότι ο άνθρωπος μπαίνει στο επάγγελμα όπως σε μία σφαίρα από όπου δεν πρόκειται να βγει για όλη του τη ζωή. Και αυτό διότι και το επάγγελμα μπαίνει μέσα στον άνθρωπο, τον κυριεύει, τον διαμορφώνει για όλη του περίπου τη ζωή ( με την προϋπόθεση βέβαια ότι αγαπάει αυτό που κάνει και δεν το θεωρεί αγγαρεία).

Με το συναίσθημα αυτό, μία μικρή παρέα τηλεγραφητών του Π.Ν. επισκέφθηκαν το πλοίο μουσείο HELLAS LIBERTY που ναυλωχεί στο λιμάνι του Πειραιά. Είναι γνωστή η ιστορία του θρυλικού αυτού τύπου πλοίων, που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των συμμάχων στον αδυσώπητο πόλεμο στη θάλασσα κατά των γερμανικών ιδίως Υ/Β (των γνωστών ως sea wolves).

Η επίσκεψη λοιπόν, των αδιόρθωτων ρομαντικών τηλεγραφητών, είχε έναν αρχικά σκοπό. Να επισκεφτούμε τον ασύρματο του πλοίου. Όπως κι έγινε. Ένας μικρός μεν αλλά άνετος χώρος φιλοξενούσε τις συσκευές που ένα σύγχρονο για την (τότε) εποχή του έπρεπε να φέρει. Τον κύριο πομπό, τον auto alarm, το ραδιογωνιόμετρο, χειριστήριο, ακουστικά, σύστημα κεραίων, χώρος μπαταριών (κενός) και το μόνο που έλειπε ήταν οι δέκτες (;) από την όλη κονσόλα. Όλοι «χαϊδέψαμε« το χειριστήριο, και στείλαμε μερικά μορς, μόνο που οι βελόνες στα όργανα ένδειξης του πομπού δεν χόρευαν στον τρελό ρυθμό των μορσικών dots and dashes!! Χάθηκαν και αυτά όπως και οι ασυρματιστές (όλες οι συσκευές ήταν της MACHAY CO. USA). Κοιτώντας τις άψυχες τώρα συσκευές σκέφτεσαι: πόσες φορές άραγε έλαβαν ή έστειλαν sos σώζοντας ανθρώπινες υπάρξεις από τον αφανισμό;

Στην έκθεση που λειτουργεί στο Νο 2 αμπάρι του πλοίου, παρουσιάζεται όλη η νεότερη ιστορία της εμπορικής μας ναυτιλίας μετά το τέλος του Β` Π. Π. , όταν το αμερικανικό δημόσιο παραχώρησε στους Έλληνες εφοπλιστές 100 πλοία τύπου Liberty σε πολύ χαμηλή τιμή και με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Η ιστορία και των 100 αυτών πλοίων ξαναζωντανεύει μέσα από μία υπέροχη έκθεση φωτογραφίας. Σε άλλα σημεία του πλοίου θαυμάζεις χίλιες δυο μικροσυσκευές που έκαναν το πλοίο αξιόπλοο. Εντυπωσιακός ο χώρος του μηχανοστασίου. Ανακαινισμένος σε όλες τις «γωνιές«, όπως και το όλον πλοίο, νομίζεις ότι αρκεί η εντολή μέσω τηλεγράφου για να κινηθούν τα τεράστια και ολοκάθαρα έμβολα. Και αυτό ακόμα το τούνελ είναι επισκέψιμο μέχρι το σημείο που ο άξονας συναντά την προπέλα!!

Το Hellas Liberty είναι ένα από τα τρία τελευταία που υπάρχουν ανά την υφήλιο. Τα άλλα δύο βρίσκονται στην Βαλτιμόρη και το Λος Άντζελες των ΗΠΑ. Το αρχικό όνομα ήταν SS Arthur M. Huddel. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα μετά από άοκνες προσπάθειες πολλών παραγόντων (πολιτικών και εφοπλιστών). Πρωτοστάτησε ο πρόσφατα αποβιώσας καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, εμπνευστής του έργου. Ρυμουλκήθηκε από το Norfock των ΗΠΑ στο Πειραιά, ένα ταξίδι που κράτησε 37 ημέρες (αναχώρηση 6 Δεκ 2008, άφιξη Πειραιά 11 Ιαν 2009). Οι εργασίες επισκευής-ανακαίνισης έγιναν εξ ολοκλήρου στα ναυπηγεία Περάματος. Η τελική του εικόνα δεν θα πρέπει να διαφέρει από εκείνη όταν πρωτοέπεσε από το ναυπηγείο στις ΗΠΑ. Συμπέρασμα: στα πέντε καταστρώματα του πλοίου και οι χώροι στα αμπάρια που έχουν διαμορφωθεί μπορούν να φιλοξενήσουν εκθέσεις, συνέδρια και κάθε είδους εκδηλώσεις. Οι δε υπερκατασκευές του (accommodation) έτοιμο να υποδεχτεί στις άνετες καμπίνες του το …..πλήρωμά του.

Ο καπετάν Βαγγέλης Κούζιλος (απόμαχος της θάλασσας) στο ρόλο του άτυπου ξεναγού, είναι έτοιμος για κάθε πληροφορία-ξενάγηση που θα ζητηθεί.

Τα έξοδα μεταφοράς από τις ΗΠΑ, εργασίες συντήρησης-ανακαίνισης, άνω των 5 εκατ. δολαρίων, καλύφθηκαν από Έλληνες εφοπλιστές, καθώς και το ποσόν των 400 χιλ. € (ετησίως) για την συντήρηση και λειτουργία του πλωτού μουσείου, καταβάλλεται από τους ιδίου. Μία αξιομνημόνευτη προσφορά στη μνήμη των περίπου 2000 Ελλήνων ναυτικών, που χάθηκαν στους ωκεανούς κατά τη διάρκεια του Β` Π.Π. πολλοί από αυτούς υπηρετούσαν στα Liberties. Το ελληνικό φιλότιμο όταν θέλει μεγαλουργεί. Τα συγχαρητήρια είναι φτωχή έκφραση για τους συντελεστές αυτού του έργου που θα είναι μια δαρκής παρακαταθήκη ιστορικής μνήμης για τις επερχόμενες γενιές.

Αξίζει τον κόπο να το επισκεφθείτε. Τολμήστε το. Λεωφορεία του ΟΛΠ ξεκινούν από την προβλήτα έναντι του Σταθμού ΗΣΑΠ Πειραιώς).

ΣτΣ: Στο τεύχος «Νέα του ΣΑ/ΣΜΥΝ«Νο 76 (Μαρτ. –Απρίλιος 2004) έχει γραφτεί πολυσέλιδο χρονογράφημα για το πλοίο της Νίκης «Liberty«.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΝ

ΠΡΙΝ 64 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΙς 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 1923

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ»

Image (10)Το μοιραίο επίτακτο Ναυαγοσωστικό «ΑΛΕΞAΝΔΡΟΣ Ζ»

Η φοβερότερη τραγωδία του Πολεμικού Ναυτικού μας. Το σπαραχτικώτερο δράμα του Σαρωνικού. Περισσότεροι από 300 Ναυτικοί πνίγονται μπροστά στο λιμάνι του Πειραιά.

Του Θεολόγου Θεολογίδη

Έξι μήνες μόλις είχαν περάσει από την μεγάλη Εθνική τραγωδία, την μικρασιατική καταστροφή. Τα ατελείωτα καραβάνια των άτυχων προσφύγων και τα λείψανα-οι αιχμάλωτοι και οι αγνοούμενοι- της μεγάλης στρατιάς, ολοένα έφταναν στην ελεύθερη πατρίδα.

Στους δρόμους του Πειραιά έβλεπες την σιωπηλή παρέλαση ωχρής λιτανείας πόνου και συντριβής. Μακάβριες σκηνές, Δαντικές, ασύλληπτη στην φαντασία η τραγικότητα, διάχυτη η λύπη, ο πόνος, ο καημός, η μιζέρια, η ορφάνια.

Γονείς χωρίς παιδιά, παιδιά χωρίς γονείς γυρνούν άστεγοι στους δρόμους και περιμένουν το ευσπλαχνικό χέρι των φιλανθρώπων.

Ο Στόλος μας, αλώβητος από τον Μικρασιατικό πόλεμο, αγκυροβολημένος στο Κερατσίνι, ανεφοδιάζονταν και συμπλήρωνε τις ελλείψεις του, ενώ μέσα στα θωρηκτά μας υπήρχαν ακόμη τμήματα του Στρατού Ξηράς.

Σαν συμπλήρωμα όμως της εθνικής καταστροφής, σαν μία  χαριστική βολή στον τραυματισμένο από την Εθνική συμφορά των ενόπλων μας δυνάμεων ένα τρομερό δυστύχημα έπληξε ξαφνικά το Ναυτικό μας.

Τις πρώτες απογευματινές ώρες το μικρό επίτακτο ναυαγοωστικό της εταιρείας Ζαλοκώστα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ» που μετέφερε περί τους 400 αδειούχους του Στόλου μας από το Κερατσίνι στον Πειραιά, βούλιαξε αύτανδρο κοντά στη Ψυττάλεια! Ήταν μέρα Σάββατο και τα πληρώματα του Στόλου και του Ναυστάθμου που είχαν εξόδου έβγαιναν στη στεριά με μικρά καραβάκια, τα γνωστά με το όνομα «Ευκαιρία». Οι αδειούχοι του Ν/θου μπήκαν στο Σαλαμινία την γνωστή τότε στους ναυτικούς μας για την αργοκινησία της Μαρμάρω.

Ο  καιρός ήταν μπουκωμένος και μόλις εκάλμαρε λίγο η θάλασσα, το «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ» διπλάρωσε τα θωρηκτά μας (ΑΒΕΡΩΦ, ΛΗΜΝΟΣ, ΚΙΛΚΙΣ) για να παραλάβει κι από εκεί τους άντρες της «εξόδου». Πήρε τους τελευταίους απ΄ το ΑΒΕΡΩΦ κι απόπλευσε για το μοιραίο κι αγύριστο ταξίδι του στις 13.40 ακριβώς.

Η «Μαρμάρω» με τους αδειούχους του Ν/θμου που είχε φύγει νωρίτερα και προηγείτο του «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ» κοντά μισό μίλι, έφτασε στον Πειραιά. Μόλις απομακρύνθηκε λίγο από το Κερατσίνι το «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ» η θάλασσα άρχισε να αγριεύει πάλι. Ένα μπουρίνι που το συνόδευε χοντρό χαλάζι έκανε αγριότερη την μανιασμένη θάλασσα. Από το «ΛΗΜΝΟΣ» που υπηρετούσαμε τότε, βλέπαμε τον άγριο κλυδωνισμό του σκάφους, την πάλη του πλοίου με τα κύματα κι έσφιγγε η καρδιά μας….

Το ταξίδι από το Κερατσίνι ως τον Πειραιά, αν και πολύ μικρό, μόλις μισή ώρα, εν τούτοις δεν είναι από τα ευκολότερα. Πολλές φορές η φουρτούνα μεταξύ Λειψοκουτάλας και του προλιμένα, έκανε να κινδυνεύσουν και μεγάλα καράβια. Βάρκες δε, πάρα πολλές έχουν χαθεί στο στενό αυτό. Κατά τις 14.00 η τρικυμία έφτασε στην μεγαλύτερη της ένταση. Πελώρια κύματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο, εξορμούσαν πάνω στο μικρό σκάφος και ζητούσαν να το καταπιούν. Αφρισμένα και μανιασμένα, έσπαγαν στα πλευρά του μικρού καραβιού και τα νερά έμπαιναν από τη μία ως την άλλη άκρη του καταστρώματος και βρίσκοταν πια σε άμεσο κίνδυνο.

Ξαφνικά, ένα τεράστιο κύμα, κατόπιν δεύτερο και τρίτο πλήττουν το σκάφος που αρχίζει να γέρνει από τη μία πλευρά. Οι συσσωρευμένοι στο κατάστρωμα ναύτες που με βία συγκρατούνταν όρθιοι, μετακινούνται προς την αντίθετη πλευρά. Τότε πια το καράβι γέρνει πολύ κι ένα τεράστιο κύμα πλημμυρίζει το μηχανοστάσιο. Η κλίση του πλοίου αυξάνεται και στον πρώτο ισχυρό κλυδωνισμό όλοι οι ναύτες που ήταν στο κατάστρωμα, σαν συμπαγής μάζα, εκύλισαν στην θάλασσα. Η ορμητικότητα των «κυλιόμενων» στη θάλασσα ναυτών επέκτεινε την κλίση, το σκάφος έχασε την ισορροπία του, ανετράπη και  γερμένο όπως ήταν το κατάπιε ακαριαία ένα τεράστιο κύμα! Βουλιάζοντας το καράβι, συμπαρέσυρε όλους στο υπόφραγμα ευρισκόμενους αξιωματικούς και ναύτες λόγω της σχηματισθείσης δίνης… Εκείνη την ώρα, οποιαδήποτε βοήθεια ήταν αδύνατη. Σίγουρο κίνδυνο διέτρεχε κάθε μικρό πλεούμενο που θα πλησίαζε στον τόπου του ναυαγίου. Με σήματα μόνο ειδοποιήθηκε το ατμόπλοιο «ΜΥΚΟΝΟΣ» που βρίσκονταν κοντά στο λιμάνι κι έσπευσε ολοταχώς στον τόπο του δυστυχήματος. Έφτασε όμως αργά. Εντούτοις, η βοήθεια ήταν σημαντική, γιατί μέσα σε εκείνη την αντάρα, μπόρεσε να περισυλλέξει από τη  θάλασσα, περί τους 40 άντρες που κολυμπούσαν απεγνωσμένα και να τους αποβιβάσει στην Δραπετσώνα.

Το θλιβερό άγγελμα του ναυαγίου, προκάλεσε σπαραγμό ψυχής, συγκίνηση μεγάλη και θλίψη βαθύτατη στις τάξεις του Π.Ν. Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, ναύτες, συγγενείς και φίλοι των ναυαγών έσπευσαν προς την Δραπετσώνα και ζητούσαν πληροφορίες από αυτούς που γλύτωσαν για τη τύχη των συγγενών και των φίλων τους.

Δυνάμεις ναυτών με επικεφαλής των Πλωτάρχη τότε Αλεξανδρή και τον Ανθ/ρχο Νεόφυτο, είχαν αναλάβει την περισυλλογή των ναυαγών και των πτωμάτων. Ύστερα από λίγες ώρες που κόπασε κάπως η θάλασσα, ατμάκατοι και σωσίβιες βάρκες του Π.Ν. και ιδιωτικές έφτασαν στον τόπο του ναυαγίου και άρχισαν να μαζεύουν τα επιπλέοντα που ανήκαν στα τραγικά θύματα ου ναυαγίου. Πηλίκια, μπελαμάνες,  κολλαρίνες, που λίγη ώρα πριν εστόλιζαν όμορφα και λεβέντικα παλικάρια, ανασύρονταν από τα κύματα, λείψανα μίας φρικαλέας καταστροφής….

Κάμποσοι από τους ναυαγούς μπόρεσαν κολυμπώντας να φτάσουν ως την Δραπετσώνα, εκεί όμως τσακίστηκαν στα βράχια από τα πελώρια κύματα κι έκεί άφησαν την τελευταία τους πνοή….

Οι φαντάροι, όσοι δεν ήξεραν κολύμπι, ζύγωναν τους ναύτες για να σωθούν, και στο τέλος τους έπνιγαν και αυτούς αγκαλιάζοντάς τους…

Όταν πια βασίλεψε ο ήλιο κι η νύχτα άπλωνε τις σκοτεινές φτερούγες της, όλα τα πλεούμενα εξακολουθούσαν την πένθιμη αλιεία τους με την βοήθεια των ισχυρών προβολέων των θωρηκτών μας από το Κερατσίνι.

Τα θύματα ξεπέρασαν τους 300 άντρες,. Η εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» έγραψε τότε ότι ο αριθμός των πνιγέντων ανέρχονταν σε 358…Ανάμεσα στους πνιγέντες ήταν κι ο γαμπρός του υπογράφοντος, αρχικελευστής αποθηκάριος Παν. Λιανός.

Την επομένη του ναυαγίου, κινητοποιήθηκε διαταγή του Υπουργού Ναυτικών με το εξής σήμα: «Προς απάσας τας ναυτικάς αρχάς να τηρηθεί μηνιαίο πένθος δια το τραγικόν δυστύχημα της Ψυττάλειας. Πάντες δε αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες να φέρουν επί του αριστερού βραχίονος πένθος».

Πηγή: Εφημερίδα ΄΄ ΕΝ ΠΛΩ΄΄, τεύχος, 14 Αύγουστος 87