ΣΤΡΥΜΩΓΜΕΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ  Η ΣΚΟΠΙΑΝΗ ΚΩΜΙΚΟ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ   

       

                                              Άγγελος Κωστόπουλος,                   

                            Συνεργάτης ΄΄Νάκου & Συνεργάτες΄΄

Οι «Σκοπιανοί», όπως εμείς οι Έλληνες, αποκαλούμε τους ανθρώπους που ζουν στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, δημιούργησαν μια εθνική ταυτότητα, φοβούμενοι μήπως αποσυντεθούν στις φυσικές τους φυλετικές και εθνικές περιφέρειες που συνορεύουν με αυτήν την μικρή Βαλκανική χώρα.

Όταν η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90, οι ελίτ αυτής της νότιο Γιουγκοσλαβικής επαρχίας συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να δημιουργήσουν μια νέα εθνική συνείδηση ή να εξαφανιστούν. Για να επιτύχουν το στόχο τους για αυτοσυντήρηση, αναθεώρησαν την «ιστορία» ισχυριζόμενοι ότι ήταν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. «Βάπτισαν» την ομιλούμενη βουλγαρική γλώσσα τους ως «μακεδονική», όπως και οι Φλαμανδοί Βέλγοι την

Ολλανδική ως «Φλαμανδικά».

Όλες αυτές οι ανοησίες θα είχαν προκαλέσει λίγη ανησυχία, αν οι ελίτ των Σκοπίων δεν είχαν θίξει τους Έλληνες, δημοσιεύοντας χάρτες που δείχνουν ως πρωτεύουσα τους την Θεσσαλονίκης και οικοδομώντας το Μέγα Αλέξανδρο «Disneyland» στο κέντρο των Σκοπίων. Και όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, επιθυμώντας να κλείσουν το θέμα της Σερβίας, αναγνώρισαν την Μακεδονία ως μια νέα κυρίαρχη οντότητα, έφεραν τους Έλληνες προ διλήμματος.

Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν και πάλι μια αναζωογονητική Ρωσία που είναι πρόθυμη να δηλώσει την παρουσία της σε περιοχές που επικαλύπτονται με τα αμερικανικά συμφέροντα. Η περιοχή των Βαλκανίων είναι και πάλι θέατρο συμφερόντων. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ έχει επεκταθεί από χώρα σε χώρα στην περιοχή μας και οι φίλοι μας Σκοπιανοί βρίσκονται στη λίστα αναμονής για να συμμετάσχουν. Προφανώς αυτή είναι μια κατάσταση «win – win» για τη Δύση και τους βόρειους γείτονές μας.

Αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της φαρσοκωμωδίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ και οι Σκοπιανοί μας φίλοι δεν έλαβαν υπόψη τον ελληνικό λαό. Εξέτασαν μόνο τις δεσμεύσεις κλειστής πόρτας της ελληνικής κυβέρνησης και υποψιάζομαι και της ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κοντός ψαλμός αλληλούια: Ο κυρίαρχος ελληνικός λαός με τις ογκώδεις και γεμάτες εθνικό παλμό συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη και Αθήνα έδωσε απάντηση σε αυτό το τραγέλαφο και θα βάλει ένα καρφί στο φέρετρο αυτής της κωμικό-τραγωδίας.

Σημείωση: Ο Άγγελος Κωστόπουλος είναι πρώην αξιωματικός του στρατού των ΗΠΑ, και απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου του Ελληνικού Στράτου.

Advertisements

ΜΙΚΡΟΙ  Ή ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ

   ΑΠΟΨΕΙΣ 

                  

 Γράφει ο Ελ. Σφακτός 

Έχει ειπωθεί, ότι η γνώση της πραγματικής Ιστορίας που διδάσκεται μέσα από μία σωστή παιδεία, συγκροτεί τη συνείδηση και τη κριτική σκέψη κάθε ατόμου, και το βοηθάει να διαμορφώνει τη βούλησή του σε κάθε κρίσιμη περίσταση για σωστή απόφαση. Επίσης, μία συνηθισμένη έκφραση σε δύσκολες περιστάσεις είναι,΄΄Είμαστε μικρός λαός τι μπορούμε να κάνουμε;΄΄  Όταν άρχισε η Επανάσταση το 1821, που πρόσφατα εορτάσαμε την 197η επέτειο, η πανίσχυρη Ιερή Συμμαχία συνεδρίαζε στο Λαίμπαχ  (Γερμανική ονομασία της Λουμπλιάνας), και σε προκήρυξή της στις 30 Απριλίου 1821  διακήρυττε: «Χρήσιμες, ή αναγκαίες μεταβολές στη νομοθεσία ή στη Διοίκηση των επικρατειών, είναι πρέπον να πηγάζουν από την ελεύθερη θέληση και πλήρη πεποίθηση εκείνων που από τον Θεό τους έχει δοθεί η εξουσία…» (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Σπυρ.Τρικούπη  τ. πρώτος σελ.112-13 ). Με  άλλα λόγια, μόνο οι «ελέω Θεού» ηγεμόνες είχαν δικαίωμα να καθορίζουν τις τύχες των λαών, λογοδοτώντας μόνο στον Θεό για τις πράξεις τους.!!! Επομένως, οι υπόδουλοι λαοί της εποχής εκείνης, ως επί το πλείστων χριστιανικοί λαοί, θα μπορούσαν να αποκτήσουν την ελευθερία τους, είτε με την  ελεύθερη βούληση του Σουλτάνου, (αδιανόητο ακόμα και στη σκέψη), ή με επανάσταση κατά του δυνάστη, όπως έπραξαν οι προγονοί μας, ή με την άρνηση της πίστης τους, όπως έκαναν οι άλλοτε χριστιανοί Αλβανοί, και σήμερα μωαμεθανοί.  Η ανύπαρκτη στον ευρωπαϊκό χάρτη Ελλάδα τόλμησε το αδιανόητο, παρά την κραυγαλέα έλλειψη προετοιμασίας και υποδομής, με  πληθυσμό  ολιγάριθμο και διασκορπισμένο σε απρόσιτες συνήθως τοποθεσίες,  νησιά και νησίδες, και το σημαντικότερο με μια εχθρική Ευρώπη απέναντί της. Η παντοδύναμη τότε Ιερή Συμμαχία (Αγγλία, Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία, που δημιουργήθηκε μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους στο Παρίσι 1815, με είσοδο και της Γαλλίας το 1818) ήταν αμείλικτη σε κάθε σπινθήρα επαναστατικής κίνησης, πρωτοστατούντος του περιώνυμου Μέττερνιχ. Είναι γνωστή και ιστορικά έχει τύχει πολλών αναλύσεων η λυσσώδης  αντίδρασής του για αποτροπή ή κατάπνιξη της ελληνικής επανάστασης. Την χαρακτήρισε ‘’ δαυλόν διχονοίας, θανάσιμο δηλητήριο, σκάνδαλο για ολόκληρο τον κόσμο, πανώλη, πυορροούσα πληγή κ.α. Έμπειρος πολιτικός και διπλωμάτης, φοβότανε ότι, τυχόν επιτυχία του ελληνικού παράτολμου εγχειρήματος, θα είχε  επίδραση και στους άλλους σκλαβωμένους  Βαλκάνιους  λαούς, όπως και έγινε. Όταν όμως διαπίστωσε  ότι η απελευθέρωση της Ελλάδας δεν μπορούσε να αποτραπεί, πρότεινε την ίδρυση εντελώς ανεξάρτητου κράτους, κάτι  όμως που απέρριψαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Και όταν ο αγώνας άρχισε, οι έλληνες εκτός των έμφυτων αδυναμιών τους, βρέθηκαν μπλεγμένοι στις συχνές παλινωδίες και πλοκάμια του ανταγωνισμού των ισχυρών, στη προσπάθειά τους να επιβάλλουν την επιρροή και έλεγχό τους στη νέα διαμορφούμενη κατάσταση. Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου είχε γίνει σάλπισμα εθνικής εξέγερσης και συνεπήρε από άκρον εις άκρον όλο το υπόδουλο έθνος. Κανείς δεν σκιάχτηκε μπροστά στην τότε  παντοδύναμη Αυτοκρατορία και στη λυσσώδη  προσπάθεια επιβολής του status-quo από την Ιερά Συμμαχία. Δεν μπορεί να πει κανείς αν ήταν συγκυρία ή δημιούργημα των καιρών η παρουσία μιας πλειάδας ισχυρών ηγετών που πήραν στα στιβαρά τους χέρια τον αγώνα και τον έφεραν σε αίσιον πέρας. Δίδαξαν όμως ότι: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ΜΙΚΡΟΙ  ΛΑΟΙ ΑΛΛΑ  ΜΙΚΡΟΙ  Ή ΜΕΓΑΛΟΙ  ΗΓΕΤΕΣ.  Η Πατρίδα μας διέρχεται διαχρονικά μια παρατεταμένη σοβαρή κρίση σε όλες τις κοινωνικές της δομές, και σοβαρά εθνικά μας θέματα σε διαφαινόμενη εις βάρος μας εξέλιξη. Όλα αυτά έχουν ένα όνομα: Μικρές έως ανύπαρκτες πολιτικές ηγεσίες. Ηγεσίες αλληλοκατηγορούμενες για ανικανότητα, διαφθορά, μειοδοσίες παντός είδους, φαυλοκρατία και χίλια δυο άλλα που κρατούν ψηλά και σταθερά τον φαύλο κύκλο και τη διχόνοια. Οι καιροί όμως «ου μενετοί», ειδικά στη τρέχουσα περίοδο. Η σύνεση και εθνική συσπείρωση είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Η Ιστορική αναδρομή σε παρόμοιες καταστάσεις δεν είναι ενθαρρυντική και για το σήμερα. Πάντα, σε κρισιμότατες καταστάσεις της πατρίδας μας, ανίκανες κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, με  αποτελέσματα εθνικών συμφορών. Είθε να παραδειγματιστούν από τις λίγες ιστορικά στιγμές που η Ελλάδα μεγαλούργησε, όταν εθνική συμφιλίωση υπήρχε μεταξύ των όλων των ελλήνων, παρά τις πολιτικές διαφορές που τους χώριζαν (Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13, έπος 1940), για να ακολουθήσουν εθνικές τραγωδίες όταν το εθνικό  μας σπόρ, η διχόνοια, επανήλθε. (Μικρασιατική καταστροφή ,εμφύλιος πόλεμος, Κύπρος 1974). Η Ιστορία πάντα διδάσκει. Ας μη φανούν οι πολιτικοί μας ταγοί ανιστόρητοι για μια ακόμα  φορά.             «Η καλύτερη παιδεία, που πρέπει να οδηγεί στην αληθινή ζωή, είναι εκείνη που προέρχεται από τη γνώση της πραγματικής ιστορίας. Γιατί μόνο αυτή, σε κάθε καιρό και περίσταση, χωρίς να βλάπτει, δημιουργεί την αληθινή κρίση για το σωστότερο». ΠΟΛΥΒΙΟΣ  (από την εισαγωγή του, ¨Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης¨ του Σπυρίδωνος Τρικούπη).

ΙΣΛΑΜ  ΚΑΙ  ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ

 

              Του Ναυάρχου Χρ.Λυμπέρη Π.Ν. ε.α.  Επίτιμου  Α/ΓΕΕΘΑ

Το Ισλάμ για τον Ελληνισμό έχει την πνευματική και πολιτική του διάσταση. Βλέπουμε τον ισλαμικό κόσμο ως φίλο και όχι ως εχθρό μας. Υπάρχει αντικειμενικά διακριτή διαφορετικότητα μεταξύ του Ελληνισμού και του Ισλάμ με την οποία, όπως στην πράξη έχει αποδειχθεί ,μπορούμε να συνεργαζόμεθα και να συνεπιχειρούμε οικονομικά και εμπορικά. Οι φιλικές μας σχέσεις με όλο τον αραβικό κόσμο, το Ιράν και άλλες μουσουλμανικές χώρες το επιβεβαιώνουν.  Οι θέσεις του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας ως σύστημα ζωής διαφέρουν από εκείνες του Ισλάμ. Οι δύο θρησκείες δεν προάγουν τις ίδιες αξίες, δεν χρησιμοποιούν τον ίδιο λόγο, δεν προτείνουν το ίδιο έσχατο για τον άνθρωπο και επί πλέον αποκλίνουν σημαντικά στην οργάνωση της κοινωνίας. Ουσιαστικά αναφερόμεθα σε δύο διαφορετικούς πολιτισμικούς κόσμους. Είναι αποδεδειγμένη η ασυμβατότητα του τουρκικού πολιτισμού με τον ευρωπαϊκό στη ευρεία του έννοια. Πότε επέδειξε το τουρκικό κράτος ανθρωπισμό και ισοπολιτεία απέναντι στους πολίτες του;  Οι πολιτισμοί δεν συγχωνεύονται και αυτό που μένει ανοικτό, ως επιλογή είναι η συνύπαρξη-συμφιλίωση της διαφορετικότητας  με όρους αυστηράς και συνεπούς λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας.    Η απόσταση μεταξύ των δύο πολιτισμών δεν ενθαρρύνει, αντίθετα αποθαρρύνει, την πιθανότητα επιμειξίας. Το Ισλάμ δύσκολα θα συμβιβαστεί με τον ευρωπαϊκό κόσμο. Δεν υπάρχει κοινό παρελθόν, κοινότητα αξιών και κοινή πολιτισμική κληρονομιά, και ας υποστήριζε το αντίθετο ο Τούρκος τ. υπουργός εξωτερικών κ. Νταβούτογλου.      Η προβολή του ισλαμικού δόγματος   ΄΄η γη της ιεραποστολής΄΄ (νταρ-αντ-νταούα) δεν επιτρέπει εφησυχασμό της Ευρώπης και φυσικά της Ελλάδας σε ένα εν δυνάμει κίνδυνο ασφαλείας. Το δόγμα αυτό παροτρύνει τις μουσουλμανικές μειονότητες να ζουν σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, να ασκούν προσηλυτισμό στο Κοράνιο και να διατηρούν ισχυρό τον ισλαμικό τους χαρακτήρα.  Η Ευρώπη έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος της πολιτισμικής ισλαμικής απειλής.   Εκτιμά ως αποσταθεροποιητικό κοινωνικό παράγοντα την παρουσία εκατομμυρίων μουσουλμάνων στην επικράτεια της όσο και το ενδεχόμενο πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η εμφύτευση ισχυρής πληθυσμιακής ομάδας (1,5 εκατομμύρια) στην Ελλάδα υπό το σχήμα μεταναστών-προσφύγων έχει ήδη δημιουργήσει προβλήματα κοινωνικής συνοχής, εσωτερικής ασφάλειας, ναρκωτικών, παραεμπορίου και περιβάλλοντος.  Άλλο όμως το Ισλάμ και άλλο η Τουρκία με την οποία ο Ελληνισμός βρίσκεται επί αιώνες σε αντιπαράθεση.

Η Τουρκία τηρεί μια επιθετική εχθρική στάση εναντίον της Ελλάδας και  του Ελληνισμού επενδύοντας στη στρατιωτική της ισχύ και σε γεωπολιτικές παραμέτρους προκειμένου να εξασφαλίσει την ανοχή στα σχέδια της από τις δυτικές Δυνάμεις. Η Τουρκία παράλληλα με την απειλή εναντίον της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, επιχειρεί και υποβάθμιση της σημαντικότητας του ελληνικού πνεύματος. Με τις οργανωμένες πράξεις βανδαλισμού εναντίον ιστορικών μνημείων του βυζαντινού πολιτισμού όσο και με την επιχείρηση πλαστογράφησης της ελληνικής παρουσίας στην Ιωνία  έχει επιβεβαιώσει τις προθέσεις της  κατ΄επανάληψη.  Η επιθετικότητα της Άγκυρας και η έντονη παρεμβατική της πολιτική στη ζωή των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης οξύνει το πρόβλημα για την Αθήνα.   Αφελείς προσεγγίσεις και αβασάνιστα λόγια πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε ένα εθνικό σχέδιο ελέγχου της εδώ κυκλοφορίας πολιτών ισλαμικής προέλευσης με σεβασμό πάντα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των νόμων του κράτους.  Στην διαφορετικότητα των δύο πολιτισμών και την οικονομική κατάσταση των ξένων μεταναστών είναι πιθανόν κατά καιρούς να ακουμπάνε και επενδύουν ξένες μυστικές υπηρεσίες. Εκείνο  που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας είναι το γεγονός ότι η παρουσία μουσουλμανικών μειονοτήτων στη ΝΑ Ευρώπη διασπά τη θρησκευτική ενότητα των Ορθόδοξων λαών της περιοχής.  Το πρόσφατα διατυπωθέν στρατηγικό όραμα της Άγκυρας, περί ΄΄συμπατριωτισμού΄΄ της Τουρκίας με τους γειτονικούς της λαούς, αποκαλύπτει τον μεγαλοϊδεατισμό της και τα επεκτατικά της σχέδια, όχι μόνον γεωγραφικά αλλά και γεωοικονομικά. Τι μας λέγει σε δύο γραμμές το δόγμα αυτό: ΄΄… οι λαοί των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου παρά τη διαφορετικότητα τους έχουν μοιραστεί την ίδια Ιστορία και η Τουρκία, τους εκπροσωπεί όλους… Ο αρχαίος πλούτος, που έχει η Τουρκία,  της επιτρέπει να συναντηθεί με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, ενώ ταυτόχρονα με την έννοια  της πολιτικής  κουλτούρας η Τουρκία βρίσκεται στο κέντρο της  ΄΄ Δύσης ΄΄.  Πρόκειται για αλαζονεία σε άξονα γεωπολιτικού  και στρατηγικού οράματος το οποίο διαστρεβλώνει τα δεδομένα της Ιστορίας. Η Τουρκία βρέθηκα στην Ευρώπη κατά την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως κατακτητής που εκδιώχθηκε. Δεν παρήγαγε η Ευρώπη κοινό πολιτισμό με την Τουρκία και πολύ περισσότερο ούτε η Ελλάδα. Η Ιστορία καταγράφει συγκρούσεις και πολέμους μεταξύ ευρωπαϊκών δυνάμεων και Τουρκίας. Έντεχνα η Άγκυρα μεθοδεύει υποκλοπή και διαστρέβλωση της Ιστορίας. Δεν αναγνωρίζει το ένοχο παρελθόν της των γενοκτονιών και καταπίεσης όλων των μη τουρκογενών πολιτών της. Οι ΗΠΑ ρυμουλκούνται από την Άγκυρα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πληθυσμών. Η γεωπολιτική τους σκοπιμότητα υπερτερεί της ιστορικής αλήθειας και απόδοσης δικαιοσύνης. Μια πολύ γρήγορη ανάγνωση του δόγματος αυτού αποκαλύπτει ως στρατηγικό στόχο της Τουρκίας να καταστεί περιφερειακή δύναμη μέσα στη ζώνη ΝΑ Ευρώπη-Α. Μεσόγειο(1)-Μέση ανατολή-Κεντρική Ασία όπου το ισλαμικό στοιχείο επικρατεί.     Ακόμη δεν μπορεί να αποκλεισθεί ως μείζων στόχος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής να προβάλλεται ως σταθεροποιητικός παράγοντας στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική με, ή χωρίς, τη στρατηγική συνεργασία άλλων δυνάμεων.Εκτιμάται ότι η Άγκυρα στην προώθηση αυτού του δόγματος θα ασκήσει ευκαιριακή πολιτική σχέσεων καλής γειτονίας με τις όμορες χώρες της χωρίς όμως να υποστείλει τις γνωστές διεκδικήσεις της. Για την Ελλάδα κριτήριον αξιοπιστίας των όποιων μειδιαμάτων της Άγκυρας είναι το τετράγωνο  ΄΄ Αιγαίο, Κύπρος, Πατριαρχείο, Θράκη ΄΄.  Είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε σκέψεις επένδυσης των Αθηνών σε ξέσπασμα θυμών μεταξύ Τελ Αβίβ και Άγκυρας, Και επειδή η Άγκυρα  θα πορεύεται με τα δικά της εθνικά-εθνικιστικά οράματα το ζητούμενο είναι: ΄΄ Αθήνα τι γαρ βούλεται ποιήσει ;΄΄ Η απάντησή μου είναι να πορευθεί η Ελλάδα με  βάση τους εθνικούς της στρατηγικούς στόχους. Έχουν δει το φως της δημοσιότητας  εκτιμήσεις για την προοπτική της προσέγγισης μεταξύ Ισραήλ και Ελληνισμού σε πεδίο γεωπολιτικής και γεωοικονομίας. Θα απαιτηθεί σοβαρή συστημική ανάλυση προκειμένου να αξιολογηθεί η εξέλιξη αυτή ώστε να φωτισθεί το περιθώριο στρατηγικής ευκαιρίας και στρατηγικού κινδύνου.  Ακόμη παραμένω επιφυλακτικός απέναντι στην ειλικρίνεια της Τουρκίας ότι, η Ελλάδα δεν αποτελεί απειλή για αυτήν (δόγμα εθνικής ασφαλείας 2010). Θα ήταν αξιόπιστη η διακήρυξη του νέου δόγματος εάν παράλληλα ή και προ αυτής, υπήρχαν μέτρα όπως: κατάργηση τέταρτης στρατιάς μετά των ευκολιών αυτής, άρση του casus belli, σημαντική μείωση στρατιωτικής παρουσίας στη Θράκη, αλλαγή στάσης στην αποστρατικοποίηση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, άρση εδαφικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο κ.α.

1.Η Τουρκία έχει επιδοθεί σε συστηματική προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ναυτική δύναμη στη Μεσόγειο στο πλαίσιο της Ναυτικής της στρατηγικής.

( Πηγή: Από το βιβλίο  «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ» του Ναυάρχου ε.α.           Χρ. Λυμπέρη  εκδόσεις:   Εν  πλω Αθήνα 2011)

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

                       

                                                              Γράφει ο Ελ. Σφακτός

Η επί τέσσερεις  σχεδόν αιώνες υποδούλωση του Έλληνα από έναν αδυσώπητο  και αναχρονιστικό κατακτητή, είναι από τις μεγαλύτερες δουλείες  ενός λαού, που έχει να παρουσιάσει η παγκόσμια ιστορία. Υπήρξαν λαοί με αξιόλογη πορεία στην ιστορία του κόσμου, οι οποίοι όμως εξαφανίστηκαν όταν κατακτήθηκαν, έχοντας παραμείνει σαν κάποιο καταχωρημένο ιστορικό γεγονός για τους ιστοριογράφους. ( Φοίνικες ή Χαναναίοι, Βαβυλώνιοι, Χαλδαίοι, Ασσύριοι, κ.α.)

Ο Έλληνας ευτύχησε να μην έχει την ίδια τύχη και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Η φαρέτρα του ήταν γεμάτη με  όπλα που θωράκιζαν και χαλύβδωναν την θέλησή του για επιβίωση. Αυτά ήταν : η γλώσσα , οι παραδόσεις, η Θρησκεία. Τρείς ισχυρές παρακαταθήκες που του κρατούσαν άσβεστη  τη φλόγα της Εθνικής του συνείδησης.

«Δεν έχει εκλείψει το Ελληνικό Έθνος  διότι έχει έναν ανεκτίμητο θησαυρό. Η φυλαχθείσα εκ του παρελθόντος  γλώσσα του» Αυτή ήταν η απάντηση του διδασκάλου του γένους Αδαμάντιου Κοραή, στον Αυστριακό Καγκελάριο Μέττερνιχ, όταν ο τελευταίος δήλωσε «Δεν  υπάρχει Ελληνικό  Έθνος διότι έχει εκπέσει των αξιών του». Η γλώσσα, η οποία με τις αρετές  και  ικανότητές της συνετέλεσε στην διάδοση και κατανόηση της χριστιανικής θρησκείας, (τα Ευαγγέλια και η Αγία γραφή γράφτηκαν στα Ελληνικά).   « Εί οι Θεοί διαλέγωνται  τη των  Έλλήνων γλώττη χρώνται». (όταν οι Θεοί συνομιλούν τη γλώσσα των Ελλήνων χρησιμοποιούν. Κικέρων. Λατίνος ρήτορας) (1)

Οι παραδόσεις: Αποκομμένος ο στεριανός   Έλληνας από τον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό κόσμο, ζούσε ως επί το πλείστον σε απάτητες ή δυσπρόσιτες  ορεινές  περιοχές , σε νησιά ή νησίδες. Κάθε κοινότητα, μικρή ή μεγάλη, από αίσθημα  αυτοσυντήρησης, ζούσε με καθιερωμένα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, με άγραφους  κανόνες δικαίου, που καθόριζαν τα ήθη και έθιμα, δηλαδή τις παραδόσεις, μεταβιβαζόμενες  από γενιά σε γενιά. Και αυτές ήταν πολλές και πλούσιες. Από την μυθολογία, την ιστορία, την θρησκεία .  Ο  Κ. Παπαρρηγόπουλος  γράφει: « […] αί δε κοινότητες  ύπήρξαν  προϊόν  γνήσιον των εθνικών παραδόσεων και της  έθνικής  εύφυΐας και δραστηριότητος. Αί κοινότητες  είχον ρίζας βαθείας έν ταίς  έξεσι και ταίς παραδόσεσι του έλληνικού έθνους  […].(2)   Βέβαια, οι εκδηλώσεις αυτές έμεναν γνωστές  στον μικρό ή ευρύτερο  κοινωνικό περίγυρο. Οι Περιηγητές σπάνιοι για να τις  μεταφέρουν-περιγράψουν, ο δυνάστης «έπνιγε» κάθε εθνική συνείδηση και παράδοση.

Αντίθετα, η θάλασσα,  αυτός ο μεγάλος πνεύμονας της Ελλάδας που γαλούχησε και  τους ναυμάχους και μπουρλοτιέρηδες το 21΄, ήταν ο μοναδικός δρόμος μεταφοράς προς τον έξω κόσμο του μηνύματος « η Ελλάδα είναι εδώ, υπάρχει και αγωνίζεται  για την ελευθερία της». Αυτό  το μάθαιναν διότι όλα τα ελληνικά πλοία είχαν αρχαία ελληνικά ονόματα. ‘’Αχιλλέας, Θεμιστοκλής, Αθηνά’’ κ.α. Στόλιζαν με προτομές αρχαίων ηρώων , ως ακρόπρωρα  τα πλοία τους, και με αντίστοιχες παραστάσεις τους καθρέφτες της πρύμης. Σε κάθε γωνιά του καραβιού και μία Ελλάδα. «Ναός της Αφροδίτης, της Καλυψώς». Οι βάρκες με ονόματα παιδιών αρχαίων Ελλήνων.           « Νεοκλής,  Ασπασία». Κάθε κανόνι , ένας ουράνιος αστερισμός. «Σείριος, Ωρίων, Περσεύς ». Ακόμη και ο καραβόσκυλος άκουγε στο όνομα ‘’Κέρβερος’’.(3) Όταν δε, «στηνότανε» και κανένα γλέντι εκεί στα ξένα, ήταν γνήσιο Ελληνικό σε όλα του.  Έκπληκτος ο ξένος έβλεπε ότι ακόμη υπάρχει Ελλάδα. Και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος που εξοφλήθηκε όταν ήρθε η ώρα της εθνικής παλιγγενεσίας.

Η Θρησκεία. Ο Έλληνας είχε μία ‘’ομολογία πίστεως ‘’ από ανέκαθεν. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι  με τη φιλοσοφική τους σκέψη που έφθασε σε υψηλά σημεία θεώρησης  και ικανότητας να προσλαμβάνουν και να αναλύουν υπερβατικές έννοιες,  έθεσαν πολλά ερωτήματα και  προβληματισμούς γύρω από τη θρησκεία και την ύπαρξη Ενός και Μοναδικού Θεού. Και δεν ήταν λίγοι. Οι Επτά σοφοί της αρχαιότητας  και άλλοι μεγάλη φιλόσοφοι,  Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος, Παρμενίδης, Στωϊκοί  φιλόσοφοι, παρά την εθνική τους θρησκεία, του Δωδεκαθέου, μίλησαν-κήρυξαν τον μονοθεϊσμό.

 « Ώ, Αλκιβιάδη, μηδέν αίτείν  αύτούς άναμείνωμεν έως έξ ούρανού  τις άπεσταλμένος έλθη και διδάξη ήμάς πώς δεί  διάκεισθαι προς Θεούς και άνθρώπους» (Σωκράτης προς Αλκιβιάδην).

  «Τοιούτου μόχθου τέρμα μήτε προσδοκά, πρίν άν θεών τις διάδοχος των σών πόνων φανεί ». (Αισχύλου , Προμηθέας Δεσμώτης). 

  « […] Και γάρ πρό πολλών χρόνων του Χριστού έπιδημίας, σοφός τις όνόματι  Άπόλλων, θεόθεν ως οίμαι, ‘επικινηθείς, ΄εκτισε  τον  έν Άθήναις  ναόν, γράψας έν αυτώ βωμώ, Άγνώστω Θεώ […]»( Αποδίδεται  στον Μ.Αθανάσιο, αυστηρό κριτή των  Έλλήνων φιλοσόφων, σε λόγο του πού αναφέρεται στον εν λόγω Ναό)4                                                                            Οι  Άγιοι Πατέρες που κατέγραψαν τον Χριστιανισμό στις έξι οικουμενικές συνόδους, ( η 7η δεν ήταν δογματική αλλά λειτουργική σχετικά με τη εικονομαχία), (5)  χρησιμοποίησαν την Ελληνική γλώσσα, την οποία καλλιέργησε με πάθος η Εκκλησία σε όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και αφομοίωσαν ότι αγαθό και χρήσιμο είχε να τους προσφέρει ή αρχαία ορολογία και φιλοσοφία,( την οποία όμως τοποθέτησαν στα όρια της ανθρώπινης διανόησης).

Από την «συνάντηση» αυτή που ήταν μεγάλης  διάρκειας και πολλές φορές δραματική, έγινε το πέρασμα από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο στον νέο, τον Χριστιανικό, τον Ορθόδοξο.

Η μεγάλη αυτή κληρονομιά, της πίστης, που μας άφησε το Βυζάντιο, «μπήκε» στο είναι του Έλληνα ,κι΄έγινε ο πνευματικός του Φάρος ανά τους αιώνες. Τον κράτησε ενωμένο τη μεγάλη περίοδο της σκλαβιάς και τον οδήγησε  προς την παλιγγενεσία. Η πορεία του Έθνους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρησκευτικότητα του λαού και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.

Αφορμή για τις πιο πάνω απόψεις ήταν η ακόμα μια δήλωση υπεύθυνου  (;)  πολιτικού ταγού, ότι ΄΄Ο  Έλληνας δεν είναι Ορθόδοξος.’’ Τέτοιου είδους δηλώσεις που αφορούν θεσμούς και παραδόσεις των Ελλήνων,  γίνονται κατ΄επανάληψη    τον τελευταίο καιρό  και απ΄ότι φαίνεται δεν θα σταματήσουν. Επειδή κάθε ανθρώπινη ψυχή έχει το δικό της βάθος  ή ιδεοληψία,  παίρνει από σένα ή το κοινωνικό σύνολο όχι  αυτό που του δίνεις , ή που υπάρχει στη κοινωνία, αλλά  αυτό που μπορεί ή που θέλει να πάρει. Και το χειρότερο, αδυνατώντας  ή αποφεύγοντας   να δει την αληθινή  πραγματικότητα , ευτελίζει, διαστρεβλώνει την αξία της αλήθειας και προτιμάει να κινείται στην αηδία του ψεύδους και της διαλυτικής  προόδου. Ο Έλληνας στο μεγαλύτερο σύνολό του, είχε και θα έχει την ομολογία πίστεως ως φωτεινό  φάρο και πυξίδα στη ζωή του.

  1. ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ.Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ .Μεν. Παγουλάτου Αθήνα 2004

  2. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Κ.ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ Τόμος Ε΄ Μέρος Β΄σελ.144

  3. ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Μάριος Μ. Σίμψας . Τόμος 3 σελ 157

  4. ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ- ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΒΙΟΙ Χρ. Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.’’Εν πλώ 2007’’

H   ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ   ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

                

                   Γράφει  ο  Αντιπλοίαρχος(Ε) Π.Ν. ε.α. Στέργιος Ε. Παπαδάς

     Η τρομοκρατία στις μέρες μας έλαβε τεράστιες διαστάσεις και δεν θα χαρακτηρίζονταν υπερβολή αν λέγαμε ότι, απασχολεί τις περισσότερες  κυβερνήσεις των χωρών της υφηλίου. Τούτο συντρέχει εν προκειμένω, διότι πλέον των άλλων συνεπειών, σε αρκετές περιπτώσεις η εμφάνισή της  ήταν τρομακτική, ώστε να θέσει σε δοκιμασία, όχι μόνο την ομαλή λειτουργία του κυβερνητικού μηχανισμού, αλλά και να απειλήσει με ανατροπή το πολιτικό και το κοινωνικό σύστημα πολλών χωρών.

     Το φαινόμενο της τρομοκρατίας που είναι κατά βάση δημιούργημα των τελευταίων δεκαετιών, δεν συναντάται γενικά σε όλες τις χώρες της γης, ούτε και έχει ομοιόμορφη εμφάνιση. Σε άλλες χώρες εμφανίζεται με τη μία και σε άλλες με την άλλη  μορφή, ανάλογα φυσικά με τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στην  κάθε  μία, συναρτήσει των  προβλημάτων  που  αντιμετωπίζουν. Έτσι παρατηρούμε ότι, σε ένα Κράτος που αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα παρουσιαζόμενα προβλήματά του, μπορεί να προκληθούν κοινωνικές εντάσεις από οργανώσεις αλλά και από μεμονωμένα άτομα, κλιμακώνοντας πολλές φορές δυναμικές αντιδράσεις.

     Τα κίνητρα των τρομοκρατών είναι συνήθως δύο ειδών:

       Πολιτικά – Ιδεολογικά.  και Ψυχολογικά.

     Αμφότερα τα ανωτέρω κίνητρα, μπορεί να διακριθούν σε ευγενικά και ταπεινά. Ως ευγενικά μπορούν να θεωρηθούν, η φιλοπατρία, η αγάπη για τη δικαιοσύνη, η κοινωνική ισότητα, η ελευθερία, η αποστροφή προς την τυραννία, το δεσποτισμό, την ξένη κυριαρχία και την εκμετάλλευση, καθώς  και η μέριμνα για μια καλύτερη κοινωνία και ένα ανθρωπινότερο κόσμο. Ταπεινά κίνητρα, αναμφίβολα θεωρούνται, το μίσος προς τους ανθρώπους, ο εγωισμός, η τάση  προς τον αναρχισμό, η ανατροπή των καθιερωμένων αξιών και των θεσμών, ο φανατισμός (πολιτικός, φυλετικός, εθνικός  θρησκευτικός κ.λ.π. ), η αντίθεση προς τις μορφές κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης, η ανία, η μανία καταδίωξης  κ.α.

     Οι επιδιώξεις των τρομοκρατών άμεσου και απώτερου χαρακτήρα, είναι:

                –   Η  τρομοκράτηση των πολιτών και των κυβερνήσεων, ασκώντας πίεση

 κι εκβιασμό στις κυβερνήσεις και τ’ άλλα υπεύθυνα όργανα της εξουσίας.

     –   Η απόσπαση πολιτικών ή και οικονομικών ωφελημάτων.

  Η απελευθέρωση κρατούμενων ομοϊδεατών τους.

   Η προβολή του ονόματος της ομάδας τους.

  –   Η άσκηση του ελέγχου ορισμένων περιοχών.

  –   Η καταρράκωση του κύρους του κράτους, ο εξευτελισμός των οργάνων

 του και ο κλονισμός της εμπιστοσύνης των πολιτών στην κρατική  εξουσία, ή και η ενθάρρυνση των ομοϊδεατών τους.

     –   Η  ανατροπή (αυτός είναι ο  απώτερος  στόχος), του υπάρχοντος  καθεστώτος  κοινωνικού  ή  πολιτικού  και  η  απαλλαγή  από  τον ξένο ζυγό,

         (όταν πρόκειται για χώρα υπόδουλη, ή κατά κάποιο τρόπο υποτεταγμένη, λόγω οικονομικής εξάρτησης ή διεκδίκησης της αυτοδιάθεσής της).

   –    Η πρόκληση  του  διεθνούς ενδιαφέροντος  και η αφύπνιση  της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

    Ανεξάρτητα από τα κίνητρα, ευγενικά ή ταπεινά, τα  μέσα που χρησιμοποιούν  οι τρομοκρατικές λεγόμενες ομάδες, οργανώσεις με πολυάριθμα στελέχη

αλλά και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, είναι πάντοτε δυναμικά και ηθικά απαράδεκτα και αυτά είναι:

   Η χρήση αυτόματων όπλων, η τοποθέτηση σε δημόσιους ή άλλους

    χώρους, βομβών και άλλων συμπαγών εκρηκτικών μηχανημάτων, που

    πυροδοτούνται εξ αποστάσεως (τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας)

    και χαρίζουν μία νέα ευκινησία και αποτελεσματικότητα στους

    τρομοκράτες.

   Η διανομή προκηρύξεων με εμπρηστικό ή απειλητικό περιεχόμενο.

  Η διενέργεια σαμποτάζ σε συγκοινωνιακούς κόμβους ή σε βιομηχανικές

    μονάδες ή ενεργειακές.

   Η κατάληψη και η ανατίναξη κτιρίων.

   Η σύλληψη ομήρων και η κατακράτηση συχνά αθώων πολιτών.

   Οι πειρατείες , οι αεροπειρατείες και οι καταλήψεις άλλων συγκοινωνιακών  μέσων.

  Η απαγωγή  προσωπικοτήτων της δημόσιας και  οικονομικής ζωής.

   Οι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα  και σε στρατιωτικές μονάδες.

   Η κλοπή στρατιωτικού υλικού και η ληστεία τραπεζών και άλλων μονάδων, για την εξοικονόμηση του αναγκαίου υλικού και των απαραιτήτων

    χρηματικών πόρων.

   Οι δολοφονίες πολιτών και  ιδιαίτερα πολιτικών ή οικονομικών, αστυνομικών, δικαστικών λειτουργών κ.λ.π.

   Τον 20ό αιώνα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των δύο άκρων (ήτοι της Ναζιστικής Γερμανίας του Αδόλφο Χίτλερ και της Σοβιετικής ΄Ενωσης με τον Ιωσήφ Στάλιν),είχαν καθιερώσει την τρομοκρατία, ως μία πάγια κρατική τακτική, επιφέροντας ωστόσο εκτενείς αλλαγές στη χρήση και στις μεθόδους της, συλλαμβάνοντας, φυλακίζοντας, βασανίζοντας και εκτελώντας απεριόριστα αθώο πληθυσμό, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και τρόμου, προκειμένου να πετύχουν την προσκόλληση στην εθνική τους ιδεολογία και στους διακηρυγμένους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς στόχους τους.

    Τα αίτια της τρομοκρατίας τα οποία είναι πολλά και ποικίλα είναι κυρίως τα εξής:

   Η ψυχολογική συγκρότηση και ο τρόπος της σκέψης πολλών ατόμων

          και ομάδων που τα οδηγεί  σε συνεχή δράση, έστω και παράνομη.

   Ο κυνισμός και η υποκρισία εκείνων που κυβερνούν τις μεγάλες ιδίως

          χώρες,  αλλά  και  τις  μικρές, που  δεν  αποφασίζουν  να  λύσουν  τα

          προβλήματα  των  πολιτών  πριν  αυτά  γίνουν  εκρηκτικά και  πριν οι

          πολίτες αναζητήσουν  διέξοδο στη βία. Περαιτέρω, δεν φροντίζουν να

          καθησυχάζουν και να δίνουν διέξοδο στις ηθικές ανησυχίες των πολιτών και τα

          ηθικά τους ερωτήματα  .

    Οι κοινωνικές αδικίες και οι οικονομικές ανισότητες που θωρακίζονται

      από αναχρονιστικές νομοθεσίες και συντάγματα.

   Η ύπαρξη στην εποχή μας τυραννικών καθεστώτων που καταπιέζουν

      τους πολίτες τους.

  • Η μη σωστή και μη υπεύθυνη κατεύθυνση της νεολαίας από την οικογένεια,

  • το σχολείο, την εκκλησία, τα Media και την κοινωνία, εν μέσω

      της ηθικής κρίσης του καιρού μας.

     Η δημιουργία  πολέμων, είτε  για  την  εξυπηρέτηση  ιδεολογικών  και

      πολιτικών  σκοπιμοτήτων, είτε  για την  προώθηση των  οικονομικών

      και βιομηχανικών συμφερόντων των ισχυρών.

   Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών.

   Η ύπαρξη στην εποχή μας εθνοτήτων, υπόδουλων λαών ή λαών χωρίς

Πατρίδα ή κατεχομένων εδαφών, όπως π.χ. Παλαιστίνιοι, Κύπριοι, Αρμέ-

νιοι, Κούρδοι κ.λ.π, των οποίων τα χρονίζοντα προβλήματα, αφού παραμένουν άλυτα, τους εξωθούν σε βίαιες ενέργειες, οι οποίες από πολλούς υποστηρικτές τους χαρακτηρίζονται ως κινήσεις εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

    Επισημαίνεται στο σημείο  αυτό ότι, υπάρχουν περιπτώσεις που η τρομοκρατία λειτουργεί ως μία διεξοδική λύση  των  μικρών  εθνοτήτων, λόγω ανυπαρξίας δυνατότητας απόκτησης κρατικής υπόστασης για την  απόκτηση των αναγκαίων εδαφών  τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο και μη έχοντας τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε πόλεμο με τα μεγάλα έθνη, τα οποία τους αρνούνται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της δημιουργίας δικού τους κράτους, καταφεύγουν  σε τρομοκρατικά  χτυπήματα, διαμηνύοντας με δυναμικό τρόπο το πάγιο αίτημά τους. Αξίζει να σημειωθεί επίσης  ότι, ο τρομοκράτης, ως φορέας της υποκειμενικής αντίληψης περί ύπαρξης κάποιας αδικίας, θεωρεί θεμιτή  τη βία, την οποία αντιτάσσει απέναντι στην αυθαιρεσία, η οποία κατά την άποψή του συντελείται  σε βάρος του και προς τούτο διεκδικεί τη νομιμοποίησή του, εκτεινόμενος  σε  διάφορα και πολλά επίπεδα.

    Άλλωστε σε κάποιες περιπτώσεις που τα μικρά έθνη προβαίνουν στην όποια στρατιωτική δράση μικρής κλίμακας, κινδυνεύουν να χαρακτηριστεί η ενέργειά τους αυτή από τις μεγάλες δυνάμεις ως τρομοκρατική, προκειμένου επηρεαστεί τόσο η Διεθνής γνώμη και να προβεί στην καταδίκη τους, όσο και να εγκαταλειφθεί από τα αδύναμα έθνη ή να αναβληθεί επ΄ αόριστον η διεκδίκηση ικανοποίησης του αιτήματός των. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τους αγώνες των Κούρδων, οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια, ενώ  διεκδικούν την  ίδρυση δικού τους  κράτους, εν  τούτοις η Τουρκία  αρνούμενη να τους παραχωρήσει τα διεκδικούμενα εδάφη, τους αντιμετωπίζει ως κοινούς τρομοκράτες και επί της ουσίας ο εθνικός αγώνας των Κούρδων, να παρουσιάζεται προς τα έξω και να χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατικός.

    Ενώ  στην παραπάνω περίπτωση  μία  τρομοκρατική  ενέργεια  μπορεί  να

είναι δικαιολογημένη, γιατί οι αγωνιστές δεν διαθέτουν  άλλα  μέσα ή  περιθώρια, εν τούτοις στις μέρες μας παρατηρούμε ότι, η τρομοκρατία  συχνά λαμβάνει τη μορφή  επιδημίας ή του σπορ, που απλώνεται από τη μία χώρα στην άλλη και επιδίδονται σ΄ αυτό άτομα που ίσως δεν θα είχαν λόγο ανησυχίας και για τίποτε. Τούτο παρατηρείται διότι, αρκετοί οι οποίοι είναι γόνοι  ευκατάστατων  οικογενειών, χρησιμοποιούν  την τρομοκρατία, σαν μία εκτόνωση από την πλήξη τους και διέξοδο από τις διάφορες ψυχολογικές τους δυσκολίες.

    Συχνότερα η τρομοκρατία ταυτίζεται με άτομα ή ομάδες που αποπειρώνται να αποσταθεροποιήσουν ή να ανατρέψουν κατεστημένους πολιτικούς θεσμούς και Θρησκείες, σχεδιάζοντας και πραγματοποιώντας πολύνεκρα χτυπήματα, καθώς τα θύματά της συχνά είναι αθώοι πολίτες που επιλέγονται στην τύχη ή απλά τυχαίνει να βρίσκονται στο χώρο όπου διαδραματίζονται οι τρομοκρατικές ενέργειες, ακόμη και σε χώρες που διαθέτουν τα μέσα υψηλής ασφάλειας και θεωρούνται καλά οχυρωμένες όπως π.χ. οι ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση  η τρομοκρατία, ωθεί την  εξέλιξη της  έννοιας  της νομιμοποίησης  πέραν του ακραίου της ορίου και ότι ο νόμος είμαι εγώ, η εξουσία δεν ζητείται, αλλά αντιθέτως καταλαμβάνεται.

    Φανατικοί Ισλαμιστές που συνθέτουν τις τρομοκρατικές Οργανώσεις όπως εν προκειμένω της  Αλ Καϊντα (Al gaeda) και του Ισλαμικού Κράτους (ΙSIS: Islamic State of Iraq and Syria), αντιτιθέμενοι πλήρως προς τα πιστεύω και τις αρχές της Δύσης, ευθύνονται για τα περισσότερα τρομοκρατικά χτυπήματα τις τελευταίες δεκαετίες. Τα αιτήματα των τρομοκρατών αυτών, (απόρροια ενός μείγματος  Θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και φανατισμού) είναι συνήθως παράλογα και μη πραγματοποιήσιμα. Το γεγονός αυτό προκαλεί μεγαλύτερη αναστάτωση στην κοινωνία και ενισχύει την αβεβαιότητα, καθόσον τα χτυπήματα είναι απρόβλεπτα και μάλιστα τις πιο πολλές φορές με θύματα ανυποψίαστους πολίτες. Έτσι ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό η αβεβαιότητα σε όλο το κοινωνικό σώμα.

    Οι Οργανώσεις αυτές, πιστεύοντας ακλόνητα πως η δική τους θέση είναι η πλέον ορθή και σκεπτόμενοι ότι, δεν υφίσταται διαφορετικός τρόπος  υποστήριξης των δικαίων κατ΄ αυτούς  αιτημάτων τους, υιοθετούν και εφαρμόζουν τη βία, ως την ενδεδειγμένη τελική επιλογή, προκειμένου να στρέψουν την προσοχή της κοινής γνώμης στις απόψεις τους. Κατ΄ αυτό τον τρόπο, οι φανατικοί Ισλαμιστές, γνωρίζοντας  ότι, είναι  αδύνατος  ο  αφανισμός  των  υπολοίπων

Θρησκειών, επιδιώκουν να  λάβουν το σεβασμό που θεωρούν ότι τους ανήκει,

μέσα από τα  φονικά  χτυπήματα, προκαλώντας  στις υπόλοιπες  κοινωνίες το

αίσθημα του  φόβου. Άλλωστε  ο Θρησκευτικός  φανατισμός των Ισλαμιστών,

δεν είναι η μοναδική αιτία αυτού του φαινομένου, καθόσον διαπιστώνουμε ότι, η περίπτωσή τους, αποτελεί ξεχωριστή τρομοκρατική πτυχή και οπωσδήποτε χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και ανάλογους χειρισμούς, προκειμένου τεθεί υπό έλεγχο.

   Προς  τούτο  θα  πρέπει   να  δεχτούμε  ότι, η  αξιοποίηση   του   διαδικτύου

από αυτές τις οργανώσεις για τη διεξαγωγή προπαγάνδας προσέλκυσης νέων  μελών με  μειωμένες  πνευματικές  αντιστάσεις, ευρίσκουν πρόσφορο έδαφος.

Άλλωστε οι τρομοκρατικές οργανώσεις, πάντοτε  απέδιδαν ιδιαίτερη βαρύτητα σε όλα τα  Μ.Μ.Ε. και για λόγους διαφήμισης και απόσπασης  της προσοχής στον αγώνα τους. Κατ΄αυτό τον τρόπο  και δια μέσου της Δορυφορικής τηλεόρασης επιτυγχάνεται σε παγκόσμια κλίμακα η μεγιστοποίηση του φόβου και η προώθηση των σκοπών τους.

     Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον Ευρωπαίων πολιτών και των αξιών της Ευρώπης, κλιμακώθηκαν υπερβαίνοντας τα εθνικά  σύνορα και ως εκ  τούτου καταφανώς  αποτελούν αφορμή  συνεργασίας  ώστε  οι απειλές

αυτές να αντιμετωπιστούν με πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Παρόλο που η ευθύνη για την εξασφάλιση της ασφάλειας είναι εσωτερική υπόθεση  των  κρατών μελών, εν  τούτοις  ο  διασυνοριακός χαρακτήρας  των

εγκλημάτων αυτών, επιβάλλει μία συλλογική προσπάθεια σε ευρύτερο πλαίσιο ( ήτοι Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ) και όχι μεμονωμένες προσπάθειες έκαστης  αυτόνομης  χώρας. Κατ΄ αυτό τον  τρόπο και  προσφεύγοντας στην  πρόληψη

των τρομοκρατικών δράσεων, με την εντατικοποίηση των ελέγχων διακίνησης παντός είδους φονικών μέσων και χρημάτων με παραλήπτες τις επί μέρους τρομοκρατικές οργανώσεις, θα οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη και θα διευκολυνθεί η συνεργασία, για ανταλλαγή πληροφοριών, ώστε να ακολουθήσει η από κοινού δράση, διασφάλισης της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών.

 

ΑΣ ΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Απόψεις

                           

                                                                                       Γράφει ο Ελ. Σφακτός

Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη πριν μερικές δεκαετίες, χαιρετίσθηκε με τυμπανοκρουσίες και διθυραμβικούς λόγους, χωρίς βέβαια να λείπουν και οι αντίθετες φωνές.

Στην ένταξη αυτή ,ο μέσος Έλληνας  που στη μεγάλη του πλειοψηφία ανήκει στους αδιάφορους για τα τεκταινόμενα γύρω του, έβλεπε ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο και μόνο. Προσπέρασε και αδιαφόρησε προκλητικά για το πλήθος των προκλήσεων και υποχρεώσεων που μας αφορούσαν αναλογικά και έπρεπε να υλοποιήσουμε. Οι αρμόδιοι κωλυσιεργούσαν προκλητικά στην ανταπόκριση των υποχρεώσεών μας, φοβούμενοι  το πολιτικό κόστος ,και παρέπεμπαν τα πάντα στις καλένδες. Ορισμένοι

δε ,θεωρώντας  τις πολιτικές τους ικανότητες  ανώτερες εκείνων των Ευρωπαϊκών θεσμών και συναδέλφων τους, τους παραπλανούσαν, κοινώς τους κορόιδευαν, προκειμένου να κερδίσουν χρόνο. Τελικά η αναμέτρηση που  αναμενόταν και βρίσκεται σε εξέλιξη , ήρθε  σκληρή και ανελέητη . Την λένε Μνημόνιο και την σκληρότητά της τη ζούμε όλοι. Βρισκόμαστε στη τροχιά της έκπτωσης. της  παρακμής και της αναξιοπιστίας. Σε τίποτα δεν καταφέραμε να συμβαδίσουμε ίσοι προς ίσους με τους εταίρους  μας. Στην οικονομία που ήταν το αρχικό ξεκίνημα της Ευρώπης, εξ΄ου και ΕΟΚ, τα γενναιόδωρα Ευρωπαϊκά κονδύλια αντί να γίνουν επενδύσεις σε μία αναπτυσσόμενη οικονομία που θα παρήγαγε με τη σειρά της χρήμα, κατασπαταλήθηκαν σε καταναλωτικά αγαθά, ή χάθηκαν σε σκοτεινούς διαδρόμους που η διαπλοκή και διαφθορά  μεγαλουργεί  εδώ και δεκαετίες. Και  επειδή δεν έφταναν  τα Ευρωπαϊκά χρήματα, χρεώσαμε και τα δισέγγονά μας με τα αλόγιστα δάνεια  που πήραμε από τους, «χαζούς«  κουτόφραγκους, πιστεύοντας ότι  …. έχουν να λαβαίνουν. !!!

Στη κοινή εξωτερική πολιτική που ήταν το επόμενο βήμα της ενωμένης Ευρώπης, όλα μας τα Εθνικά θέματα βρίσκονται σε τελμάτωση ,και την ευθύνη την ρίχνουμε, όπως πάντα, στους  ξένους, και όχι στην ανυπαρξία μιας σταθερής εξωτερικής μας πολιτικής. Κάθε πολιτική παράταξη που κυβερνάει , αλλά και κάθε υπουργός της ίδιας κυβέρνησης εφαρμόζει δική του εξωτερική  γραμμή. Σε εξωτερικά δε θέματα γενικού  Ευρωπαϊκού προβληματισμού, ΄΄χορεύουμε΄΄ στο ρυθμό των δικών τους κελευσμάτων  ,και αν ακόμα αυτά είναι αντίθετα με τα δικά μας  συμφέροντα.

Τέλος, στη κοινή πολιτική  εσωτερικής ασφάλειας του κάθε μέλους της ένωσης, το τρίτο βήμα της κοινής Ευρωπαϊκής πορείας, μια λέξη ταιριάζει: Τραγωδία. Έχουμε καταντήσει ένα ξέφραγο αμπέλι  και κινδυνεύουμε να γίνουμε το Ευρωπαϊκό  Ghetto.

( Hot spots τα λένε σήμερα ) για τις χιλιάδες εγκλωβισμένους πρόσφυγες και μετανάστες. Η όλη δυσμενής κατάσταση τείνει να εξελιχθεί  σε μόνιμο , μέγα, εθνικό πρόβλημα, Και ενώ η Λυδία λίθος αντιμετώπισης ή και επίλυσης του θέματος είναι η Τουρκία, όχι τυχαία οι Ευρωπαίοι συνέτεροί μας, μας  θεωρούν αποκλειστικά υπεύθυνους και μας απειλούν με επιστροφή όσων προσφύγων-μεταναστών φιλοξενούν στα εδάφη τους. Ορατός ο κίνδυνος η Ελλάδα να γίνει ένα πολυεθνικό και  πολυθρησκευτικό  κράτος με ότι αυτό συνεπάγεται σε βάθος χρόνου.

Τίποτα δεν προγραμματίζεται και υλοποιείται τυχαία από τα ξένα κέντρα που ρυθμίζουν τις τύχες των λαών  Και ποτέ ο Έλληνας δεν κατάλαβε, ότι δεν υπάρχουν φίλοι και σύμμαχοι, παρά μόνο συμφέροντα.

Και ενώ ακροβατούμε στα πιο πάνω τρία βήματα, έχει εισβάλει αθόρυβα και χωρίς πολλές αναφορές ένα τέταρτο πιο επικίνδυνο και ύπουλο βήμα από τα προηγούμενα. Εκείνο με το οποίο  πιεστικά επιζητούν αλληλεγγύη και συναίνεση για πολιτιστική  ενότητα-ομογενοποίηση  των λαών της Ευρώπης, στην ανάγκη να εξασφαλιστεί μια ενιαία ταυτότητα ευρωπαϊκού πολιτισμού χωρίς να κρύβουν τις προθέσεις τους. Δήλωνε παλαιότερα ο πρόεδρος της Deutshebank  κ. Ντιτμάγιερ. << Ονειρεύομαι την Ευρώπη των Καθολικών >> Επίσης απόσπασμα από τους New York Times, << Στους αντίποδες του δραστήριου Ρωμαιοκαθολικού πολιτισμού  βρίσκονται οι θρασύδειλες χριστιανικές ορθόδοξες δημοκρατίες και το Ισλάμ,με τις απολυταρχικές παραδόσεις τους,πού απειλούν την Ευρώπη εκτρέφοντας έντονο εθνικισμό και όχι δημοκρατία >>

( βλ. Χρήστος Γιανναράς ΄΄Ευρώπη:  Πόλωση πολιτισμών΄΄ Καθημερινή  14.6.95)

Κατ΄ αυτούς ,ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός κινείται σε δύο άξονες. Ο ένας αποτελείται από τις ρωμαιοκαθολικές και προτεσταντικές κοινωνίες .ο άλλος από τις ορθόδοξες και Ισλαμικές κοινωνίες, (Samuel Huntington  πολιτικός επιστήμονας-αναλυτής.)

Στον Ισλαμικό φονταμενταλισμό που θεωρείται, και  είναι  κίνδυνος για την Ευρώπη,

παραθέτουν και την ορθοδοξία ως σκοταδιστική και μισαλλόδοξη. Στο ίδιο σακί λοιπόν με το Ισλάμ και οι χριστιανικές ορθόδοξες δημοκρατίες, !!!!

Είναι σαφείς και ωμοί στις προθέσεις τους. Τίποτα δεν γίνεται και λέγεται τυχαία.

Η Ελλάδα  διαθέτει μια πλούσια πνευματική παράδοση, μοναδική  στον κόσμο.

Γνωρίζουν ότι θα χρειαστεί σκληρή αναμέτρηση σε επίπεδο πολιτισμού και αυτοσυνειδησίας ,Πραγματικός αγώνας επιβολής για αυτούς ,επιβίωσης ή αφανισμού, σε βάθος χρόνους, ως Έθνος για εμάς.  Το θλιβερό όσο και ανησυχητικό είναι ότι στη προσπάθειά τους αυτή, βρίσκονται θιασώτες και εντός της Ελλάδας. Όψιμοι κουλτουριάρηδες, γιατί όχι και μισθωμένα φερέφωνα, ξεπερνούν σε εμπάθεια τους ξένους πατρόνες  τους. ΄΄Θεσμοί Θανάτου ΄΄

Είχαν χαρακτηριστεί  οι Ένοπλές Δυνάμεις και η Εκκλησία, ( Νικ.Δήμου Καθημερινή  20.8.95).

Αμέτρητοι είναι οι  << Φωταδιστές >> που ευτελίζουν τη γλώσσα μας. παραποιούν και συκοφαντούν την ιστορία μας. αποδυναμώνουν την παιδεία μας. Την οικογένεια την διαλύουνε από τις ιερές παραδόσεις της και την εκκοσμικεύουνε όπως και τις παραδόσεις μας. Με τη παραπληροφόρηση εύκολα κατευθύνουνε τις μάζες εκεί που θέλουν οι σύγχρονοι  ιστορικοπολιτικοί  Ευρωπαίοι …διαφωτιστές

Και βέβαια από τον ανελέητο αυτόν  πόλεμο δεν μπορούσε να λείπει και η Εκκλησία.

Έγραφε επιγραμματικά ο μεγάλος Βυζαντινολόγος Steven Runciman : ΄΄ Οι Έλληνες έχουν μια κληρονομιά για την οποία μπορούν να αισθάνονται υπερήφανοι, μια κληρονομιά που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στις εναλλασσόμενες υλικές καταστάσεις. Είναι  η Εκκλησία η οποία ήταν εκείνη η οποία παρά τις πολλές δυσκολίες, απογοητεύσεις. ταπεινώσεις μπόρεσε να προσφέρει πνευματική ανακούφιση, αλλά και να συντηρήσει –διατηρήσει τις παραδόσεις του Ελληνισμού…΄΄  Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι οραματιστές της νέας Ευρώπης , για αυτό  θέλουν την Ελλάδα στο περιθώριο, όπως ο Καρλομάγνος (742-814)  που επιχείρησε να ενώσει την Ευρώπη αφήνοντας  εκτός συνόρων τον τότε Ελληνισμό και το Βυζάντιο. Για αυτό  η Εκκλησία πρέπει να αποκαθηλωθεί , να απομονωθεί, να ρεζιλευτεί όσο πιο πολύ μπορεί. Γραικύλοι και πιθηκίζοντες πάντα υπάρχουν να βοηθήσουν σε αυτό.

Τελικά τι πρέπει να γίνει; Υπάρχει ελπίδα;

Μόνο εάν δραστηριοποιηθεί  σύσσωμος ο πνευματικός κόσμος της χώρας και μπει ανάχωμα  μπροστά σε αυτή την λαίλαπα  αλλοίωσης  της πνευματικής μας κληρονομιάς, μπορεί να υπάρξει ελπίδα. Από την πολιτική πλευρά, φευ δεν μπορούμε να ελπίζουμε τίποτα. Ο χώρος αυτός βρίσκεται σε μόνιμη  Νιρβάνα που φτάνει  τα όρια της πολιτικής αφασίας.

Η  Ελλάδα που οι αρχαίοι της πρόγονοι, μαζί με τη Ρώμη και τον Χριστιανισμό έβαλαν τα θεμέλια του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, η Ελλάδα που έσωσε την Ευρώπη από τα στίφη των βαρβάρων, η Ελλάδα που διέσωσε τον αρχαίο φιλοσοφικό πλούτο των μεγάλων  φιλοσόφων της, και τον οποίον μετά την άλωση τον μετέφεραν στη Δύση για να γίνει η «μαγιά« της αναγέννησης που ακολούθησε, πρέπει να σωθεί.

Στον πνευματικό κόσμο εναπόκειται να ξυπνήσει τον νεώτερο Έλληνα από το σύνδρομο της μαζικής μειονεξίας που ατυχώς διακατέχεται απέναντι στη Ευρώπη.

Η κρίσιμη πρόκληση, που σίγουρα θα αντιμετωπίσουν τα εγγόνια μας, θα είναι καθοριστική. Ή σώζουμε την πνευματική μας κληρονομιά παίζοντας τον ρόλο που μας έχουν επιφυλάξει οι αιώνες, όπως κάναμε κάθε φορά που συναντηθήκαμε με άλλους λαούς, ( όνειρο του Καποδίστρια ήταν να καταστήσει την Ελλάδα πνευματικό κέντρο της Ευρώπης,) ή αλλοτριωνόμεθα στην απορρόφηση και αφομοίωση που μας επιφυλάσσουν οι  νεωτεριστές με αντάλλαγμα  ΄΄Γκαρσόνια ΄΄ στα τουριστικά μας αξιοθέατα.

Τέλος ,μια παράγραφο του Αλέξανδρου  Παπαδιαμάντη από τον «Λαμπριάτικο  Ψάλτη«, πάντα επίκαιρη και διδακτική.

Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή οτιδήποτε. Έκανε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγέλλεται, χάριν πολυτελείας, την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν.

Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην ομοιάζει με  νάνον  ανορθούμενον επ΄ακρων ονύχων και ταννύμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας. Το Έλληνικόν έθνος το δούλον, αλλ΄ ουδέν ήττον και το ελεύθερον, έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του. Το έπ΄εμοί. ενόσω ζώ και αναπνέω και σωφρονώ δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ΄ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη, Εάν επιλάθωμαί σου, Ιερουσαλήμ, επιλησθείη η δεξιά μου, κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σου μνησθώ.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΙΣΧΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΠΠ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του Αντιναυάρχου Ε. Α. Β. Μαρτζούκου Π.Ν.

 

      ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, η Ελλάς δεν ευρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση αλλά ευρισκόμενη σε γενική κρίση, αντιμετωπίζει ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον με πληθώρα και ποικιλία απειλών, προκλήσεων και ευκαιριών.

Η υφιστάμενη παγκόσμια αστάθεια παρουσιάζει τάσεις επιδεινώσεως. Η ενεργειακή εξάρτηση και η θαλάσσια διακίνηση υδρογονανθράκων σε ποσοστό άνω του 90%, επαυξάνει τους αεροναυτικούς εξοπλισμούς πολλών κρατών και αυξάνει την στρατηγική σημασία των θαλασσίων γραμμών επικοινωνίας και ιδιαίτερα των υποχρεωτικών περιοχών διελεύσεως (π.χ. στενά Μάλακκα, Ορμούζ, Ταϊβάν, Σουέζ, Αιγαίο, Βόσπορος, Γιβραλτάρ κ.λπ.).

Η ΕΕ, με ξεθωριασμένο το όραμα της κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, αντιμετωπίζει φυγόκεντρες τάσεις, οικονομικά προβλήματα και έντονες μεταναστευτικές ροές, κυρίως Μουσουλμάνων, οι οποίες θέτουν σε δοκιμασία τις δομές, τον χαρακτήρα και τις αξίες της. Η σημαντική ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία αναβαθμίζει την αξία των υποθαλασσίων κοιτασμάτων της Μεσογείου.

Η σύγκρουση για την άσκηση επιρροής μεταξύ Δύσεως και Ρωσίας, οι περιφερειακές φιλοδοξίες, η αναβίωση του ακραίου Ισλάμ, ο εμφύλιος στην Συρία και οι επιπτώσεις του, τα ενεργειακά συμφέροντα, διακρατικές αναθεωρητικές βλέψεις και αλυτρωτισμοί, εθνοτικές, φυλετικές και θρησκευτικές έριδες δημιουργούν εντάσεις και αστάθεια στην Ουκρανία, στα Βαλκάνια, τον Καύκασο, την Μ. Ανατολή, την Α. Μεσόγειο και την Β. Αφρική.

Η φιλόδοξη, αναθεωρητική, νέο-οθωμανική Τουρκία παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στο εξωτερικό και το εσωτερικό της περιβάλλον, πληροί επακριβώς τον ορισμό της πολιτικής και στρατιωτικής απειλής για την Ελλάδα. Η Τουρκία διαθέτει ισχυρούς συντελεστές εθνικής ισχύος, όπως η δημογραφία, οι Ένοπλες Δυνάμεις, η οικονομία, η τεχνολογία, το στρατηγικό βάθος και επιπλέον έχει την σταθερή πολιτική βούληση, ανεξαρτήτως Κυβερνήσεων, όπως πραγματοποιήσει τις αναθεωρητικές της διεκδικήσεις στο Αιγαίο, την Θράκη, την Κύπρο και την Α. Μεσόγειο γενικότερα. Ενδεχόμενη ένταξη ή ειδική σχέση της Τουρκίας με την ΕΕ, εκτιμάται ότι δεν θα την αποτρέψει από τις εις βάρος μας διεκδικήσεις της. Με τα τρέχοντα δεδομένα κατά τα επόμενα λίγα έτη, η ήδη υφιστάμενη σημαντική διαφορά υλικής στρατιωτικής ισχύος και αμυντικής υποδομής, πρόκειται να αυξηθεί εντυπωσιακά υπέρ της Τουρκίας, με κίνδυνο να χαθεί το εναπομένον απόθεμα αποτροπής και οι διμερείς σχέσεις να διέπονται πλέον καθαρά από πειθαναγκασμό και κατευνασμό αντίστοιχα.

Η διαχρονική έλλειψη Εθνικής Στρατηγικής και οι εξ αυτής παλινωδίες της εξωτερικής μας πολιτικής αποθρασύνουν  τους γείτονές μας.  Η πολυδιαφημισμένη οικονομική διείσδυση στα Βαλκάνια, δεν απέφερε πολιτικά οφέλη και σήμερα η χώρα μας σε αμυντική θέση ενδεχομένως να συμβιβασθεί, στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, ενώ  αντιδρά σπασμωδικά στον μεγαλοϊδεατισμό και αλυτρωτισμό της Αλβανίας. Η πατρίδα μας συνομιλεί συστηματικά με την Τουρκία και την διευκολύνει στην είσοδό της στην ΕΕ, υπό καθεστώς casus belli και με καθημερινές προκλήσεις και απειλές κατά της ακεραιότητός της, ενώ η πορεία της λύσεως  του Κυπριακού, προκαλεί εύλογες ανησυχίες. Τέλος η χώρα μας αντιμετωπίζει εκτός από το οικονομικό της δράμα, τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στο εσωτερικό της, που συνοψίζεται στον συνδυασμό «δημογραφικό – μετανάστευση – Ισλάμ».

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι κατά τις εκάστοτε εθνικές κρίσεις οι συμμαχίες της Ελλάδος, κατά την πλέον επιεική κρίση, δεν εγγυώνται και δεν συγκλίνουν απαραιτήτως προς τα Εθνικά μας Συμφέροντα.  Ο διαυγής και προφητικός Π. Κονδύλης προειδοποιεί άλλωστε ότι «καμία συμμαχία δεν ασφαλίζει πλήρως αυτόν που βρίσκεται σε θέση μονομερούς εξαρτήσεως» και ακόμη ότι «η αξία μίας συμμαχίας για μία ορισμένη πλευρά καθορίζεται από το ειδικό βάρος της πλευράς αυτής μέσα στο πλαίσιο της συμμαχίας».

Η γεωστρατηγική σημασία του ελλαδικού χώρου παραμένει μοναδική, αφού ελέγχει την πρόσβαση προς νότο τόσο από την Αδριατική, όσο και από την Μ. Θάλασσα, ελέγχει τα στενά του Βοσπόρου και διασφαλίζει την κυριαρχία στην Α. λεκάνη της Μεσογείου και την από εκεί προβολή ισχύος προς κάθε κατεύθυνση. Από τον ελληνικό θαλάσσιο χώρο διέρχονται παγκοσμίως σημαντικές γραμμές επικοινωνιών οι οποίες συνδέουν το Γιβραλτάρ με το Σουέζ και την Μ. Θάλασσα και μέσω αυτών τις χώρες πέραν του Ατλαντικού, με τις χώρες της Ευρώπης, της Μ. Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας. Σημεία ελέγχου της Α. Μεσογείου αποτελούν τα Επτάνησα (κυρίως η Κέρκυρα), οι νήσοι του Αιγαίου, η Κρήτη με την πολύτιμη ναυτική βάση της Σούδας και ασφαλώς η Κύπρος.

     ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΙΣΧΥΣ – ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η έννοια της «θαλασσίας ισχύος» είναι πολυσύνθετη και περιεκτική. Από στρατηγική άποψη εμπεριέχει το πολεμικό ναυτικό ενός κράτους, το οποίο αποτελεί την «ναυτική ισχύ», το δυναμικό του εμπορικού του στόλου, τις υπάρχουσες υποδομές θαλάσσιας δραστηριοποιήσεως καθώς και εκμεταλλεύσεως των θαλασσίων και υποθαλασσίων πλουτοπαραγωγικών πόρων, την δυνατότητα ελέγχου θαλασσίων κομβικών σημείων, και την ναυτική παράδοση και ενασχόληση του πληθυσμού. Πολιτικά σημαίνει έναν πολλαπλασιαστή ισχύος πρώτου μεγέθους, με τον οποίο το έθνος αντλεί δυνάμεις τόσο από την εσωτερική του συγκρότηση, όσο και από τις συμμαχίες καθώς και από τις περιοχές ασκήσεως ελέγχου ή επιρροής. Κοινωνικά η θαλάσσια ισχύς συνδέεται με την οικονομική δύναμη που απορρέει από την κυριαρχία στο υγρό στοιχείο καθώς και με τις έννοιες αστική τάξη, κίνηση και διαρκής ροή περιβάλλοντος, εμπόριο, ανθρωποκεντρική και ορθολογική θεώρηση των πραγμάτων, παιδεία, επιστήμες, τέχνες, κοσμικό κράτος και Δημοκρατία.

Βάσει της παραπάνω προσεγγίσεως, η ενσυνείδητη επιλογή της στρατηγικής της «θαλασσίας ισχύος», ευρίσκεται στο επίπεδο της Υψηλής Στρατηγικής, αποτελεί μία ολοκληρωμένη εθνική αναπτυξιακή πρόταση, που είναι μακρόπνοη, διατρέχει όλο το φάσμα της εσωτερικής συγκροτήσεως και εξωτερικής πολιτικής του κράτους, επηρεάζει σχεδόν κάθε πτυχή, της κοινωνικής ζωής, καθορίζει ευρύτατο πλαίσιο δράσεως και συμπεριφορών και διαμορφώνει συγκεκριμένη κοσμοαντίληψη. Η θαλάσσια ισχύς δύναται να παρέξει στην χώρα μας ασφάλεια, οικονομική ισχύ, καθώς και συγκριτικό πλεονέκτημα, στα πλαίσια των συμμαχιών της.

αεροναυτικές βάσεις.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Γενικότερα η χώρα μας ζει σε οριακή κατάσταση σε όλους σχεδόν τους τομείς και όλοι αναμένουν από το πολιτικό σύστημα να πράξει τα δέοντα ώστε να σταματήσει ο ευτελισμός μίας Ελλάδος που επαιτεί την οικονομική της επιβίωση, που έπεται των διεθνών εξελίξεων και κυρίως που εγκαταλείπει την αρχή της αυτοβοήθειας και εναποθέτει σταδιακά την άμυνα και την ασφάλειά της στην καλή θέληση των συμμάχων της. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συνεχείς και δραστικές περικοπές για την άμυνα και ασφάλεια της χώρας είναι οι μόνες οι οποίες περνούν από την Βουλή των Ελλήνων άνευ κομματικών αντιρρήσεων.

Εάν δεν αλλάξει κάτι, κατά τα επόμενα λίγα έτη, η έννοια της στρατιωτικής αποτροπής έναντι της Τουρκίας θα είναι παρελθόν, δεδομένου ότι η όποια ποιοτική διαφορά του έμψυχου δυναμικού δεν θα δύναται πλέον να ισοσταθμήσει την μεγάλη διαφορά των αριθμών, των μέσων, της τεχνολογίας και των υποδομών του αντιπάλου. Ευελπιστούμε ότι θα γίνει έστω και τώρα αντιληπτό ότι η πορεία αυτή οδηγεί σε εθνικές περιπέτειες και στην δορυφοροποίηση της χώρας μας. Οι δήθεν φιλειρηνικές και κοινωνικές δαπάνες σε βάρος των αποτρεπτικών ΕΔ, κρίνονται ως εξόχως αντικοινωνικές αφού προκαλούν μία ώρα αρχύτερα είτε στρατιωτική αναμέτρηση από θέσεως αδυναμίας είτε εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Δεν νοείται οικονομική και εμπορική ανάπτυξη δίχως καθεστώς ασφάλειας, που μόνο οι ΕΔ και τα ΣΑ διασφαλίζουν. Η κατάλληλη επένδυση στην αμυντική βιομηχανία, την έρευνα και τεχνολογία δυνατόν να αποφέρει έσοδα και να συγκρατήσει νέους Έλληνες επιστήμονες και τεχνικούς, πριν αποδράσουν στο εξωτερικό.

Η απόκτηση κατάλληλης θαλάσσιας και ναυτικής ισχύος και στρατηγικής, συνεπικουρούμενη από ανάλογα ανεπτυγμένη αεροπορική και χερσαία ισχύ, δύναται να αναπτύξει οικονομικά και κοινωνικά την χώρα, αντιστρέφοντας παράλληλα την πορεία προς τον μονόδρομο του κατευνασμού. Στον σκοπό αυτό θα πρέπει να συστρατευθεί το σύνολο του Ελληνισμού εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Η αμυντικογενής σταθερή επιλογή του κατευνασμού και του «δεν διεκδικούμε τίποτε» ιστορικά ουδέποτε δικαιώθηκε. Προϋπόθεση για την επιτυχία του παραπάνω εγχειρήματος και την εξεύρεση των απαιτουμένων πόρων, αποτελεί η συνειδητοποίηση και υιοθέτησή του από την πολιτική ηγεσία, η διακομματική πίστη προς αυτό, η λαϊκή μύηση και συναίνεση, καθώς και η συνεπής τήρηση των επί μέρους χρονοδιαγραμμάτων υλοποιήσεως.

Το Έθνος μας έχει παρελθόν παρόν και μέλλον. Τα πληρώματα των πολεμικών πλοίων το 1821 – 1827 συνέβαλαν καθοριστικά στην απαλλαγή από την μακραίωνη σκλαβιά και στην δημιουργία της νεωτέρας Ελλάδος, το 1912 -1913 απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, το 1940 – 1945 συνέβαλαν στην διατήρηση της επικράτειας και την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων. Η δράση των πληρωμάτων των προγόνων μας δείχνει τον δρόμο και απαγορεύει οιαδήποτε σκέψη για εθνική συρρίκνωση ή κατευναστική υποχώρηση. Ο τρόπος συνοψίζεται στο ρητό «κυβερνάν εστί προβλέπειν» ή ¨των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν».

                                                                 Μάϊος 2016

                                              Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ

                                                     Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ.

                                                          Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.