ΜΙΚΡΟΙ  Ή ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ

   ΑΠΟΨΕΙΣ 

                  

 Γράφει ο Ελ. Σφακτός 

Έχει ειπωθεί, ότι η γνώση της πραγματικής Ιστορίας που διδάσκεται μέσα από μία σωστή παιδεία, συγκροτεί τη συνείδηση και τη κριτική σκέψη κάθε ατόμου, και το βοηθάει να διαμορφώνει τη βούλησή του σε κάθε κρίσιμη περίσταση για σωστή απόφαση. Επίσης, μία συνηθισμένη έκφραση σε δύσκολες περιστάσεις είναι,΄΄Είμαστε μικρός λαός τι μπορούμε να κάνουμε;΄΄  Όταν άρχισε η Επανάσταση το 1821, που πρόσφατα εορτάσαμε την 197η επέτειο, η πανίσχυρη Ιερή Συμμαχία συνεδρίαζε στο Λαίμπαχ  (Γερμανική ονομασία της Λουμπλιάνας), και σε προκήρυξή της στις 30 Απριλίου 1821  διακήρυττε: «Χρήσιμες, ή αναγκαίες μεταβολές στη νομοθεσία ή στη Διοίκηση των επικρατειών, είναι πρέπον να πηγάζουν από την ελεύθερη θέληση και πλήρη πεποίθηση εκείνων που από τον Θεό τους έχει δοθεί η εξουσία…» (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Σπυρ.Τρικούπη  τ. πρώτος σελ.112-13 ). Με  άλλα λόγια, μόνο οι «ελέω Θεού» ηγεμόνες είχαν δικαίωμα να καθορίζουν τις τύχες των λαών, λογοδοτώντας μόνο στον Θεό για τις πράξεις τους.!!! Επομένως, οι υπόδουλοι λαοί της εποχής εκείνης, ως επί το πλείστων χριστιανικοί λαοί, θα μπορούσαν να αποκτήσουν την ελευθερία τους, είτε με την  ελεύθερη βούληση του Σουλτάνου, (αδιανόητο ακόμα και στη σκέψη), ή με επανάσταση κατά του δυνάστη, όπως έπραξαν οι προγονοί μας, ή με την άρνηση της πίστης τους, όπως έκαναν οι άλλοτε χριστιανοί Αλβανοί, και σήμερα μωαμεθανοί.  Η ανύπαρκτη στον ευρωπαϊκό χάρτη Ελλάδα τόλμησε το αδιανόητο, παρά την κραυγαλέα έλλειψη προετοιμασίας και υποδομής, με  πληθυσμό  ολιγάριθμο και διασκορπισμένο σε απρόσιτες συνήθως τοποθεσίες,  νησιά και νησίδες, και το σημαντικότερο με μια εχθρική Ευρώπη απέναντί της. Η παντοδύναμη τότε Ιερή Συμμαχία (Αγγλία, Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία, που δημιουργήθηκε μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους στο Παρίσι 1815, με είσοδο και της Γαλλίας το 1818) ήταν αμείλικτη σε κάθε σπινθήρα επαναστατικής κίνησης, πρωτοστατούντος του περιώνυμου Μέττερνιχ. Είναι γνωστή και ιστορικά έχει τύχει πολλών αναλύσεων η λυσσώδης  αντίδρασής του για αποτροπή ή κατάπνιξη της ελληνικής επανάστασης. Την χαρακτήρισε ‘’ δαυλόν διχονοίας, θανάσιμο δηλητήριο, σκάνδαλο για ολόκληρο τον κόσμο, πανώλη, πυορροούσα πληγή κ.α. Έμπειρος πολιτικός και διπλωμάτης, φοβότανε ότι, τυχόν επιτυχία του ελληνικού παράτολμου εγχειρήματος, θα είχε  επίδραση και στους άλλους σκλαβωμένους  Βαλκάνιους  λαούς, όπως και έγινε. Όταν όμως διαπίστωσε  ότι η απελευθέρωση της Ελλάδας δεν μπορούσε να αποτραπεί, πρότεινε την ίδρυση εντελώς ανεξάρτητου κράτους, κάτι  όμως που απέρριψαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Και όταν ο αγώνας άρχισε, οι έλληνες εκτός των έμφυτων αδυναμιών τους, βρέθηκαν μπλεγμένοι στις συχνές παλινωδίες και πλοκάμια του ανταγωνισμού των ισχυρών, στη προσπάθειά τους να επιβάλλουν την επιρροή και έλεγχό τους στη νέα διαμορφούμενη κατάσταση. Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου είχε γίνει σάλπισμα εθνικής εξέγερσης και συνεπήρε από άκρον εις άκρον όλο το υπόδουλο έθνος. Κανείς δεν σκιάχτηκε μπροστά στην τότε  παντοδύναμη Αυτοκρατορία και στη λυσσώδη  προσπάθεια επιβολής του status-quo από την Ιερά Συμμαχία. Δεν μπορεί να πει κανείς αν ήταν συγκυρία ή δημιούργημα των καιρών η παρουσία μιας πλειάδας ισχυρών ηγετών που πήραν στα στιβαρά τους χέρια τον αγώνα και τον έφεραν σε αίσιον πέρας. Δίδαξαν όμως ότι: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ΜΙΚΡΟΙ  ΛΑΟΙ ΑΛΛΑ  ΜΙΚΡΟΙ  Ή ΜΕΓΑΛΟΙ  ΗΓΕΤΕΣ.  Η Πατρίδα μας διέρχεται διαχρονικά μια παρατεταμένη σοβαρή κρίση σε όλες τις κοινωνικές της δομές, και σοβαρά εθνικά μας θέματα σε διαφαινόμενη εις βάρος μας εξέλιξη. Όλα αυτά έχουν ένα όνομα: Μικρές έως ανύπαρκτες πολιτικές ηγεσίες. Ηγεσίες αλληλοκατηγορούμενες για ανικανότητα, διαφθορά, μειοδοσίες παντός είδους, φαυλοκρατία και χίλια δυο άλλα που κρατούν ψηλά και σταθερά τον φαύλο κύκλο και τη διχόνοια. Οι καιροί όμως «ου μενετοί», ειδικά στη τρέχουσα περίοδο. Η σύνεση και εθνική συσπείρωση είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Η Ιστορική αναδρομή σε παρόμοιες καταστάσεις δεν είναι ενθαρρυντική και για το σήμερα. Πάντα, σε κρισιμότατες καταστάσεις της πατρίδας μας, ανίκανες κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, με  αποτελέσματα εθνικών συμφορών. Είθε να παραδειγματιστούν από τις λίγες ιστορικά στιγμές που η Ελλάδα μεγαλούργησε, όταν εθνική συμφιλίωση υπήρχε μεταξύ των όλων των ελλήνων, παρά τις πολιτικές διαφορές που τους χώριζαν (Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13, έπος 1940), για να ακολουθήσουν εθνικές τραγωδίες όταν το εθνικό  μας σπόρ, η διχόνοια, επανήλθε. (Μικρασιατική καταστροφή ,εμφύλιος πόλεμος, Κύπρος 1974). Η Ιστορία πάντα διδάσκει. Ας μη φανούν οι πολιτικοί μας ταγοί ανιστόρητοι για μια ακόμα  φορά.             «Η καλύτερη παιδεία, που πρέπει να οδηγεί στην αληθινή ζωή, είναι εκείνη που προέρχεται από τη γνώση της πραγματικής ιστορίας. Γιατί μόνο αυτή, σε κάθε καιρό και περίσταση, χωρίς να βλάπτει, δημιουργεί την αληθινή κρίση για το σωστότερο». ΠΟΛΥΒΙΟΣ  (από την εισαγωγή του, ¨Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης¨ του Σπυρίδωνος Τρικούπη).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: