ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

                       

                                                              Γράφει ο Ελ. Σφακτός

Η επί τέσσερεις  σχεδόν αιώνες υποδούλωση του Έλληνα από έναν αδυσώπητο  και αναχρονιστικό κατακτητή, είναι από τις μεγαλύτερες δουλείες  ενός λαού, που έχει να παρουσιάσει η παγκόσμια ιστορία. Υπήρξαν λαοί με αξιόλογη πορεία στην ιστορία του κόσμου, οι οποίοι όμως εξαφανίστηκαν όταν κατακτήθηκαν, έχοντας παραμείνει σαν κάποιο καταχωρημένο ιστορικό γεγονός για τους ιστοριογράφους. ( Φοίνικες ή Χαναναίοι, Βαβυλώνιοι, Χαλδαίοι, Ασσύριοι, κ.α.)

Ο Έλληνας ευτύχησε να μην έχει την ίδια τύχη και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Η φαρέτρα του ήταν γεμάτη με  όπλα που θωράκιζαν και χαλύβδωναν την θέλησή του για επιβίωση. Αυτά ήταν : η γλώσσα , οι παραδόσεις, η Θρησκεία. Τρείς ισχυρές παρακαταθήκες που του κρατούσαν άσβεστη  τη φλόγα της Εθνικής του συνείδησης.

«Δεν έχει εκλείψει το Ελληνικό Έθνος  διότι έχει έναν ανεκτίμητο θησαυρό. Η φυλαχθείσα εκ του παρελθόντος  γλώσσα του» Αυτή ήταν η απάντηση του διδασκάλου του γένους Αδαμάντιου Κοραή, στον Αυστριακό Καγκελάριο Μέττερνιχ, όταν ο τελευταίος δήλωσε «Δεν  υπάρχει Ελληνικό  Έθνος διότι έχει εκπέσει των αξιών του». Η γλώσσα, η οποία με τις αρετές  και  ικανότητές της συνετέλεσε στην διάδοση και κατανόηση της χριστιανικής θρησκείας, (τα Ευαγγέλια και η Αγία γραφή γράφτηκαν στα Ελληνικά).   « Εί οι Θεοί διαλέγωνται  τη των  Έλλήνων γλώττη χρώνται». (όταν οι Θεοί συνομιλούν τη γλώσσα των Ελλήνων χρησιμοποιούν. Κικέρων. Λατίνος ρήτορας) (1)

Οι παραδόσεις: Αποκομμένος ο στεριανός   Έλληνας από τον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό κόσμο, ζούσε ως επί το πλείστον σε απάτητες ή δυσπρόσιτες  ορεινές  περιοχές , σε νησιά ή νησίδες. Κάθε κοινότητα, μικρή ή μεγάλη, από αίσθημα  αυτοσυντήρησης, ζούσε με καθιερωμένα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, με άγραφους  κανόνες δικαίου, που καθόριζαν τα ήθη και έθιμα, δηλαδή τις παραδόσεις, μεταβιβαζόμενες  από γενιά σε γενιά. Και αυτές ήταν πολλές και πλούσιες. Από την μυθολογία, την ιστορία, την θρησκεία .  Ο  Κ. Παπαρρηγόπουλος  γράφει: « […] αί δε κοινότητες  ύπήρξαν  προϊόν  γνήσιον των εθνικών παραδόσεων και της  έθνικής  εύφυΐας και δραστηριότητος. Αί κοινότητες  είχον ρίζας βαθείας έν ταίς  έξεσι και ταίς παραδόσεσι του έλληνικού έθνους  […].(2)   Βέβαια, οι εκδηλώσεις αυτές έμεναν γνωστές  στον μικρό ή ευρύτερο  κοινωνικό περίγυρο. Οι Περιηγητές σπάνιοι για να τις  μεταφέρουν-περιγράψουν, ο δυνάστης «έπνιγε» κάθε εθνική συνείδηση και παράδοση.

Αντίθετα, η θάλασσα,  αυτός ο μεγάλος πνεύμονας της Ελλάδας που γαλούχησε και  τους ναυμάχους και μπουρλοτιέρηδες το 21΄, ήταν ο μοναδικός δρόμος μεταφοράς προς τον έξω κόσμο του μηνύματος « η Ελλάδα είναι εδώ, υπάρχει και αγωνίζεται  για την ελευθερία της». Αυτό  το μάθαιναν διότι όλα τα ελληνικά πλοία είχαν αρχαία ελληνικά ονόματα. ‘’Αχιλλέας, Θεμιστοκλής, Αθηνά’’ κ.α. Στόλιζαν με προτομές αρχαίων ηρώων , ως ακρόπρωρα  τα πλοία τους, και με αντίστοιχες παραστάσεις τους καθρέφτες της πρύμης. Σε κάθε γωνιά του καραβιού και μία Ελλάδα. «Ναός της Αφροδίτης, της Καλυψώς». Οι βάρκες με ονόματα παιδιών αρχαίων Ελλήνων.           « Νεοκλής,  Ασπασία». Κάθε κανόνι , ένας ουράνιος αστερισμός. «Σείριος, Ωρίων, Περσεύς ». Ακόμη και ο καραβόσκυλος άκουγε στο όνομα ‘’Κέρβερος’’.(3) Όταν δε, «στηνότανε» και κανένα γλέντι εκεί στα ξένα, ήταν γνήσιο Ελληνικό σε όλα του.  Έκπληκτος ο ξένος έβλεπε ότι ακόμη υπάρχει Ελλάδα. Και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος που εξοφλήθηκε όταν ήρθε η ώρα της εθνικής παλιγγενεσίας.

Η Θρησκεία. Ο Έλληνας είχε μία ‘’ομολογία πίστεως ‘’ από ανέκαθεν. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι  με τη φιλοσοφική τους σκέψη που έφθασε σε υψηλά σημεία θεώρησης  και ικανότητας να προσλαμβάνουν και να αναλύουν υπερβατικές έννοιες,  έθεσαν πολλά ερωτήματα και  προβληματισμούς γύρω από τη θρησκεία και την ύπαρξη Ενός και Μοναδικού Θεού. Και δεν ήταν λίγοι. Οι Επτά σοφοί της αρχαιότητας  και άλλοι μεγάλη φιλόσοφοι,  Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος, Παρμενίδης, Στωϊκοί  φιλόσοφοι, παρά την εθνική τους θρησκεία, του Δωδεκαθέου, μίλησαν-κήρυξαν τον μονοθεϊσμό.

 « Ώ, Αλκιβιάδη, μηδέν αίτείν  αύτούς άναμείνωμεν έως έξ ούρανού  τις άπεσταλμένος έλθη και διδάξη ήμάς πώς δεί  διάκεισθαι προς Θεούς και άνθρώπους» (Σωκράτης προς Αλκιβιάδην).

  «Τοιούτου μόχθου τέρμα μήτε προσδοκά, πρίν άν θεών τις διάδοχος των σών πόνων φανεί ». (Αισχύλου , Προμηθέας Δεσμώτης). 

  « […] Και γάρ πρό πολλών χρόνων του Χριστού έπιδημίας, σοφός τις όνόματι  Άπόλλων, θεόθεν ως οίμαι, ‘επικινηθείς, ΄εκτισε  τον  έν Άθήναις  ναόν, γράψας έν αυτώ βωμώ, Άγνώστω Θεώ […]»( Αποδίδεται  στον Μ.Αθανάσιο, αυστηρό κριτή των  Έλλήνων φιλοσόφων, σε λόγο του πού αναφέρεται στον εν λόγω Ναό)4                                                                            Οι  Άγιοι Πατέρες που κατέγραψαν τον Χριστιανισμό στις έξι οικουμενικές συνόδους, ( η 7η δεν ήταν δογματική αλλά λειτουργική σχετικά με τη εικονομαχία), (5)  χρησιμοποίησαν την Ελληνική γλώσσα, την οποία καλλιέργησε με πάθος η Εκκλησία σε όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και αφομοίωσαν ότι αγαθό και χρήσιμο είχε να τους προσφέρει ή αρχαία ορολογία και φιλοσοφία,( την οποία όμως τοποθέτησαν στα όρια της ανθρώπινης διανόησης).

Από την «συνάντηση» αυτή που ήταν μεγάλης  διάρκειας και πολλές φορές δραματική, έγινε το πέρασμα από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο στον νέο, τον Χριστιανικό, τον Ορθόδοξο.

Η μεγάλη αυτή κληρονομιά, της πίστης, που μας άφησε το Βυζάντιο, «μπήκε» στο είναι του Έλληνα ,κι΄έγινε ο πνευματικός του Φάρος ανά τους αιώνες. Τον κράτησε ενωμένο τη μεγάλη περίοδο της σκλαβιάς και τον οδήγησε  προς την παλιγγενεσία. Η πορεία του Έθνους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρησκευτικότητα του λαού και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.

Αφορμή για τις πιο πάνω απόψεις ήταν η ακόμα μια δήλωση υπεύθυνου  (;)  πολιτικού ταγού, ότι ΄΄Ο  Έλληνας δεν είναι Ορθόδοξος.’’ Τέτοιου είδους δηλώσεις που αφορούν θεσμούς και παραδόσεις των Ελλήνων,  γίνονται κατ΄επανάληψη    τον τελευταίο καιρό  και απ΄ότι φαίνεται δεν θα σταματήσουν. Επειδή κάθε ανθρώπινη ψυχή έχει το δικό της βάθος  ή ιδεοληψία,  παίρνει από σένα ή το κοινωνικό σύνολο όχι  αυτό που του δίνεις , ή που υπάρχει στη κοινωνία, αλλά  αυτό που μπορεί ή που θέλει να πάρει. Και το χειρότερο, αδυνατώντας  ή αποφεύγοντας   να δει την αληθινή  πραγματικότητα , ευτελίζει, διαστρεβλώνει την αξία της αλήθειας και προτιμάει να κινείται στην αηδία του ψεύδους και της διαλυτικής  προόδου. Ο Έλληνας στο μεγαλύτερο σύνολό του, είχε και θα έχει την ομολογία πίστεως ως φωτεινό  φάρο και πυξίδα στη ζωή του.

  1. ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ.Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ .Μεν. Παγουλάτου Αθήνα 2004

  2. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Κ.ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ Τόμος Ε΄ Μέρος Β΄σελ.144

  3. ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Μάριος Μ. Σίμψας . Τόμος 3 σελ 157

  4. ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ- ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΒΙΟΙ Χρ. Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.’’Εν πλώ 2007’’

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: