H   ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ   ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

                

                   Γράφει  ο  Αντιπλοίαρχος(Ε) Π.Ν. ε.α. Στέργιος Ε. Παπαδάς

     Η τρομοκρατία στις μέρες μας έλαβε τεράστιες διαστάσεις και δεν θα χαρακτηρίζονταν υπερβολή αν λέγαμε ότι, απασχολεί τις περισσότερες  κυβερνήσεις των χωρών της υφηλίου. Τούτο συντρέχει εν προκειμένω, διότι πλέον των άλλων συνεπειών, σε αρκετές περιπτώσεις η εμφάνισή της  ήταν τρομακτική, ώστε να θέσει σε δοκιμασία, όχι μόνο την ομαλή λειτουργία του κυβερνητικού μηχανισμού, αλλά και να απειλήσει με ανατροπή το πολιτικό και το κοινωνικό σύστημα πολλών χωρών.

     Το φαινόμενο της τρομοκρατίας που είναι κατά βάση δημιούργημα των τελευταίων δεκαετιών, δεν συναντάται γενικά σε όλες τις χώρες της γης, ούτε και έχει ομοιόμορφη εμφάνιση. Σε άλλες χώρες εμφανίζεται με τη μία και σε άλλες με την άλλη  μορφή, ανάλογα φυσικά με τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στην  κάθε  μία, συναρτήσει των  προβλημάτων  που  αντιμετωπίζουν. Έτσι παρατηρούμε ότι, σε ένα Κράτος που αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα παρουσιαζόμενα προβλήματά του, μπορεί να προκληθούν κοινωνικές εντάσεις από οργανώσεις αλλά και από μεμονωμένα άτομα, κλιμακώνοντας πολλές φορές δυναμικές αντιδράσεις.

     Τα κίνητρα των τρομοκρατών είναι συνήθως δύο ειδών:

       Πολιτικά – Ιδεολογικά.  και Ψυχολογικά.

     Αμφότερα τα ανωτέρω κίνητρα, μπορεί να διακριθούν σε ευγενικά και ταπεινά. Ως ευγενικά μπορούν να θεωρηθούν, η φιλοπατρία, η αγάπη για τη δικαιοσύνη, η κοινωνική ισότητα, η ελευθερία, η αποστροφή προς την τυραννία, το δεσποτισμό, την ξένη κυριαρχία και την εκμετάλλευση, καθώς  και η μέριμνα για μια καλύτερη κοινωνία και ένα ανθρωπινότερο κόσμο. Ταπεινά κίνητρα, αναμφίβολα θεωρούνται, το μίσος προς τους ανθρώπους, ο εγωισμός, η τάση  προς τον αναρχισμό, η ανατροπή των καθιερωμένων αξιών και των θεσμών, ο φανατισμός (πολιτικός, φυλετικός, εθνικός  θρησκευτικός κ.λ.π. ), η αντίθεση προς τις μορφές κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης, η ανία, η μανία καταδίωξης  κ.α.

     Οι επιδιώξεις των τρομοκρατών άμεσου και απώτερου χαρακτήρα, είναι:

                –   Η  τρομοκράτηση των πολιτών και των κυβερνήσεων, ασκώντας πίεση

 κι εκβιασμό στις κυβερνήσεις και τ’ άλλα υπεύθυνα όργανα της εξουσίας.

     –   Η απόσπαση πολιτικών ή και οικονομικών ωφελημάτων.

  Η απελευθέρωση κρατούμενων ομοϊδεατών τους.

   Η προβολή του ονόματος της ομάδας τους.

  –   Η άσκηση του ελέγχου ορισμένων περιοχών.

  –   Η καταρράκωση του κύρους του κράτους, ο εξευτελισμός των οργάνων

 του και ο κλονισμός της εμπιστοσύνης των πολιτών στην κρατική  εξουσία, ή και η ενθάρρυνση των ομοϊδεατών τους.

     –   Η  ανατροπή (αυτός είναι ο  απώτερος  στόχος), του υπάρχοντος  καθεστώτος  κοινωνικού  ή  πολιτικού  και  η  απαλλαγή  από  τον ξένο ζυγό,

         (όταν πρόκειται για χώρα υπόδουλη, ή κατά κάποιο τρόπο υποτεταγμένη, λόγω οικονομικής εξάρτησης ή διεκδίκησης της αυτοδιάθεσής της).

   –    Η πρόκληση  του  διεθνούς ενδιαφέροντος  και η αφύπνιση  της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

    Ανεξάρτητα από τα κίνητρα, ευγενικά ή ταπεινά, τα  μέσα που χρησιμοποιούν  οι τρομοκρατικές λεγόμενες ομάδες, οργανώσεις με πολυάριθμα στελέχη

αλλά και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, είναι πάντοτε δυναμικά και ηθικά απαράδεκτα και αυτά είναι:

   Η χρήση αυτόματων όπλων, η τοποθέτηση σε δημόσιους ή άλλους

    χώρους, βομβών και άλλων συμπαγών εκρηκτικών μηχανημάτων, που

    πυροδοτούνται εξ αποστάσεως (τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας)

    και χαρίζουν μία νέα ευκινησία και αποτελεσματικότητα στους

    τρομοκράτες.

   Η διανομή προκηρύξεων με εμπρηστικό ή απειλητικό περιεχόμενο.

  Η διενέργεια σαμποτάζ σε συγκοινωνιακούς κόμβους ή σε βιομηχανικές

    μονάδες ή ενεργειακές.

   Η κατάληψη και η ανατίναξη κτιρίων.

   Η σύλληψη ομήρων και η κατακράτηση συχνά αθώων πολιτών.

   Οι πειρατείες , οι αεροπειρατείες και οι καταλήψεις άλλων συγκοινωνιακών  μέσων.

  Η απαγωγή  προσωπικοτήτων της δημόσιας και  οικονομικής ζωής.

   Οι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα  και σε στρατιωτικές μονάδες.

   Η κλοπή στρατιωτικού υλικού και η ληστεία τραπεζών και άλλων μονάδων, για την εξοικονόμηση του αναγκαίου υλικού και των απαραιτήτων

    χρηματικών πόρων.

   Οι δολοφονίες πολιτών και  ιδιαίτερα πολιτικών ή οικονομικών, αστυνομικών, δικαστικών λειτουργών κ.λ.π.

   Τον 20ό αιώνα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των δύο άκρων (ήτοι της Ναζιστικής Γερμανίας του Αδόλφο Χίτλερ και της Σοβιετικής ΄Ενωσης με τον Ιωσήφ Στάλιν),είχαν καθιερώσει την τρομοκρατία, ως μία πάγια κρατική τακτική, επιφέροντας ωστόσο εκτενείς αλλαγές στη χρήση και στις μεθόδους της, συλλαμβάνοντας, φυλακίζοντας, βασανίζοντας και εκτελώντας απεριόριστα αθώο πληθυσμό, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και τρόμου, προκειμένου να πετύχουν την προσκόλληση στην εθνική τους ιδεολογία και στους διακηρυγμένους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς στόχους τους.

    Τα αίτια της τρομοκρατίας τα οποία είναι πολλά και ποικίλα είναι κυρίως τα εξής:

   Η ψυχολογική συγκρότηση και ο τρόπος της σκέψης πολλών ατόμων

          και ομάδων που τα οδηγεί  σε συνεχή δράση, έστω και παράνομη.

   Ο κυνισμός και η υποκρισία εκείνων που κυβερνούν τις μεγάλες ιδίως

          χώρες,  αλλά  και  τις  μικρές, που  δεν  αποφασίζουν  να  λύσουν  τα

          προβλήματα  των  πολιτών  πριν  αυτά  γίνουν  εκρηκτικά και  πριν οι

          πολίτες αναζητήσουν  διέξοδο στη βία. Περαιτέρω, δεν φροντίζουν να

          καθησυχάζουν και να δίνουν διέξοδο στις ηθικές ανησυχίες των πολιτών και τα

          ηθικά τους ερωτήματα  .

    Οι κοινωνικές αδικίες και οι οικονομικές ανισότητες που θωρακίζονται

      από αναχρονιστικές νομοθεσίες και συντάγματα.

   Η ύπαρξη στην εποχή μας τυραννικών καθεστώτων που καταπιέζουν

      τους πολίτες τους.

  • Η μη σωστή και μη υπεύθυνη κατεύθυνση της νεολαίας από την οικογένεια,

  • το σχολείο, την εκκλησία, τα Media και την κοινωνία, εν μέσω

      της ηθικής κρίσης του καιρού μας.

     Η δημιουργία  πολέμων, είτε  για  την  εξυπηρέτηση  ιδεολογικών  και

      πολιτικών  σκοπιμοτήτων, είτε  για την  προώθηση των  οικονομικών

      και βιομηχανικών συμφερόντων των ισχυρών.

   Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών.

   Η ύπαρξη στην εποχή μας εθνοτήτων, υπόδουλων λαών ή λαών χωρίς

Πατρίδα ή κατεχομένων εδαφών, όπως π.χ. Παλαιστίνιοι, Κύπριοι, Αρμέ-

νιοι, Κούρδοι κ.λ.π, των οποίων τα χρονίζοντα προβλήματα, αφού παραμένουν άλυτα, τους εξωθούν σε βίαιες ενέργειες, οι οποίες από πολλούς υποστηρικτές τους χαρακτηρίζονται ως κινήσεις εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

    Επισημαίνεται στο σημείο  αυτό ότι, υπάρχουν περιπτώσεις που η τρομοκρατία λειτουργεί ως μία διεξοδική λύση  των  μικρών  εθνοτήτων, λόγω ανυπαρξίας δυνατότητας απόκτησης κρατικής υπόστασης για την  απόκτηση των αναγκαίων εδαφών  τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο και μη έχοντας τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε πόλεμο με τα μεγάλα έθνη, τα οποία τους αρνούνται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της δημιουργίας δικού τους κράτους, καταφεύγουν  σε τρομοκρατικά  χτυπήματα, διαμηνύοντας με δυναμικό τρόπο το πάγιο αίτημά τους. Αξίζει να σημειωθεί επίσης  ότι, ο τρομοκράτης, ως φορέας της υποκειμενικής αντίληψης περί ύπαρξης κάποιας αδικίας, θεωρεί θεμιτή  τη βία, την οποία αντιτάσσει απέναντι στην αυθαιρεσία, η οποία κατά την άποψή του συντελείται  σε βάρος του και προς τούτο διεκδικεί τη νομιμοποίησή του, εκτεινόμενος  σε  διάφορα και πολλά επίπεδα.

    Άλλωστε σε κάποιες περιπτώσεις που τα μικρά έθνη προβαίνουν στην όποια στρατιωτική δράση μικρής κλίμακας, κινδυνεύουν να χαρακτηριστεί η ενέργειά τους αυτή από τις μεγάλες δυνάμεις ως τρομοκρατική, προκειμένου επηρεαστεί τόσο η Διεθνής γνώμη και να προβεί στην καταδίκη τους, όσο και να εγκαταλειφθεί από τα αδύναμα έθνη ή να αναβληθεί επ΄ αόριστον η διεκδίκηση ικανοποίησης του αιτήματός των. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τους αγώνες των Κούρδων, οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια, ενώ  διεκδικούν την  ίδρυση δικού τους  κράτους, εν  τούτοις η Τουρκία  αρνούμενη να τους παραχωρήσει τα διεκδικούμενα εδάφη, τους αντιμετωπίζει ως κοινούς τρομοκράτες και επί της ουσίας ο εθνικός αγώνας των Κούρδων, να παρουσιάζεται προς τα έξω και να χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατικός.

    Ενώ  στην παραπάνω περίπτωση  μία  τρομοκρατική  ενέργεια  μπορεί  να

είναι δικαιολογημένη, γιατί οι αγωνιστές δεν διαθέτουν  άλλα  μέσα ή  περιθώρια, εν τούτοις στις μέρες μας παρατηρούμε ότι, η τρομοκρατία  συχνά λαμβάνει τη μορφή  επιδημίας ή του σπορ, που απλώνεται από τη μία χώρα στην άλλη και επιδίδονται σ΄ αυτό άτομα που ίσως δεν θα είχαν λόγο ανησυχίας και για τίποτε. Τούτο παρατηρείται διότι, αρκετοί οι οποίοι είναι γόνοι  ευκατάστατων  οικογενειών, χρησιμοποιούν  την τρομοκρατία, σαν μία εκτόνωση από την πλήξη τους και διέξοδο από τις διάφορες ψυχολογικές τους δυσκολίες.

    Συχνότερα η τρομοκρατία ταυτίζεται με άτομα ή ομάδες που αποπειρώνται να αποσταθεροποιήσουν ή να ανατρέψουν κατεστημένους πολιτικούς θεσμούς και Θρησκείες, σχεδιάζοντας και πραγματοποιώντας πολύνεκρα χτυπήματα, καθώς τα θύματά της συχνά είναι αθώοι πολίτες που επιλέγονται στην τύχη ή απλά τυχαίνει να βρίσκονται στο χώρο όπου διαδραματίζονται οι τρομοκρατικές ενέργειες, ακόμη και σε χώρες που διαθέτουν τα μέσα υψηλής ασφάλειας και θεωρούνται καλά οχυρωμένες όπως π.χ. οι ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση  η τρομοκρατία, ωθεί την  εξέλιξη της  έννοιας  της νομιμοποίησης  πέραν του ακραίου της ορίου και ότι ο νόμος είμαι εγώ, η εξουσία δεν ζητείται, αλλά αντιθέτως καταλαμβάνεται.

    Φανατικοί Ισλαμιστές που συνθέτουν τις τρομοκρατικές Οργανώσεις όπως εν προκειμένω της  Αλ Καϊντα (Al gaeda) και του Ισλαμικού Κράτους (ΙSIS: Islamic State of Iraq and Syria), αντιτιθέμενοι πλήρως προς τα πιστεύω και τις αρχές της Δύσης, ευθύνονται για τα περισσότερα τρομοκρατικά χτυπήματα τις τελευταίες δεκαετίες. Τα αιτήματα των τρομοκρατών αυτών, (απόρροια ενός μείγματος  Θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και φανατισμού) είναι συνήθως παράλογα και μη πραγματοποιήσιμα. Το γεγονός αυτό προκαλεί μεγαλύτερη αναστάτωση στην κοινωνία και ενισχύει την αβεβαιότητα, καθόσον τα χτυπήματα είναι απρόβλεπτα και μάλιστα τις πιο πολλές φορές με θύματα ανυποψίαστους πολίτες. Έτσι ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό η αβεβαιότητα σε όλο το κοινωνικό σώμα.

    Οι Οργανώσεις αυτές, πιστεύοντας ακλόνητα πως η δική τους θέση είναι η πλέον ορθή και σκεπτόμενοι ότι, δεν υφίσταται διαφορετικός τρόπος  υποστήριξης των δικαίων κατ΄ αυτούς  αιτημάτων τους, υιοθετούν και εφαρμόζουν τη βία, ως την ενδεδειγμένη τελική επιλογή, προκειμένου να στρέψουν την προσοχή της κοινής γνώμης στις απόψεις τους. Κατ΄ αυτό τον τρόπο, οι φανατικοί Ισλαμιστές, γνωρίζοντας  ότι, είναι  αδύνατος  ο  αφανισμός  των  υπολοίπων

Θρησκειών, επιδιώκουν να  λάβουν το σεβασμό που θεωρούν ότι τους ανήκει,

μέσα από τα  φονικά  χτυπήματα, προκαλώντας  στις υπόλοιπες  κοινωνίες το

αίσθημα του  φόβου. Άλλωστε  ο Θρησκευτικός  φανατισμός των Ισλαμιστών,

δεν είναι η μοναδική αιτία αυτού του φαινομένου, καθόσον διαπιστώνουμε ότι, η περίπτωσή τους, αποτελεί ξεχωριστή τρομοκρατική πτυχή και οπωσδήποτε χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και ανάλογους χειρισμούς, προκειμένου τεθεί υπό έλεγχο.

   Προς  τούτο  θα  πρέπει   να  δεχτούμε  ότι, η  αξιοποίηση   του   διαδικτύου

από αυτές τις οργανώσεις για τη διεξαγωγή προπαγάνδας προσέλκυσης νέων  μελών με  μειωμένες  πνευματικές  αντιστάσεις, ευρίσκουν πρόσφορο έδαφος.

Άλλωστε οι τρομοκρατικές οργανώσεις, πάντοτε  απέδιδαν ιδιαίτερη βαρύτητα σε όλα τα  Μ.Μ.Ε. και για λόγους διαφήμισης και απόσπασης  της προσοχής στον αγώνα τους. Κατ΄αυτό τον τρόπο  και δια μέσου της Δορυφορικής τηλεόρασης επιτυγχάνεται σε παγκόσμια κλίμακα η μεγιστοποίηση του φόβου και η προώθηση των σκοπών τους.

     Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον Ευρωπαίων πολιτών και των αξιών της Ευρώπης, κλιμακώθηκαν υπερβαίνοντας τα εθνικά  σύνορα και ως εκ  τούτου καταφανώς  αποτελούν αφορμή  συνεργασίας  ώστε  οι απειλές

αυτές να αντιμετωπιστούν με πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Παρόλο που η ευθύνη για την εξασφάλιση της ασφάλειας είναι εσωτερική υπόθεση  των  κρατών μελών, εν  τούτοις  ο  διασυνοριακός χαρακτήρας  των

εγκλημάτων αυτών, επιβάλλει μία συλλογική προσπάθεια σε ευρύτερο πλαίσιο ( ήτοι Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ) και όχι μεμονωμένες προσπάθειες έκαστης  αυτόνομης  χώρας. Κατ΄ αυτό τον  τρόπο και  προσφεύγοντας στην  πρόληψη

των τρομοκρατικών δράσεων, με την εντατικοποίηση των ελέγχων διακίνησης παντός είδους φονικών μέσων και χρημάτων με παραλήπτες τις επί μέρους τρομοκρατικές οργανώσεις, θα οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη και θα διευκολυνθεί η συνεργασία, για ανταλλαγή πληροφοριών, ώστε να ακολουθήσει η από κοινού δράση, διασφάλισης της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: