ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΝΑΥΑΡΧΟ ΝΑΠ. ΓΕΝΟΒΕΛΗ ΠΝ

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ως νεαρός Υπαξιωματικός είχα την τιμή να υπηρετώ στο υποβρύχιο Γλαύκος. Κατά την διάρκεια της υπηρεσίας μου άκουγα από παλαιότερους συναδέλφους μου, υπολόγους των επιστασιών να μιλούν με θερμά λόγια και σεβασμό για έναν Αξιωματικό πού είχαν συνυπηρετήσει στα Αμερικάνικα υποβρύχια ως Ύπαρχος τους και Κυβερνήτης τους τον Ναπολέοντα Γενοβελη. Με το νεανικό μου μυαλό κατάλαβα ότι ο άνθρωπος αυτός είχε καταξιωθεί πλήρως από τους υφιστάμενους του, πράγμα πολύ δύσκολο σε ένα τόσο σκληρό και απαιτητικό περιβάλλον όπως αυτό των υποβρυχίων.

Τα χρόνια πέρασαν, με τον Ναπολέοντα Γενοβελη δεν έτυχε να συνυπηρετήσω ποτέ κατά την διάρκεια της υπηρεσίας μου στο Π.Ν. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;; όταν εγώ ξεκινούσα την καριέρα μου αυτός ήταν ήδη καταξιωμένος Ανώτερος Αξιωματικός και είχε ολοκληρώσει την καριέρα του στα υποβρύχια.

Μετά την αποστρατεία μου είχα την τιμή να εκλεγώ στο Δ.Σ του Ελληνικού Συνδέσμου Υποβρυχίων όπου Πρόεδρος ήταν ο ναύαρχος Ναπολέων Γενοβελης. Από την πρώτη στιγμή της συνεργασίας μας θυμήθηκα τα θερμά λόγια πού έλεγαν γι’ αυτόν οι προ 30 ετών συνάδελφοί μου. Γνώρισα έναν πραγματικό Άρχοντα με μεγάλη πνευματική και κοινωνική μόρφωση από αυτούς πού διάβαζα παιδί στα βιβλία και νόμιζα ότι το είδος είχε εκλείψει. Όχι, το εκπροσωπούσε ακόμα στη γη ο Ναπολέων Γενοβελης. Ήταν ένας άνθρωπος πού είχε ενώσει όλους τους αντίθετους χαρακτήρες, πού αγαπούσε με πάθος τους άντρες των υποβρυχίων Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και όσους υπηρέτησαν σ’ αυτά. Δεν θα πω τίποτε άλλο, τα είπαν οι προλαλήσαντες.

Είμαι υπερήφανος πού γνώρισα και συνεργάστηκα μαζί του και με τιμούσε με την αγάπη του και την εμπιστοσύνη του. Ο Ναπολέων Γενοβελης μπορεί να έφυγε από κοντά μας, δεν θα φύγει ποτέ από την καρδιά μας.

Εκπροσωπώντας τον Σύλλογο Αποφοίτων Σχολών Υπαξιωματικών Π.Ν θα ήθελα να μεταφέρω τα από Καρδιάς θερμά συλλυπητήριά μας, των μελών μας, του Προέδρου μας Ε. Ζουμπαντη και εμένα προσωπικά. Στην αγαπημένη του οικογένεια, στην σύζυγό του πού σαν λέαινα έμεινε όλα αυτά τα χρόνια κοντά του, στα αγαπημένα του παιδιά, στα εγγόνια του πού υπεραγαπούσε και στο τρίτο του παιδί όπως χαρακτηριστικά μου έλεγε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μας τον Παναγιώτη Ραδιτσα, «Δημήτρη, μου έλεγε, ο Παναγιωτης δεν είναι γαμπρός μου είναι το τρίτο μου παιδί».

Καλό ταξίδι αγαπημένε μας Πρόεδρε, ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αττικής γης πού σε λίγο θα σε σκεπάσει.

Δημ. Δέδης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: