Η Ελλάδα στην Αλεξάνδρεια 1941-1945

Ίακχος

Του Ζάχου Χατζηφωτίου

Τα πλοία που ταξιδεύουν στα μεγάλα νότια πλάτη συντροφεύονται από τα «άλμπατρος» Το λευκό «άλμπατρος» φέρνει καλοτυχία και ούριους ανέμους στο πλοίο το οποίο θα συνοδεύσει ή θα ξεκουραστεί στα ξάρτια του. Αν κάποιος σκοτώσει λευκό «άλμπατρος» , το πλοίο του θα χαθεί ή θα περιφέρεται ναυαγισμένο στις μακρινές θάλασσες.

Όταν στις έντεκα το πρωί της 27ης Απριλίου 1941 ο αρχηγός του Ελληνικού Στόλου Υποναύαρχος Ε. Καββαδίας επισκέφθηκε αμέσως μετά τον κατάπλου στην Αλεξάνδρεια τον Άγγλο ναύαρχο Άντριου Κάννιγχαμ, Αρχηγό του Βρετανικού Στόλου Ανατολικής Μεσογείου, επάνω στο θωρηκτό «Γουώρσπαϊτ», τα καλότυχα άλμπατρος κούρνιασαν στα ξάρτια και τις γέφυρες των 16 ελληνικών πολεμικών πλοίων που έφθαναν από την σκλαβωμένη πατρίδα.

Από εκεί και πέρα αρχίζει η τετράχρονη ηρωική ιστορία του Ναυτικού μας στην Αλεξάνδρεια του πολέμου, μία εποχή γεμάτη μνήμες άλλοτε νοσταλγικές κι άλλοτε χαρούμενες και συχνά ηρωικές που τις ακολουθούσε πάντα η θλίψη γι αυτούς που χάθηκαν. Κι ήταν πολλές κι ανάμεικτες αυτές οι μνήμες που κράτησαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Μία είναι όμως εκείνη που δεν θα χαθεί από την νοσταλγική θύμησή μας, η ατμόσφαιρα εκείνη της Αλεξάνδρειας στα χρόνια του πολέμου. Μία ατμόσφαιρα που την δημιουργούσαν οι πολύχρωμες στολές, τα νυχτερινά κέντρα, ο παλμός του πολέμου, τα γλέντια και οι διασκεδάσεις, τα καμπαρέ και η έμμονη ιδέα ότι «απόψε ζούμε κι αύριο πεθαίνουμε». Ναι μεν αυτό το «αύριο πεθαίνουμε» ήταν μία δικαιολογία για τον τρόπο που ζούσαμε, χωρίς να είναι υποχρεωτικό ότι αύριο πεθαίνουμε. Ήταν πολλοί όμως εκείνοι που έφευγαν και δεν γύριζαν ποτέ στην Αλεξάνδρεια για να γλεντήσουν.

Οι Αξιωματικοί του Ελληνικού Ναυτικού είχαν τα στρατηγείο τους στο ξενοδοχείο «Μετροπόλ» της οικογένειας Ταμβακάκη, η οοία, όπως αμέτρητες άλλες οικογένειες Ελλήνων της Αιγύπτου, πρόσφερε τα πάντα σε όσους βρίσκονταν εκεί μακριά από τα σπίτια τους. Ιδιαίτερα ο νεώτερος αδελφός, ο Γιάννης Ταμβακάκης, ήταν ο μεγάλος φίλος των Ελλήνων Αξιωματικών του Ναυτικού.

Στο μπαρ του «Μετροπόλ» γινόταν συχνά η καταμέτρηση, δηλαδή ποιοι ήσαν στην Αλεξάνδρεια, ποιο έλειπαν σε περιπολία και ποιο …δεν επέστρεφαν. Πολλά ήταν τα καράβια που χάθηκαν μαζί με τόσους φίλους μας κοντά στα δικά μας ακρογιάλια.

Η «Βασίλισσα Όλγα», ο «Πρωτεύς», ο «Αδρίας», ο «Τρίτων», ο «Κατσώνης». Ο «Κατσώνης», με τον Υποπλοίαρχο Στέφανο Τρυπάκη, που στο προηγούμενο ταξίδι πήρε το μεγάλο αγγλικό παράσημο DSO γιατί βγήκε με το μικρό βαρκάκι του υποβρυχίου τρεις φορές στην στεριά στην Καρδαμύλη και πήρε πάνω στο υποβρύχιο δύο Άγγλους Αξιωματικούς την φορά κρυμμένους, δηλαδή έξι Αξιωματικούς Άγγλους για την Αλεξάνδρεια. Στην επόμενη περιπολία ο Τρουπάκης σκοτώθηκε πολεμώντας στην επιφάνεια, με το κανονάκι του «Κατσώνη», μία γερμανική ανθυποβρυχιακή κορβέττα έξω από τη Σκιάθο, που εμβόλισε τον «Κατσώνη» και τον βούλιαξε. Αυτές είναι οι σκληρές ιστορίες του πολέμου. Ο Τρουπάκης ήταν άντρας της αδελφής μου.

Και βέβαια δεν ήταν αυτή η μόνη αντρειοσύνη των Ελλήνων ναυτικών. Ο «Αδρίας» κόπηκε στη μέση στα Δωδεκάνησα και ύστερα από μία πρόχειρη επισκευή από το εναπομείναν πλήρωμά του σε μία τουρκική ακρογιαλιά, έφτασε στην Αλεξάνδρεια ταξιδεύοντας με «ανάποδα» τρία μερόνυχτα, και ας του έλειπε όλη η πλώρη.

Τυχερός που βρισκόμουν με άδεια από το Αλσμέϊν στην Αλεξάνδρεια και κατέβηκα στο λιμάνι, όπου δεκάδες πολεμικά πλοία μέσα κι έξω από αυτό, εγγλέζικα, γαλλικά, αυστραλέζικα και όσα άλλα υπήρχαν έκαναν στον «Αδρία» μοναδική στην ιστορία του Ναυτικού υποδοχή, σημαιοστόλιστα να σφυρίζουν όλα μαζί επί μία ώρα ώσπου να μπει έτσι καραβοτσακισμένο και να δέσει στην προβλήτα.

Κι είχαν μία περίεργη έκφραση τα μάτια των ξένων που ήταν εκεί, γεμάτοι θαυμασμό για το κατόρθωμα και απορία γιατί οι Έλληνες αγωνίστηκαν και κινδύνευσαν να φέρουν πίσω μισό καράβι. Αυτοί όμως είναι οι Έλληνες και δεν μπορεί ένας άκαπνος νεαρός με το αριστερό μπουλούκι του (πρώτη φορά στην εξουσία) να εξευτελίζει αυτή την πατρίδα για την οποία η γενιά μας έδωσε την ζωή της. 700.000 έφεδροι νεκροί στην πενταετία, προσφέροντας δείγματα ηρωισμού που κανείς δεν μπορεί να τα συναγωνιστεί. Ήγγικεν η ώρα του «οίκαδε» για τον ΣΥΡΙΖΑ.

(To πιο πάνω χρονογράφημα μας το έστειλε ο: Αντιναύαρχος ε.α. Γ. Ντούνης  ΠΝ. και είναι από την εφημερίδα ΄΄ΕΣΤΙΑ΄΄, 16-17 Απρ. 2016)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: