«ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ»

 

Κατάμεστη ήταν η αίθουσα του «cafe ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» με συναδέλφισες – συναδέλφους και φίλους του εκδότη Μιχάλη Μέντη που προσήλθαν να τιμήσουν την κυκλοφορία του βιβλίου του «ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ».

Η εκδήλωση άρχισε με την παρουσίαση των ομιλητών από τον συντονιστή, δημοσιογράφο του στρατιωτικού ρεπορτάζ Λεωνίδα Μπλαβέρη, απαγγελία αποσπασμάτων του βιβλίου από την ηθοποιό Λία Δαλιάνη φορτίζοντας συναισθηματικά την ατμόσφαιρα, στην συνέχεια ο Πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Υποβρυχίων Αντιναύαρχος Π. Ραδίτσας Π.Ν περιέγραψε με γλαφυρότητα την ιστορία του ήρωα του βιβλίου στα πρώτα δύσκολα βήματα της ζωής του στο ορφανοτροφείο – στη σχολή Ναυτοπαίδων – στα πλοία επιφανείας και την 16χρονη υπηρεσία του στα υποβρύχια ως την αποστρατεία του, και τον λόγο έλαβε ο υποφαινόμενος:

              «Αξιότιμες Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

             Tον αγαπητό συνάδελφο και συγγραφέα του βιβλίου «ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ» Μιχάλη Μέντη τον γνώρισα πριν 43 χρόνια, δηλαδή το 1972 όταν πήγα στα υποβρύχια και τον ευχαριστώ που μου εμπιστεύθηκε να πω δυο λόγια για το βιβλίο του.

No 16

To πάνελ των παρουσιαστών του βιβλίου

            Η παρουσίαση ενός βιβλίου δεν είναι εύκολη υπόθεση, ιδίως όταν αυτό γίνεται για πρώτη φορά από κάποιον, από μένα στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ειδικά στο βιβλίο του αγαπητού συναδέλφου και φίλου Μιχάλη Μέντη «Το κάλεσμα του Ποσειδώνα», το «πρόβλημα» δεν είναι το … «άγνωστο» θέμα. Το αντίθετο. Το «πρόβλημα» εδώ έγκειται στο ότι αυτά που με τόσο γλαφυρό τρόπο παρουσιάζει στις σελίδες του βιβλίου του ο Μιχάλης, είναι και δικά μου βιώματα, και οι ιστορίες του είναι και δικές μου ιστορίες. Γιατί η ζωή όλων μας μέσα στο «βαρέλι» είναι κοινή για όλους μας, όπως και τα προβλήματα και οι κίνδυνοι.

            Για το λόγο αυτό εγώ θα σταθώ ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος του βιβλίου. Σε αυτό δηλαδή που περιγράφονται τα πρώτα δύσκολα χρόνια στο ορφανοτροφείο και τα χρόνια τα τόσο δύσκολα, αλλά και τόσο καθοριστικά στη ζωή του πρωταγωνιστή του βιβλίου στη Σχολή Ναυτοπαίδων του Πόρου. Αυτά τα δύσκολα χρόνια, με το ξύλο και τα καψόνια πάνω στα παιδικά μας κορμάκια των 13, 14 χρονών, που από την ησυχία και την ξενασιά του δημοτικού σχολείου, έστω και αυτού ενός ορφανοτροφείου, πέφτουν με μιας στα βαθιά και μαθαίνουν να κολυμπούν στα δύσκολα.

            Πιστεύω ότι το κομμάτι αυτό του βιβλίου του Μιχάλη είναι το πιο σημαντικό, γιατί μέσα από τις αράδες αυτές, «βγαίνουν» τόσο πολλά και τόσο πλούσια συναισθήματα. Τα όσα έζησε τότε ο πρωταγωνιστής, τα όσα είδαν τα μάτια του, ήταν – ας μου επιτραπεί η έκφραση – ένα ακόμα σχολείο παράλληλο με τη Σχολή Ναυτοπαίδων. Ήταν όμως ίσως και το πιο ουσιαστικό, καθώς ήταν αυτό που χαλύβδωνε την ψυχή και δυνάμωνε τον χαρακτήρα.

            Η Σχολή Ναυτοπαίδων του Πόρου έδωσε ένα πτυχίο και άνοιξε την πόρτα για μία καριέρα στο Πολεμικό μας Ναυτικό σε πολύ δύσκολα χρόνια.

            Το άλλο το δεύτερο, παράλληλο, «σχολείο» δημιούργησε χαρακτήρα που κράτησε πολύ περισσότερο από μία καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό, μία ολόκληρη ζωή.

            Ένα άλλο σημείο που πρέπει να τύχει  ιδιαίτερης προσοχής είναι η χρονική περίοδος μέσα στην οποία εκτυλίσσεται το βιβλίο του Μιχάλη Μέντη «Το κάλεσμα του Ποσειδώνα». Το βιβλίο ξεκινά τα δύσκολα, τα μαύρα χρόνια του αιματηρού Εμφυλίου πολέμου, το 1947, σε κάποιο χωριό της ορεινής Ελλάδας, όπου ένα παιδάκι, το μικρότερο, σε μία ορφανή από πατέρα οικογένεια, «περίσσευε»!!!  Ένα στόμα που δεν  μπορούσε να θρέψει με τα πενιχρά μέσα που διέθετε μια χήρα μάνα στα μίζερα χρόνια του Εμφυλίου. Η γιαγιά, η «μπάμπω», παίρνει το 6χρονο ορφανό από το χέρι και το πάει στο Ορφανοτροφείο της Εκκλησίας στη Βουλιαγμένη. «Εκεί θα έχει τουλάχιστον ένα πιάτο φαί κάθε μέρα και ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του» μονολογεί σε κάποιο σημείο η γιαγιά, περισσότερο για να βρει θάρρος η ίδια να κάνει κάτι που καμιά μάνα και καμιά γιαγιά δεν κάνουν ποτέ υπό ομαλές συνθήκες.

            Το δράμα της Ελλάδος σε όλο της το «μεγαλείο». Αλλά και σήμερα το ίδιο δράμα δεν αντιμετωπίζει η Πατρίδα μας; Μπορεί βεβαίως τώρα η γιαγιάδες και οι μανάδες να μην οδηγούν τα 6χρονα παιδιά και εγγόνια τους στα οργανοτροφεία, όμως αποχαιρετούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους από τα αεροδρόμια που φεύγουν για να αναζητήσουν μία καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.

            Δυστυχώς η πολιτική στη Ελλάδα τότε και τώρα «τρώει» τα παιδιά της. Την μια φορά πιο παλαιά, λόγω του Εμφυλίου, την άλλη, τη σημερινή, την πιο σύγχρονη, λόγω του Μνημονίου.

            Και διαχρονικά, ο Μιχάλης, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου μας και όλοι οι σύγχρονοι «Μιχάληδες», να αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσουν. Και τελικώς επιβιώνουν. Όπως μόνο οι Έλληνες ξέρουν  όχι μόνο να επιβιώνουν βιολογικά, αλλά και να δημιουργούν, σχεδόν από το μηδέν.

            Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πιστεύω ότι το βιβλίο του Μιχάλη Μέντη είναι διαχρονικά επίκαιρο. Και ίσως πολύ πιο επίκαιρο στη εποχή μας. Όποιος το αγοράσει, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο και πιστεύοντας ότι θα διαβάσει ένα βιβλίο για τα υποβρύχια και τη δράση τους…τότε ΟΚ. Θα έχει πάρει ένα βιβλίο που δεν θα τον απογοητεύσει ασφαλώς γιατί έχει τέτοιου είδους δράση. Όμως δεν είναι αυτή η πεμπτουσία του βιβλίου του Μιχάλη.

            Τελειώνοντας πιστεύω ακράδαντα ότι το βιβλίο του Μιχάλη είναι πρωτίστως ένα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ βιβλίο, ένα βιβλίο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ, και στη συνέχεια ένα βιβλίο ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ ενός υποβρυχιά, ο οποίος πέρασε 16 από τα πιο όμορφα χρόνια της νεότητάς του μέσα σε αυτό που εμείς αποκαλούμε «το βαρέλι», το υποβρύχιό μας.

            Μιχάλη, σε ευχαριστώ πολύ για το πόνημά σου, και σε καλώ εδώ και τώρα και δημοσίως, να ξεκινήσεις για το επόμενο.

 Ευχαριστώ για την προσοχή σας».

Την εκδήλωση έκλεισε ο συγγραφέας του βιβλίου Μιχάλης Μέντης και γεμάτος συγκίνηση ευχαρίστησε τόσο τους παριστάμενους των εκδόσεων ΑΓΓΕΛΑΚΗ όσο και σε όλους όσοι τίμησαν με την παρουσία τους την παρουσίαση του βιβλίου του

Αγαπητέ Μιχάλη εύχομαι το βιβλίο σου να έχει  επιτυχή πορεία και θα την έχει γιατί πραγματικά το αξίζει..

Χαράλαμπος Γιακουβάκης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: