ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γράφει ο Ελ.Σφακτός

«Πολιτική«. Μία από τις πλέον διαδεδομένες λέξεις που ο αρχαίος ελληνικός κόσμος κληροδότησε στο λεξιλόγιο όλων των πολιτισμένων λαών. Και όχι μόνο. Χιλιάδες ακόμη λέξεις κοσμούν τα λεξιλόγια τους και τις εφαρμόζουν στη πράξη.

Ατυχώς, για εμάς τους σύγχρονους Έλληνες πήραμε από την αρχαία γλώσσα μόνο τη λέξη και λίγο έως καθόλου το περιεχόμενό της. Δηλαδή το σύνολο των θεωρητικών και πρακτικών θεμάτων διακυβέρνησης ενός κράτους. Στοιχεία που αποκτούνται με επίπονες σπουδές αναφερόμενες στις πολιτικές επιστήμες, προκειμένου να καταστήσουν τον πολιτικό «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση« όπως αυτός περιγράφεται από τον Πλάτωνα στην «ΠΟΛΙΤΕΙΑ« του με την περίφημη εικόνα του σπηλαίου και στον «ΠΟΛΙΤΙΚΟ« του με την εικόνα του ποιμένα, του υφαντή, το περίφημο «υφαντικό«. (έχουμε αναφερθεί εκτενέστερα στα τεύχη 87/2006 και 103/2009). Η πολιτική είναι η τέχνη του διοικείν αλλά και του διοικείσαι και για να μπορέσει να διδάξει, να οδηγήσει, να σώσει τον πολίτη, το κράτος, απαιτείται: πολιτική που δεν χρησιμοποιεί απατηλά μέσα, ψεύτικες υποσχέσεις, κατασυκοφάντηση των αντιπάλων, πολιτική που δεν ψεύδεται, δεν ρουσφετολογεί, δεν χρηματίζεται, δεν δωροδοκεί δεν σπαταλά το κοινό χρήμα, που λέει την αλήθεια. Και τίθεται το ερώτημα. Έχουμε τέτοιους  πολιτικούς; Μόνο αφελείς που δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται γύρω τους ή όσοι έχουν ίδιον όφελος από τη κρατούσα πολιτική εικόνα θα συναινέσουν. Η φαυλοκρατία και δημαγωγία ατυχώς, έχουν επικρατήσει στον πολιτικό μας βίο, από ιδρύσεως του νεότερου ελληνικού κράτους με λίγες και σύντομες παρενθέσεις κοινωνικής κι εθνικής δημιουργίας. Με λάβαρο το μανιφέστο του Μακιαβέλλι  ότι, «η άσκηση της εξουσίας γίνεται χωρίς κανένα ηθικό φραγμό προκειμένου να αποκτήσεις δύναμη και κατ’ επέκταση την εξουσία« («Ο ΗΓΕΜΩΝ« 1513), αδίστακτοι επαγγελματίες της πολιτικής με πολύ κυνισμό από το ένα μέρος, καπηλεύονται τις ιδέες, τις ελπίδες του λαού και από το άλλο πρακτορεύουν τα συμφέροντα του, ναρκοθετούν την εμφάνιση κάθε έντιμου προσώπου ή σχηματισμού που κατέρχεται στον πολιτικό στίβο. Δεν είναι τυχαίο που η αρχαία, επίσης, λέξη Τραγωδία είναι εκείνη που ταιριάζει στον σύγχρονο Έλληνα σε όλη της τη λεξική σημασία. Αμέτρητες οι τραγωδίες που βίωσε η χώρα αυτή στη νεότερη πορεία της. Συνηθίζεται να λέγεται: «εμείς ψηφίζουμε αυτούς που μας κυβερνούν». Και είναι γεγονός. Μπορεί οι επώνυμοι να κινούν τα νήματα, η ποιότητα όμως των πολλών, των καθημερινών ανθρώπων καθορίζει μεταξύ των άλλων και το πολιτικό «γίγνεσθαι» κάθε χώρας. Και το ερώτημα: η ποιότητα που αναφέραμε πιο πάνω και που παρέχεται μέσα από τη παιδεία, σε τι επίπεδο είναι; Την απάντηση μας την δίνει η εμπειρία από την κάθε είδους εξουσία όπου πρώτο μέλημα της είναι η αδρανοποίηση του λαού μέσα από την προπαγάνδα, το φόβο, την παραπληροφόρηση κ.α. προκειμένου να εγκλωβίσει τη κριτική του σκέψη , με σκοπό να τους κατευθύνει εκεί που η εξουσία θέλει. Δηλαδή παραπεταμένο, αδύναμο, ακίνδυνο, σε έναν καναπέ. Δυνατό τους όπλο και αποτελεσματικό η παροχή φτωχής παιδείας. Δυνατό αντίδοτο για μελλοντικά αναστρέψιμη κατάσταση είναι μόνο η Παιδεία της μάθησης και όχι της βαθμοθηρίας. Εάν δεν σταματήσουμε να αλλάζουμε και ξανά αλλάζουμε τα εκπαιδευτικά συστήματα (όπως τις τρεις τελευταίες δεκαετίες), σύμφωνα με τις ιδεοληψίες της κάθε πολιτικής παράταξης ή και Υπουργού της αυτής παράταξης, εάν δεν σταματήσουμε να μεταβάλλουμε τους εκπαιδευτικούς χώρους σε αρένες κομματικών προγυμνασμάτων, είναι σίγουρο, ούτε χρόνος , ούτε δυνάμεις θα περισσέψουν για να προλάβουμε το τρένο της σωτηρίας. Η παιδεία δεν είναι είδος να «μοιράζεται« ισομερώς και μίζερα προς κάθε κατεύθυνση. Το αποτέλεσμά της θα είναι μετριότητα. Οι σύγχρονες και καλά οργανωμένες κοινωνίες θεωρούν κι εφαρμόζουν απαραίτητη τη διαδικασία ανεύρεσης και προώθησης εξαιρετικών μυαλών και προσόντων, ενεργοποίηση δεξιοτήτων προκειμένου ο πλούτος, πνευματικός και ψυχικός, των νέων γενεών να ανοίξει τα φτερά και να πετάξει. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, σίγουρα θα αποφύγουμε τον κοινό επαγγελματία πολιτικό, τον καιροσκόπο, τον ερασιτέχνη, αλλά εκείνον που θα βρίσκει στην πολιτική δράση το νόημα και το πλήρωμα της αποστολής του. αυτός που θα ζήσει και θα πεθάνει για το έργο του. Η πολιτική μας ιστορία έχει λίγα μεν αλλά δυνατά πρότυπα. Και όπως έχει αναφέρει ένας σύγχρονος εκπαιδευτικός μεταρρυθμιστής, ο αείμνηστος Ευαγ. Παπανούτσος, «χωρίς παιδεία μαζών, πολιτική εξέλιξη μηδέν. Αλλά χωρίς πολιτική εξέλιξη, παιδεία των μαζών πάλι μηδέν». Αμφίδρομη σχέση. Την αρχή της λύσης την έχει η όποια πολιτική ηγεσία που θα τολμήσει να θέσει τον εαυτό της στην υπηρεσία ενός μεγάλου σκοπού. Της σωστής Παιδείας,

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: