ΠΕΡΙΠΟΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

Η βία στην εποχή μας με την πολυπρόσωπη , πολύμορφη, οργανωμένη ή μη δράση της, έχει φτάσει σε ανεξέλεγκτα όρια. Οι μορφές της πολλές. Ληστείες μετά φόνου ή μη, βιασμοί κάθε είδους, ρατσισμός, τρομοκρατία, εμπρησμοί, καταλήψεις σχολείων και δημοσίων υπηρεσιών κ.α. έχουν υφάνει μία κοινωνία που λίγο απέχει από ζούγκλα. Μία τελευταία μορφή αυτής, που είναι πραγματική βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας, είναι η σχολική βία, γνωστή και ως bullying. Το τραγικό τέλος του σπουδαστή Βαγγέλη Γιακουμάκη αφύπνισε με τρόμο, αρμοδίους και μη, που θεωρούσαν τη σχολική βία ένα «μαθητικό παιχνίδι». Ερμηνείες για το φαινόμενο πολλές και ποικίλες. Τα ΜΜΕ το έχουν σχεδόν καθημερινά στα δελτία τους. Αξίωση των πάντων: τιμωρία στους ηθικούς αυτουργούς. Και έτσι πρέπει να γίνει. Θα λυθεί όμως το πρόβλημα με την επιβολή, έστω και της πιο αυστηρής ποινής; Μάλλον όχι αν δεν χτυπηθεί το κακό στις ρίζες του. Διότι, τα αίτια του φαινομένου έχουν πολλές καταβολές. Οι κοινωνικές συνθήκες, αρνητικές σε όλους του τομείς, παίζουν σημαντικό ρόλο, με διαλυτικές έως καταστροφικές δυναμικές σε καίριους ιστούς της. Πρώτη που δέχεται τα αποτελέσματά της είναι η οικογένεια. Το λίκνο όπου ο άνθρωπος θα πάρει τα εφόδια εκείνα που θα του καθορίσουν την προδιάθεση προς το καλό ή προς το κακό, δεχόμενοι ότι κανένας δεν γεννιέται άγιος ή εγκληματίας. Το κύτταρο αυτό , η οικογένεια, έχει αφεθεί στη τύχη της, βαλλόμενη μάλιστα και από επικίνδυνες «προοδευτικές» αντιλήψεις για τη δομή της . Το σχολείο. Το επόμενο στάδιο μετά την οικογένεια περνάει κρίση διαρκείας. Έχει πάψει προ πολλού να εκφράζει τον όρο «παιδεία» σε όλο της το φάσμα. Η ηθική αγωγή και η διάπλαση των χαρισματικών ικανοτήτων του μαθητή αφήνουν αδιάφορους τους εκπαιδευτικούς. Οι σπάνιες εξαιρέσεις, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο δάσκαλος έπαψε να είναι και παιδαγωγός. Αρκείται στην απλή μάθηση. Θύμα και αυτός της συγκεκριμένης κοινωνίας όπου ζει και κινείται. Η απόφαση δε να εισαχθεί ο συνδικαλισμός στα σχολεία (απόκτηση δημοκρατικής συνείδησης ονομάστηκε), αποδείχθηκε ολέθριος και διαλυτικός. Η λεγόμενη ηλικία της αθωότητας χάθηκε στη μαθητική περιθωριοποίηση για να γιγαντωθεί εν συνεχεία κομματικοποιημένη στα ΑΕΙ. Εκεί η έλλειψη επικοινωνίας προς κάθε κατεύθυνση δημιουργεί ομάδες εγκλωβισμένες σε ιδεοληψίες, αμφισβητώντας αλλήλους, καταλήγοντας τελικά σε σχολική και ενίοτε σε κοινωνική απομόνωση. Πολλοί από αυτούς κάποια στιγμή βρίσκονται στα έδρανα της Βουλής. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Όσο δεν υπάρχει σωστή παιδεία και υποστήριξη του θεσμού της οικογένειας, πολιτική εξέλιξη μηδέν. Και χωρίς πολιτική πρόοδο, σωστή παιδεία και κοινωνική αρωγή, πάλι μηδέν. Μεταξύ των δύο αυτών, υπάρχει μία άρρηκτη σχέση αυτοτροφοδότησης. Τη δυνατότητα εξόδου από αυτόν τον φαύλο κύκλο την έχει η πολιτική βούληση και μόνο. Υπάρχει όμως; Δομημένο το νεότερο ελληνικό κράτος με φαύλες μεθόδους λίγες ελπίδες υπάρχουν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Μόνο ελπίδα μπορούμε να εκφράσουμε πριν είναι αργά και διερωτηθούμε για μία ακόμη φορά: «Τις πταίει».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: