Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

Του Αντιναυάρχου ε.α. Ξενοφώντος Μαυρογιάννη ΠΝ

Η Ελλάδα σήμερα περνάει μία σοβαρότατη κρίση η οποία δεν είναι μόνο οικονομική όπως εξόφθαλ­μα φαίνεται, αλλά είναι και κοινωνική και πολιτιστική, με τους πολίτες να βυθίζονται στον πανικό της οικο­νομικής καταστροφής και της απελπισίας. Η Τρόικα και οι Ευρωπαίοι εταίροι γνωρίζουν ότι την τελευταία τριετία έχει γίνει η επαχθέστερη οικονομική προσαρμογή που έχει επιβληθεί ποτέ σε χώρα. Αν δεν τεθεί κάποιος φραγμός φοβούμαι ότι θα οδηγηθούμε σε τραγικά αδιέξοδα.

Αξίες της ζωής, όπως: Αξιοπρέπεια, Σεμνότητα, Εμπιστοσύνη, Δημιουργία, Ατομική ευθύνη, Ειλικρίνεια, Γνώση, Ανδρεία, Πίστη κ.ά. έχουν απαξιω­θεί. Και όταν κάποιοι συνειδητά το επισημαίνουν, χαρακτηρίζονται απαξιωτικά ως «συντηρητικοί» ή «παλιομοδίτες». Λες και οι πανανθρώπινες αξίες για μια ευνομούμενη κοινωνία είναι θέμα ιδεολογικής θέσεως.

Υποβάθμιση πανανθρώπινων αξιών

Ο κίνδυνος της εποχής μας δεν είναι που υπάρχουν μερικοί αλήτες, τυχοδιώκτες, ληστές, ανώμαλοι. Η λάσπη αυτή πάντοτε υπήρχε στο περιθώριο όλων των πολιτισμών. Ο κίνδυνος είναι που υπάρχουν συγγραφείς, πολιτικοί, δια­νοούμενοι που διατείνονται, καλόπιστα, ότι είναι γενναίο να δικαιώνεις την ανηθικότητα, το νόμο της ζούγκλας»1.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούργιο. Παρατη­ρείται, κατά καιρούς, σε όλους τους λαούς και τους πλέον πολιτισμένους. Και τούτο συμβαίνει, συνήθως, όταν οι ταγοί της κοινωνίας δεν έχουν οράματα, δεν έχουν στόχους. Όταν χάνουν τον προσανατολισμό τους και οδηγούν το σκάφος δίχως πυξίδα, και τελικά το ρίχνουν στα βράχια.

1. Αντρέ Μωρουά, Γάλλος συγγραφέας και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας

του Αντιναυάρχου ε. α. Ξενοφώντος Μαυρογιάννη ΠΝ

Η μικρή μας πατρίδα, κοιτίδα του στοχασμού και του λόγου, βρίσκεται σήμερα σε μια τέτοια καμπή. Και οι λόγοι είναι γνωστοί: Υποβαθμίσαμε κάθε ιε­ρό και όσιο. Μεγαλώνουμε τη νεολαία μας χωρίς αρχές και ιδανικά με αποτέλεσμα να τη σπρώχνουμε στον ωχαδερφισμό, την τεμπελιά, τα ναρκωτικά, το βόλεμα. Η ανεργία, λόγω της οικονομικής κρίσης, επιδεινώνει την κατάσταση και τους αναγκάζει να ξε­νιτευτούν προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Οι νέοι μας δεν νιώθουν υπερηφάνεια για την πατρίδα, τη γλώσσα μας, την κλασική μας παιδεία, τα προτερή­ματα της φυλής, τη θρησκεία μας. Δεν αξιοποιούμε τα προτερήματα μας, δεν βραβεύουμε τους άξιους, τους δημιουργικούς, αυτούς που θέλουν να πετύχουν στη ζωή καταβάλλοντας προσπάθεια. Καθόμαστε πάνω στα ελαττώματα μας, αν δεν κομπάζουμε, κιόλας, γι’ αυτά. Κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητα μας, την αυτογνωσία μας.

Το Έθνος να λυπάστε

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι από τη σο­δειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του. Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει φωνή πα­ρά μονάχα στην πομπή της κηδείας. Που δεν συμ­φιλιώνεται παρά μονάχα στα ερείπια του. Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα. Το έθνος να λυ­πάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του. Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς χρόνια βουβαμένους»2.

Αλήθεια! Πόσο δυνατά ηχούν στα αυτιά μας τα λό­για αυτά, πόσο βλέπουμε ότι μας ακουμπάνε, ότι ζούμε μέσα σ’ αυτή την κατάσταση.

2. Χαλίλ Γκιμπράν. Λιβανέζος λογοτέχνης-φιλόσοφος

Η Ελλάδα στο «πραιτώριο»

Ανακαλώ στη μνήμη μου τα λόγια του μεγάλου μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη που πριν από 50, πε­ρίπου, χρόνια, σε μια παρόμοια δύσκολη κατάσταση που περνούσε η χώρα μας, έγραφε:

«…Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο. Χλευάζεται και κατασυκοφαντείται. Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια. Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όποια εφημερίδα και να ανοί­ξεις, μας έχουν κατατάξει στα «σκουπίδια». Ε, λοιπόν, όχι, η Ελλάδα δεν είναι στα σκουπίδια… Ευτυχώς, ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους. Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν παραδώ­σει και την ψυχή και το πνεύμα. Ευτυχώς, ακόμα η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της, κάθε μεγάλη ήττα και καταστροφή, αντί να την αφανίσει, την ανάσταινε!».

Είναι λόγια που θαρρείς τα έγραψε μόλις χθες.

Γι’ αυτή, λοιπόν, την Ελλάδα και γι’ αυτή την κα­τάσταση που βρίσκεται σήμερα, ένας άλλος άνθρωπος των Γραμμάτων και της Επιστήμης έγραφε:

«Την κοινή μας πατρίδα. Δεν αξίζει στη σύγχρονη Ελλάδα να γυρεύει σήμερα βοήθεια στις αυλές της Ευ­ρώπης. Είναι καθήκον της Ευρώπης να της την προ­σφέρει πριν καν της ζητηθεί».

Είναι τα λόγια της Γαλλίδας Ακαδημαϊκού Ζακλίν ντε Ρομιγί (JacquelinedeRomilly) σε λόγο που εκφώ­νησε το Δεκέμβριο του 2009 στην Κουπόλ, την ιστο-ρικότερη αίθουσα της Γαλλικής Ακαδημίας.

Αισιοδοξώντας για ένα καλύτερο αύριο

Οι ‘Έλληνες κουβαλώντας στους ώμους μας τη βα­ριά κληρονομιά των προγόνων μας, θα πρέπει να αποδεικνύουμε ότι είμαστε άξια τέκνα τους. Να απαλ­λαγούμε από πιθηκισμούς για να καλύψουμε τις κα­κομοιριές και τα ελαττώματα μας. Για το λαό μας που η ιστορία του μετριέται σε χιλιετίες και ο πολιτισμός του φθάνει σε ύψιστα επίπεδα, κατά περιόδους, η αυ­τογνωσία και η ταυτότητα μας δεν είναι μέλημα μόνο ατομικό. Πρέπει να ασχοληθεί η πολιτεία, η κοινωνία, το σχολείο, η οικογένεια.Έτσι, θα μπορέσουμε να συ­νειδητοποιήσουμε από πού ξεκινήσαμε και πού πάμε. Να αποκτήσουμε την «ελληνική παιδεία» που ζητούσε ο Ισοκράτης να έχουν οι βάρβαροι για να θεωρούνται

Έλληνες, αλλά και οι Έλληνες για να μη θεωρούνται βάρβαροι.

Μπορεί να είμαστε ένας μικρός τόπος, αλλά έχου­με μία τεράστια παράδοση, ήθη και έθιμα. Ιδιαίτατα μιλάμε τα ελληνικά, μία γλώσσα που δεν έπαψε ποτέ να μιλιέται. Και όπως λέει ο μεγάλος μας Νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης:

«…Πρέπει…. να’μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας, για τη γλώσσα μας. Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασ­σα» όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια… Η γλώσσα… κουβα­λάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία κι όλη του την ευγένεια…».

Ήγγικεν η ώρα της αφύπνισης από το λήθαργο της αδιαφορίας και της ραστώνης. Πρέπει να συνει­δητοποιήσουμε ότι η κοινωνία μας σήμερα δεν είναι στις καλές της περιόδους. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Ισοκράτη για να δούμε πόσο επίκαιρα είναι: «.. .Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι δίδαξε τους πολίτες να θεωρούν την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία…».

Έχουμε μεγάλα προβλήματα και εσωτερικά και εξωτερικά. Ο εχθρός παραμονεύει. Και όπως έλεγε ο Δημοσθένης (Α’ Φιλιππικός II): «Ο εχθρός δεν μεγα­λώνει τόσον από την ίδια του τη δύναμη, όσον από την αμέλεια και την αδυναμία τη δική μας».

Και για να μη θεωρηθούμε πεσιμιστές θα αρυσθώ τη ρήση του αείμνηστου Κ. Τσάτσου:

«Όταν κάνεις την ανατομία μιας πραγματικότητας, ενός κακού, δεν είναι απαισιοδοξία παρά ένας πόνος και αγάπη προς τον τόπο σου, θέλοντας να στέκεται στα πόδια του».

Καθήκον, λοιπόν, και φροντίδα όλων μας, κυρίως όμως αυτών που εκπροσωπούν το Έθνος και διαμορ­φώνουν την κοινή γνώμη, λόγω και έργω, είναι να δι­ατηρήσουμε την ψυχική και πνευματική ακεραιότητα του Έλληνα ανθρώπου. Ιδιαίτερα δε της νεολαίας μας από τα μηνύματα της φθοράς, των υποβαθμίσεων, της αναξιοκρατίας.

Το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» μπορεί να έχει εφαρμογή και εδώ. Μπορεί η κρίση αυτή να μας κά­νει να ανακτήσουμε το φθαρμένο φρόνημα μας, την αυτογνωσία μας.

1. Αντρέ Μωρουά, Γάλλος συγγραφέας και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας
2. Χαλίλ Γκιμπράν, Λιβανέζος λογοτέχνης-φιλόσοφος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: