Η παραλαβή του Αντιτορπιλικού ΄΄ΒΕΛΟΣ΄΄

Ιωάννης Ζαφειρόπουλος Αρχιπλοίαρχος ε.α.

Η παραλαβή του Αντιτορπιλικού ΄΄ΒΕΛΟΣ΄΄ στις ΗΠΑ και ο Κυβερνήτης του Αντιπλοίαρχος Γ. ΜΟΡΑΛΗΣ

Δεν αποτελεί συνηθισμένη πρακτική, να αναφέρεται κανείς στη προσωπικότητα ενός ναυτικού ηγέτη, που όμως βρίσκεται στη ζωή. Η αναδρομή αυτή αφορά δυστυχώς θλιβερούς απόντες. Όμως, υπάρχουν και λαμπερές εξαιρέσεις. Ο Κυβερνήτης μας στο Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ τότε Αντιπλοίαρχος και σήμερα Ναύαρχος Γεώργιος Μόραλης είναι η εξαίρεση. Όλη του, άλλωστε, η ζωή και σταδιοδρομία στο Πολεμικό μας Ναυτικό, υπήρξε εξαίρεση αγάπης προς τα πλοία, ναυτικής ικανότητας, αφοσιώσεως στις ναυτικές παραδόσεις και στη ναυτική μας κληρονομιά. Έβλεπε το πολεμικό πλοίο ζωντανό οργανισμό που γεννάται, ζει και πεθαίνει μέσα στα κύματα, τυλιγμένο με τη πολεμική σημαία και τα δικά του σύμβολα, αγκαλιασμένο με τους ανθρώπους του, όλους σε ένα σύνολο, μία πολεμική ναυτική μηχανή, που γράφει ημέρες και νύχτες, ειρηνική ή πολεμική ιστορία. Έβλεπε το πλοίο κομμάτι της ζωής του και του πληρώματός του, φρουρό της ελληνικής θάλασσας. Και ήθελε το πλοίο του να είναι πρώτο. Πρώτο στην πολεμική ετοιμότητα και τις ασκήσεις, πρώτο στη ναυτική δραστηριότητα και εμφάνιση, στη καθημερινή εσωτερική ζωή και πειθαρχία. Πρώτο παντού. Δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια. Όλοι οι Αξιωματικοί του πλοίου, οι Υπόλογοι και οι Υπαξιωματικοί, οι ναυτοδίοποι, σύνολο περί τα 280 άτομα, αποτελούσαν μία ενότητα, μία ορχήστρα, όπως ο ίδιος έλεγε, με μαέστρο τον ίδιο τον Κυβερνήτη. Και έπρεπε η ορχήστρα να είναι καλοκουρδισμένη και το αντιτορπιλικό να είναι πρώτο. Και ήλθε πρώτο στις αξιολογήσεις κατά την παραλαβή του στο Λονγκ Μπητς και κυρίως κατά την διάρκεια της μακράς και σκληρής εκπαιδεύσεως στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως του Αμερικάνικου Στόλου στο Σαν Ντιέγκο. Οι κορυφαίες εκείνες διακρίσεις είχαν ασφαλώς τεράστια σημασία, εάν ληφθεί υπ΄ όψη, ότι το ΒΕΛΟΣ οριοθετούσε το 1959 την μεγάλη αλλαγή για το Πολεμικό μας Ναυτικό, το οποίο, τότε απαγκιστρωνόταν από την Βρετανική αντίληψη και δυνατότητες ως προς τους ναυτικούς εξοπλισμούς και εντασσόταν στις τεράστιες δυνατότητες της σύγχρονης αμερικανικής ναυτικής τεχνολογίας. Σας υπενθυμίζω, ότι το 1959, το πλοίο μας ήταν εξοπλισμένο με 144 ηλεκτρονικές συσκευές, σε εποχή δηλαδή, κατά την οποία το Πολυτεχνείο των Αθηνών δεν είχε τότε πλήρως οργανωμένη έδρα ηλεκτρονικών, αλλά μόνον ηλεκτρολογίας, καθώς και ότι ήταν εξοπλισμένο με ηλεκτρονικούς υπολογιστές αυτόματης επιλύσεως των προβλημάτων αντιαεροπορικής βολής, επιφανείας και βομβαρδισμού, κατευθύνσεως των πυροβόλων και κατανομής των στόχων, καθώς και με ανθυποβρυχιακό σύστημα από τα πλέον, επίσης, εξελιγμένα της εποχής του, που περιελάμβανε περιφερειακές ηχοεντοπιστικές συσκευές χαμηλής σχετικά διεισδυτικής συχνότητας, ηλεκτρονικό υπολογιστή κατευθύνσεως του πλοίου και βολής αυτοκατευθυνομένων ηχητικών τορπιλλών και άλλων όπλων και ασφαλώς, το 1959, δεν είχαν διαδοθεί ακόμη στην Ελλάδα, αλλά και στα περισσότερα κράτη, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι τηλεχειρισμοί, τα ηλεκτροϋδραυλικά συστήματα τηλεκινήσεως και οι εξελιγμένες υποβρύχιες ηχητικές μεταδόσεις.

Το πλήρωμα ήταν θαυμάσιο. Οι Υπόλογοι εξαιρετικοί που εντυπωσίαζαν με τις γνώσεις τους, την αντίληψη και τη ναυτική τους εμπειρία. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ριζωμένη παγκοσμίως βαθειά εκτίμηση για τον Έλληνα ναυτικό. Οι Υπόλογοι αυτοί, αποτελούσαν την καθημερινή επιβεβαίωση.

Για το Επιτελείο των Αξιωματικών τι μπορεί να ειπεί κανείς; Είχαν όλοι άριστη επαγγελματική κατάρτιση, καλύτερη από οποιονδήποτε άλλον, καλύτερη από τον κάλλιστο. Και συγχρόνως είχαν όλοι υψηλό αίσθημα ευθύνης και συναδελφικότητας, που το ετόνωνε η καθημερινή σκληρή εκπαίδευση και η συναίσθηση της αποστολής. Με ιδιαίτερο όμως σεβασμό και βαθειά εκτίμηση αναφέρομαι στον Ύπαρχο μας Πλωτάρχη Γ. Τσιαδή, καθώς και στον Πρώτο Μηχανικό Πλωτάρχη Δ. Ποδάρα, στους ηγετικούς αυτούς Αξιωματικούς της διοικητικής μας ιεραρχίας και υπευθυνότητας, στους οποίους το πλοίο και όλοι μας χρεωστούμε τόσα πολλά. Ήσαν οι πυλώνες της εξαίρετης οργάνωσης, απόδοσης και ετοιμότητας του πλοίου. Δεν μπορώ να αναφέρω τόσα άλλα ονόματα. Θα αναφερθώ όμως στους Υποπλοιάρχους Χρ. Δουζίνα, Μ. Λαζαρίμο, Λ. Μπάσμπα, Χρ. Καρακίτσο, Ι. Δρακόπουλο, στους Ανθυποπλοιάρχους Φ. Ζωιδάκη, Α. Τριανταφυλλίδη, Θ. Νάκο, Β. Αλεξανδρόπουλο, Ιφ. Ελευθερίου, Ν. Τσαπάρα και θα σταθώ ιδιαίτερα στους συμμαθητές και φίλους μου Σημαιοφόρους Ν. Σίμο και Ε. Προκάκο, καθώς και στον Σημαιοφόρο Ι. Αρνή.

Υπηρέτησα στο ΒΕΛΟΣ τρία συνολικά χρόνια, με ανεξίτηλες όμως τις μνήμες από την αρχική περίοδο της εκπαιδεύσεως στις Αμερικανικές Ναυτικές Σχολές, την εντυπωσιακή τελετή παραλαβής του πλοίου και υψώσεως της Ελληνικής Σημαίας και την εντατική εκπαίδευση όλων μας στο πλοίο, ιδίως εν πλω. Η επιχειρησιακή οργάνωση και ετοιμότητα του πλοίου παρέμεινε η ίδια και τα επόμενα αυτά χρόνια. Το ΒΕΛΟΣ εξακολούθησε να είναι πρώτο στις Εθνικές και Διασυμμαχικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ. Ο σπόρος είχε βαθιά ριζώσει το 1959.

Όλους σας Ευχαριστώ.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μια σπάνια φωτογραφία Ναυτοπαίδων στο μεσοδιάστημα των πολέμων (;)
Την … ξετρύπωσε ο Aντιναύαρχος ε.α. Γ. Ντούνης από το ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: