Ν.Ν.Α.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ν.Ν.Α.

Του Ελ. Σφακτού

Προέδρου του ΣΑ/ΣΜΥΝ

Το πώς κρίνουμε και τι κριτήρια μεταχειριζόμεθα όταν αποτιμούμε διαθέσεις ή πράξεις των συνανθρώπων μας, εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίον έχουμε τοποθετηθεί απέναντι στη ζωή και στα αγαθά της. Και η τοποθέτηση αυτή διαμορφώνεται ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία μας, την ανατροφή μας, την εκπαίδευσή μας, τις επαγγελματικές μας φιλοδοξίες, την ικανότητα επικοινωνίας κ.α.

Αν στα πιο πάνω χαρακτηριστικά υπάρξει μία αρμονία κι ένα επίπεδο άνω του μέσου όρου, τότε ο κοινός άνθρωπος αισθάνεται, σκέπτεται, κι ενεργεί «συζευκτικά» και όχι «διαζευκτικά». Τοποθετείται εύκολα στο «σχετικό και το απόλυτο». Στην αντίθετη περίπτωση γίνεται αιχμάλωτος των έξεών του, δημιουργεί ένα παγιοποιημένο τρόπο συμπεριφοράς-εξωτερικής ή εσωτερικής- αυτοματοποιείται.

Ένα συχνό φαινόμενο αυτής της «ψυχολογικής αδράνειας» είναι η εύκολη γενίκευση μίας, κατ’ αυτούς, αστοχίας υπηρεσίας ή υλικού. Όταν δε, οι συνθήκες του κοινωνικού «γίγνεσθαι» είναι όπως αυτές που βιώνουμε τα τρία τελευταία χρόνια, τότε η πίκρα, η απογοήτευση, η κούραση μα και ο θυμός εύκολα μας στρέφουν να τα βάζουμε επί δικαίων και αδίκων.

Ο χώρος της υγείας πάντα υπήρξε ένας πολύτιμος όσο και ευαίσθητος τομέας της ζωής μας. Οι λόγοι ευνόητοι.

Ο ΣΑ/ΣΜΥΝ επανειλημμένα έχει τοποθετηθεί είτε με άρθρα στην εφημερίδα του (Νέα του ΣΑ/ΣΜΥΝ) είτε με παραστάσεις όπου δει, αν και κατά πόσον η λειτουργία και προσφορά του ΝΝΑ είναι η ενδεικνυόμενη. Η κριτική δε που ενίοτε υφίσταται το νοσοκομείο είναι αυστηρότατη, τις περισσότερες δε φορές άδικη.

Όλοι γνωρίζουμε ή το έχουμε βιώσει, ο άρρωστος δεν είναι απλώς και μόνο ένας οργανισμός που έχασε την «ισορροπία« του και κινδυνεύει να ταλαιπωρηθεί, να χαθεί. Είναι (προπάντων είναι) ένα άτομο που υποφέρει και ψυχικά (όπως και ο περίγυρός του), που προσπαθεί να «γαντζωθεί» από κάπου για να σωθεί. Ζητάει βοήθεια από παντού, πρωτίστως όμως από τον γιατρό. Έχει ανάγκη όχι μόνο ιατρική άλλα και ψυχική. Γι’ αυτό και ο καλός γιατρός πρέπει να είναι και καλός ψυχολόγος. Δεν γνωρίζω αν οι σημερινοί φοιτητές που σπουδάζουν ιατρική μαθαίνουν ψυχολογία γενική και ιδίως του αρρώστου ( όχι τα ψυχικά νοσήματα), διότι για τους παλαιοτέρους είναι βέβαιο ότι δεν υπήρχε τέτοιο μάθημα. Έμπαιναν στο επάγγελμα ανέτοιμοι απάνω στα ψυχολογικά προβλήματα των ασθενών, πιστεύοντας ότι κι εδώ η πείρα θα λειτουργήσει ως δάσκαλος στη πράξη. Στις περιπτώσεις αυτές πάντα ελλοχεύει οι κίνδυνος να συμβούν «ψυχολογικά αστοχήματα». Ένας «σωστός λόγος» μπορεί να ενεργήσει θετικότερα και από το καλύτερο φάρμακο, όπως μπορεί να προκαλέσει το αντίθετο (επιδείνωση της κατάστασης) ένας αδέξιος ψυχολογικός χειρισμός. Ο τελευταίος όχι από κακή θέληση, αλλά από αδυναμία προσέγγισης της ψυχολογικής κατάστασης του ασθενούς. Εδώ ταιριάζει «η πρόληψη καλύτερη της θεραπείας». Διότι ο κάθε ασθενής ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο, μόρφωση, κοινωνική θέση α) φοβάται. Η νόσος του φέρνει ανασφάλεια και ας μη το λέει. β) Δυσφορεί γιατί εξαρτάται από άλλους, ιδίως όταν «φταίει» για το πάθημά του, και γ) είναι καχύποπτος απέναντι σε όλους, ακόμα και στο γιατρό του (μου λέει την αλήθεια, ή έχω την κακιά αρρώστιας;). Με τέτοια κακιά ψυχολογία οι διαμαρτυρίες μπορούν να αιτιολογηθούν μα όχι και να δικαιολογηθούν.

Εξυπακούεται ότι, και το νοσηλευτικό προσωπικό (προπάντων αυτό) σαν άμεσος συνεργάτης του γιατρού που υλοποιεί τις εντολές του, πρέπει να κατέχει κατά το μεγαλύτερο δυνατόν την «τέχνη» της προσέγγισης ενός συναισθηματικά φορτισμένου ατόμου, όπως το περιγράψαμε πιο πάνω. Είναι εκείνη η κατηγορία εργαζομένων που γίνεται αποδέκτης των περισσοτέρων παρατηρήσεων, ενίοτε σκληρών και με υπερβάλλοντα ζήλο. Τα περισσότερα, ως συνήθως, αδικαιολόγητα, γενικευμένα και υπερβολικά.

Ο Σύνδεσμός μας στα τριάντα χρόνια λειτουργίας του, έχει γίνει αποδέκτης εκατοντάδων ευχαριστηρίων και θετικών τοποθετήσεων για τη προσφορά του Νοσοκομείου σε όλους τους τομείς. Ειδικά με τις σημερινές αντίξοες, ιδίως οικονομικές, συνθήκες ,όχι μόνο το ίδρυμα δεν περιόρισε την προσφορά του, τουναντίον την επέκτεινε (λεπτομέρειες στα τεύχη Νέα του ΣΑ/ΣΜΥΝ 117, 118 Απρίλ. – Σεπτ. 2012). Του πρέπει λοιπόν η αναγνώριση και η επιβράβευση των προσπαθειών από τον κάθε ένα που το χρησιμοποιεί, αρκεί να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του και σε αντίστοιχους ομοειδείς χώρους. Αρκεί λίγη καλή θέληση και δύναμη ψυχής. Την τελευταία την βρίσκεις με ορισμένη πνευματική τοποθέτηση που σου δίνει νόημα στη ζωή. Αν πετύχεις το τελευταίο, όσο δυσαρμονικός και αν είσαι με τον περίγυρό σου, θα γίνεις λιγότερο βαρύθυμος, κακεντρεχής, μεμψίμοιρος. Τέλος, η κατά καιρούς έμπρακτη ενίσχυση τμημάτων αυτού από την ΕΑΑΝ με σύγχρονες ιατρικές συσκευές, είναι μία αναγνώριση κι επιβεβαίωση στις προσπάθειες που το ΝΝΑ καταβάλλει για να έχουν τα ε.α. στελέχη έναν αξιόπιστο δικό τους χώρο.

Και κλείνοντας. Όταν λίγες ώρες πριν οι καμπάνες σημάνουν το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως βρίσκεσαι μαζί με άλλους άτυχους συνανθρώπους σου στους χώρους των επειγόντων περιστατικών του Νοσοκομείου και όλα λειτουργούν άψογα και στην εντέλεια, χωρίς καμία χαλάρωση, ναι τότε τους βγάζεις το καπέλο.

Συγχαρητήρια κι ευχαριστίες στη βραδινή βάρδια  του τμήματος επειγόντων της 4ης Μαΐου καθώς και στην ιατρική ομάδα της Α`  χειρουργικής κλινικής, με επικεφαλής τον Πλοίαρχο (ΥΙ) Δ. Δαυίδη και σε όλο το νοσηλευτικό προσωπικό της αυτής κλινικής με επικεφαλής την Προϊσταμένη, Πλωτάρχη (Νοσ.) ……..

Η επιστημονική και νοσηλευτική τους προσφορά ήταν άψογη και στις δύο διαδοχικές νοσηλείες στο Νοσοκομείο.

Ειλικρινά τους ευχαριστώ.

Επστής ε.α. Ελ. Σφακτός

Πρόεδρος ΣΑ/ΣΜΥΝ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: