ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΡΟΚΑΝΑ

(Που έφυγε από κοντά μας στις 22 Φεβρουαρίου 20213)

 

ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΙΟ

Είχα κλείσει ήδη τέσσερα χρόνια στο «ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ» και περίμενα τις μεταθέσεις πώς και πώς .Όταν ήρθε το έγγραφο και είδα ότι ο αντικαταστάτης μου θα ήταν ο Βαγγέλης Ροκανάς ,χάρηκα .

Τον Βαγγέλη ,πού ήταν κληρούχας μου τον ήξερα καλά .Τρία χρόνια στη σχολή

ναυτοπαίδων στον Πόρο, ένα χρόνο στη σχολή ΣΝ ,στο ΚΕ/ΠΑΛ και αργότερα στα πτυχία Α τηλεγραφητών και Γ/Ε ,μα και στα πλοία του στόλου όλο και βλεπόμασταν.Ύστερα ,είναι και η φήμη ,το όνομα που χτίζει ο καθένας από εμάς τόσα χρόνια. Μικρή η οικογένεια των τηλεγραφητών. Για δύο λόγους χάρηκα που θα παρέδιδα καθήκοντα υπολόγου Α/Τ στον Βαγγέλη .Ο ένας ήταν η επαγγελματική του κατάρτιση κι ο άλλος ήταν γιατί ήταν ένα πολύ καλό παιδί . Για το πρώτο θα πω , πως όταν κάποιος ξέρει καλά την δουλειά του δεν σε κουράζει, δεν σου δημιουργεί προβλήματα ,αλλά το δεύτερο με φόρτωνε με παραπάνω ευθύνες γιατί θα έπρεπε να του παραδώσω τον ασύρματο στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Όταν ήρθε στο καράβι ο Βαγγέλης ,ήταν όπως ακριβώς τον περίμενα ,πεντακάθαρη καλοσιδερωμένη στολή , κόντρα ξύρισμα και με το γνωστό μέχρι τα αυτιά του χαμόγελο .Αφού τον καλωσόρισα και του ευχήθηκα καλή τύχη, βιάστηκα να τον επιβεβαιώσω ότι δεν θα έχει κανένα πρόβλημα «όλα δουλεύουν ρολόι» του είπα .

Κωστάκη ( πάντα έτσι με αποκαλούσε) είμαι σίγουρος για αυτό, για μένα είσαι εγγύηση , συμπλήρωσε. Εγώ επέμενα να δοκιμάσουμε μία μία όλες τις συσκευές για να βεβαιωθεί.

Τι το θελα ! Τίποτε δεν δούλευε σωστά. Όλες οι συσκευές βραχυκυκλωμένες .Τον είδα να χαμογελάει .Το είπα και πιο πριν ,έναν καλό, σωστά καταρτισμένο επαγγελματία μη τον φοβάσαι. Δεν ήταν τίποτε σοβαρό. Οι κεραίες ήταν λάθος διασταυρωμένες και βραχυκύκλωσαν τις συσκευές. Από τότε οι δρόμοι μας χώρισαν. Ο Βαγγέλης στη Σαλαμίνα ,εγώ στην Θες/νίκη και χαθήκαμε …. Μέχρι που τον Οκτώβριο του 2011 πραγματοποιήθηκε στο « ΑΒΕΡΩΦ» η συνάντηση των ναυτοπαίδων που καταταχτήκαμε στη σχολή το 1961.

Εκεί ,ανταλλάξαμε διευθύνσεις ,τηλέφωνα και το νερό άρχισε να μπαίνει στο αυλάκι . Οι τηλεγραφητές μάλιστα, αρχίσαμε και τις συναντήσεις. Την αρχή την έκανε ο Φώτης Κούκης που μας φιλοξένησε στην Ερέτρια ,ενώ για την συνέχεια επιλέξαμε τον Βόλο, έτσι για να μοιραστούμε την απόσταση « Βόρειοι και Νότιοι» . Από εκεί και ύστερα έπιασαν δουλειά τα τηλέφωνα . Άρχισαν και πάλι να ζωντανεύουν οι αναμνήσεις , η νοσταλγία και οι θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια στη Σχολή. Πολύτιμος βοηθός μας και με τις υπέροχες φωτογραφίες του το βιβλίο – λεύκωμα του κ . Λευτέρη Σφακτού.

…Ένα λεπτό, ψηλό για την ηλικία του 15 χρονο αγόρι … με ένα μπογαλάκι στο χέρι από τη μια και την ευχή της μάνας από την άλλη … . Δεκάδες παιδιά, εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως , από κάθε γωνιά της Ελλάδας στριμωχνόμασταν στα λεωφορεία το καλοκαίρι του 1961 , εναποθέτοντας τις ελπίδες μας για το δικαίωμα στην ζωή ως υποψήφιοι ναυτόπαιδες. Κι ύστερα μαθητές στη σχολή στον Πόρο .Θυμάμαι τον Βαγγέλη δίπλα δίπλα ήταν τα θρανία μας, την αγωνία για το … δύσκολο θέμα που έπεσε στο διαγώνισμα και τα μάτια μας να διασταυρώνονται ζητώντας ο ένας την βοήθεια του άλλου. Τον θυμάμαι κάποια άλλη φορά στην υπαίθρια τραπεζαρία δίπλα στο λεμβαρχείο , να αδαιάζουμε την ψίχα από τω ψωμί και να το παραγεμίζουμε με βούτυρο και μαρμελάδα. Διάβασμα, καψόνια, εκπαιδευτικά ταξίδια και ύστερα «ξερόλες διοπάρες» να περηφανευόμαστε που είμαστε οι πιο μικροί σε όλο το πλήρωμα του πλοίου. Πώς περνούν τα χρόνια !!!

Γράψε ρε Κωστάκη , με παρότρυνε όταν τηλεφωνιόμασταν , για τη ζωή μας στη σχολή.

Γράψε για τον κ. Μπάτλερ, των αγγλικών, για τον κ. Μπαρδάκο , τον θυμάσαι? Που ήθελε να πει « όλοι έξω από τα κρεβάτια» και μπερδευόταν και έλεγε « όλα τα κρεβάτια έξω».

Θα το κάνω Βαγγέλη υποσχέθηκα. Αυτά γίνονται. Για τα άλλα όμως ,που μας συμβαίνουν μια κ μοναδική φορά και που δεν υπάρχει ύστερα , εκεί είναι το πρόβλημα. Το ένα φέρνει χαρά ,γιατί είναι νέος ερχομός στη ζωή. Το άλλο δίνει λύπη, δίνει πικρία και πολλά γιατί.

Αυτό όμως που σίγουρα μπορώ να κάνω είναι να θυμάμαι. Να θυμάμαι τον άνθρωπο

που έκανε την ίδια δουλειά πού έκανα και εγώ ,που καθόταν στην ίδια καρέκλα που και εγώ καθόμουν, που έτρωγε στο ίδιο με εμένα τραπέζι και κοιμόταν στο κρεβάτι που εγώ κοιμόμουν .Να θυμάμαι τον άνθρωπο με τα ίδια με εμένα προβλήματα ,τις ίδιες χαρές μα και τις ίδιες λύπες .Κάπως έτσι δεν είναι τα αδέρφια?

Οι τηλεγραφηταί που μαζί σου αποφοιτήσαμε από την Σχολή Ναυτοπαίδων του Πόρου. Σε θυμόμαστε

ΠΧΗΣ (ΠΥ) ΤΗΛ.

Κώστας Τσιλφίδης

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: