Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ

 

Εκδήλωση 50 ετών από κατάταξη τάξης ΣΝ 1961

Στις 14 Οκτωβρίου 2011 οι συμμαθητές της τάξεως 1961 της Σχολής Ναυτοπαίδων έκαναν την συγκέντρωση-εορτή για τα 50 χρόνια από την κατάταξή τους στο Πολεμικό Ναυτικό στο ιστορικό μνημείο της πατρίδας μας. στο Θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ. Ετίμησαν με την παρουσία τους ο Υποναύαρχος Παναγόπουλος Αθανάσιος και εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΝ Δημητρίου Ελευσινιώτη  ο Αντιναύαρχος ε.α.Θ.Μανωλόπουλος, τότε Διοικητης στη σχολή, ο Αντιναύαρχος ε.α. Τίτος Αλικαμπιώτης Υποδιοικητής τους. Οι δάσκαλοι τους, Αρχιπλοίαρχοι ε.α. Χαρτοφύλλης Ιωάννης και Κονταρίνης Σπυρίδων και ο Κυβερνήτης του ΑΒΕΡΩΦ Πλοίαρχος Χαραλαμπόπουλος Σωτήριος.

Έγινε μνημόσυνο των 12 συμμαθητών τους που έφυγαν από τη ζωή στο παρεκκλήσιο του Αγ. Νικολάου επί του Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ από τον ιερέα Αντιπλοίαρχο Ιουστίνο.

Έγιναν ομιλίες από τον Αρχηγό της τάξεως Παναγιώτη Αρφάνη, από τον Αντιναύαρχο ε.α. Θ. Μανωλόπουλο, τον Αρχιπλοίαρχο ε.α. Χαρτοφύλλη Ιωάννη και τον Κυβερνήτη Πλοίαρχο Χαραλαμπόπουλο.

Στην συνέχεια έγινε προβολή εικόνων από φωτογραφίες που είχαν έγκαιρα αποστείλει όλοι οι συμμαθητές.

Εδόθησαν οι ονομαστικοί θυρεοί στους παρευρισκομένους συμμαθητές και έγινε μία ωραία δεξίωση, αναπολώντας τα παλιά. Η ημέρα τελείωσε με την ξενάγηση στους χώρυς του Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ από τον Κυβερνήτη.

Έφυγαν όλοι συγκινημένοι και τρισευτυχισμένοι.

Συντονιστική Επιτροπή.

=============================

14 Οκτωβρίου 2011 στο Θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ.

Είναι οι ναυτόπαιδες, οι καταταγέντες στη Σχολή Ναυτοπαίδων το 1961

            Ακριβώς πενήντα χρόνια , μισός αιώνας δηλαδή, πέρασε από τότε, από το καλοκαίρι του 1961, στο ΚΕ/ΠΑΛ, στο Σκαραμαγκά.

            Κοντά τρείς χιλιάδες παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα μαζευτήκαμε εκεί, κουβαλώντας μέσα μας από τη μια τα όνειρα και την ελπίδα για το αύριο και απ’ την άλλη την αγωνία για το άγνωστο.

            Απ’ αυτά τα παιδιά και ύστερα από κάποιες δοκιμασίες διαδικαστικού χαρακτήρα, τα 2500 πήραν το δρόμο της επιστροφής για τα σπίτια τους. Γι’ αυτά το όνειρο είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει.

            Αν κύριε ναύαρχε, αγαπητέ μας διοικητά της Σχολής, κύριε Μανωλόπουλε, μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω για να πάμε στην κεντρική πλατεία της Σχολής, θα αναφερόμουν ως εξής: “Ευπειθώς αναφέρω, προσελθόντες 3.000, απορριφθέντες 2500, εισαχθέντες 200, αποφοιτήσαντες142”.

            Αυτά….λίγο πριν, γιατί….λίγο μετά, στις 14 Οκτωβρίου του 2011 μόνο 61 απ’ αυτά τα “αγοράκια” όπως μας αποκάλεσε ο κ. Μανωλόπουλος κατά την ομιλία του, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των διοργανωτών[1] και έδωσαν το παρόν στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε πάνω στο Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ. Οι υπόλοιποι 81 που απουσιάζαμε, μακάρι να ήμασταν όλοι “αδικαιολογήτως” απόντες, όμως, δυστυχώς, υπήρχαν και κάποιοι δικαιολογημένοι. Ήταν σπουδαία η εκδήλωση και διοργανώθηκε με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια όπως αρμόζει στο θρύλο του Πολεμικού μας Ναυτικού. Η τιμή, λένε, ανήκει στους τιμώμενους[2], μα ενίοτε και στους τιμόντες.

            Αξίζουν, έπαινος στους διοργανωτές και ευχαριστίες προς την τότε ηγεσία του Π.Ν[3] που παραχώρησε για πρώτη φορά το ΑΒΕΡΩΦ για τέτοιου είδους εκδήλωση.

Μία εικόνα χίλιες λέξεις λέει μια παροιμία και άντε τώρα εγώ, ένας ερασιτέχνης της πένας να βρω λόγια για να ντύσω τις χιλιάδες εικόνες από την εκδήλωση. Πώς να περιγράψει κανείς την ομορφιά, τη συγκίνηση, τα συναισθήματα;

Αυτό όμως που μπορώ σίγουρα να κάνω είναι να θυμάμαι. Να θυμάμαι….αυτά που ζήσαμε…..αυτά που πονέσαμε…..αυτά που αγαπήσαμε[4].

Πως μπορώ να ξεχάσω το Πάσχα του 1963; Το βράδυ της Ανάστασης είχα βάρδια σκοπού στην κεντρική πύλη. Μετά το Χριστός Ανέστη ήρθε η γυναίκα του διοικητού μας, του κ. Μανωλόπουλου, μια όμορφη γλυκιά κυρία, με είδε έτσι μικρούλη ζωσμένο με τα σπαθόλουρα και τις γκέτες και, μάνα κι αυτή, ποιος ξέρει, με λυπήθηκε, μου έδωσε ένα κόκκινο αυγό και μου είπε να πάω να κάνω Ανάσταση με τα άλλα παιδιά. Πράγμα που έκανα. Όταν όμως ύστερα από λίγο πήγε στη πύλη ο διοικητής, προφανώς για να ευχηθεί κι ο ίδιος και έμαθε τα καθέκαστα…. “Βάλε, της λέει τώρα εσύ τις γκέτες και άντε να κάνεις  βάρδια”.

Είχε μια “γλυκιά τρέλα” ο διοικητής. Κάποια φορά πήγαν και τον βρήκαν μερικοί κάτοικοι του Πόρου και του παραπονέθηκαν πως οι ναυτόπαιδες όταν βγαίνουν εξόδου πειράζουν τα κορίτσια τους. Ακούστε, τους είπε, χαμογελώντας, εγώ τα σκυλιά μου τα έχω όλη τη βδομάδα δεμένα και μια Κυριακή τα αφήνω ελεύθερα. Ε, τις Κυριακές να φροντίζετε να δένετε τις σκυλίτσες σας.

=====================

Βλέπω και ξαναβλέπω τα DVD, πότε με τις φωτογραφίες όπου πραγματικά ήμασταν αγοράκια και ύστερα όπως ήμαστε σήμερα. Ο χρόνος είναι αμείλικτος και αφήνει πίσω του σημάδια. Προσπαθώ να γυρίσω πίσω σ’ αυτόν μόνο μέσα από τις θύμησες μου. Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στη Σχολή μα θυμάμαι και τ ‘ άλλα ενταγμένος στον κορμό του ναυτικού. Χρόνια άλλοτε με εντάσεις, με αγωνία, με χαρές και με λύπες κι άλλες φορές με τις μέρες να είναι πληκτικές, ανιαρές, μέρες ρουτίνας.

Τα συναισθήματα εναλλάσσονται. Στην αρχή να δημιουργήσεις, να κάνεις τα όνειρα σου πράξη, και ύστερα να προσπαθήσεις να μην υποταχθείς στο κατεστημένο, μα αλλοίμονο, να αισθάνεσαι τόσο μικρός!

Τι στα αλήθεια ξεκίνησες να κάνεις και τι μπόρεσες;

Για να έχεις σωστή πατρίδα μας έλεγαν στη Σχολή, πρέπει πρώτα να φτιάξεις σωστή οικογένεια. Έτσι και εμείς βάλαμε το χθες στο πιο καλό σημείο της καρδιάς μα τελεία δε βάλαμε. Κόμμα βάλαμε και χαράξαμε πορεία για άλλες πολιτείες εξίσου ενδιαφέρουσες. Να βοηθάμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Πολλές φορές βυθίζομαι στις σκέψεις μου και αναπολώ το παρελθόν. Αισθάνομαι πως κάτι ψάχνω, μα δε μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω από το να θυμάμαι. Και τι περίεργο. Παρόλο ότι οι αναμνήσεις από αυτά που έζησα δεν είναι και οι καλύτερες εγώ αισθάνομαι ευτυχισμένος. Γιατί, για να ξαναγίνω ναυτόπαις δε γίνεται. Κανένας δε ξανάγινε παιδί. Όμως αυτά τα χρόνια ήταν τα δικά μου χρόνια, οι δικές μου στιγμές. Με φαντάζομαι με άλλους εφτά στην οχτάκωπο να πλευρίζουμε στα βράχια απέναντι στο Νεώριο ψάχνοντας για πεταλίδες και τις Κυριακές όταν είχαμε εξόδου, να δίνουμε στους βαρκάρηδες του Πόρου από μια δραχμή για ναύλο, για να μας μεταφέρουν απέναντι στο λεμονοδάσος, στο κτήμα του ναυτικού για να κοροϊδέψουμε την πείνα μας τρώγοντας πορτοκάλια και μανταρίνια.

Αυτά τα “αγοράκια” κύριε Μανωλόπουλε με τη δική σας φροντίδα απέκτησαν στη Σχολή τα σωστά εφόδια, ανδρώθηκαν και άνοιξαν τα φτερά τους για να υπηρετήσουν το ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΑΣ με αγάπη και αφοσίωση. Μα και αυτό μας αγάπησε “Με αυτήν την επιστολή”, μας είπε το ΓΕΝ, “η Πατρίδα και ιδιαίτερα το Πολεμικό Ναυτικό αισθάνεται την υποχρέωση να σας ευχαριστήσει για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρατε”.

Ένα ταξίδι που άρχισε το 1961 μόλις έχει τελειώσει.

Κώστας Τσιλφίδης

ΠΧΗΣ (ΠΥ) ΤΗΛ

[1] Την όλη οργάνωση ανέλαβε ο Παναγιώτης Αρφάνης βοηθούμενος από τους Πέτρο Χειμαριό, Δημήτρη Τάτση, Σωτήρη Κατσαρό και Χρήστο Καπετάνιο ο οποίος συνόδεψε το διοικητή στις μετακινήσεις του.

[1] Τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι διοικητής και υποδ/της της Σχολής κ.κ. Μανωλόπουλος και Αλικαμπιώτης, οι δάσκαλοι κ.κ. Χαρτοφύλης και Κονταρίνης, ο εκπρόσωπος του ΓΕΝ υποναύαρχος κ. Παναγόπουλος και ο κυβερνήτης του ΑΒΕΡΩΦ πλοίαρχος κ. Χαραλαμπόπουλος.

[1] Ευχαριστίες στους: Πρώην Α/ΓΕΝ ναύαρχο Ελευσινιώτη και πλωτάρχη (ο) Χρήστο Αρφάνη, επειδή ο δεύτερος πρότεινε και ο πρώτος απεδέχθη την πρόταση για τη διάθεση του ΑΒΕΡΩΦ.

[1] Από το βιβλίο-λεύκωμα του κ. Ε. Σφακτου που αναφέρεται από το 1946-2000 στη Σχολή ναυτοπαίδων-ΣΔΥΝ-ΣΜΥΝ. Συνιστώ σε όποιον συνάδελφο δεν το έχει να το προμηθευτεί, νομίζω διατίθεται από τον Π.Ο.Ν, είναι υπέροχο.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: