ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΙ

Απόψεις

                                                  

                                                                                Γράφει ο Ελ.Σφακτός    

Ο γνήσιος πολιτικός που αποφασίζει να ασχοληθεί με τα κοινά, οφείλει να βρίσκει στην πολιτική του δραστηριότητα το νόημα και την πλήρωση της ύπαρξής του και όχι την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας. Αν θέλουμε να μιλάμε για σωστή πολιτική αυτή πρέπει να εκφράζει την πλευρά της ηθικής ενέργειας του ανθρώπου. Το τελευταίο, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει παραμείνει στη σφαίρα του ιδεατού και σε μία επαναλαμβανόμενη, ύστερα από κάθε πολιτική αλλαγή, απογοήτευση. Δυστυχώς, η πολιτική ασκείται μέσα σε ένα ίλιγγο ματαιοδοξίας, πλεονεξίας και σε ένα πυρετό διαφθοράς, καπηλευόμενη τις ιδέες, τον ίδιο τον άνθρωπο, πρακτορεύοντας όχι κοινά συμφέροντα αλλά των ολίγων. Φαινόμενο που παρατηρείται, δυστυχώς, σε όλες τις χώρες. Εμείς, απλά, προπορευόμαστε. Γράφαμε στο φύλλο 103 (Αυγ-Σεπτ-Οκτ 2009) και στη στήλη ΄΄ΑΠΟΨΕΙΣ΄΄ , ο Σωκράτης παρομοιάζει την πολιτική με την ποιμενική όπου, όπως το κοπάδι έχει ανάγκη τον βοσκό του, έτσι και η ανθρώπινη κοινωνία επιλέγει τον πολιτικό της για να την φροντίζει. Με την βαρυσήμαντη όμως διαφορά. Ο βοσκός φροντίζει τα πρόβατά του για το δικό του και μόνο όφελος και όχι για το συμφέρον των ιδίων των προβάτων, ενώ ο πολιτικός…., μπορεί να έχει τις ίδιες βλέψεις όπως ο βοσκός; Στην εποχή μας, αλίμονο, απεδείχθη πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως πως μπορεί. Στην κατηγορία αυτή δεν μιλούμε μόνο για εκείνους που μπαίνουν στην πολιτική για βιοπορισμό, διακρίσεις ή κερδοσκοπία. Αλλά και για αυτούς που ενεργούν και πράττουν με ευγενείς προθέσεις, με συναίσθηση ευθύνης, πιστεύοντας ότι εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον. Τα καταφέρνουν όμως;  Η κοινωνία από υπάρξεώς της χαρακτηρίζεται από ετερογένεια. Η καλή πρόθεση του πολιτικού περνάει από την δύσοσμη διαδρομή των πονηρών της διαπλοκής. Διαφορετικές τάσεις, συγκρουόμενα συμφέροντα, αδυναμίες, φιλοδοξίες κ.α.

Από τις συγκρούσεις αυτές προκαλείται αναταραχή, δημιουργείται κενό, έντεχνο της περισσότερες φορές, το οποίο σπεύδουν να καλύψουν οι καιροφυλακτούντες καιροσκόποι και κερδοσκόποι. Σε τέτοιες περιπτώσεις εάν ο πολιτικός δεν είναι προικισμένος, οξυδερκής και δυναμικός να βάλλει τον κάθε «κατεργάρη» στην θέση του, πελαγοδρομεί και χάνεται στον κυκεώνα των διαφορετικών αντιθέσεων και συμφερόντων. Σε τέτοιες περιπτώσεις διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι, η απόφαση που ο πολιτικός θα πάρει είναι η χειρότερη που μπορεί κάποιος να φανταστεί.

Αφορμή για την πιο πάνω μεγάλη εισαγωγή είναι η πρόθεση του συμπαθούς κατά τα άλλα Δημάρχου του Πειραιά, να απομακρύνει τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων από τον ιστορικό της χώρο. Μία απόφαση που ήρθε από το πουθενά και που δεν μπορεί να στηριχθεί στο πουθενά. Είναι από τις βαρύγδουπες εξαγγελίες που πολλοί πολιτικοί αρέσκονται προκειμένου να κάνουν την ιστορική τους, κατ΄ αυτούς, υπέρβαση, αδιαφορώντας για το κοινό αίσθημα, την αναγκαιότητα του έργου, το όφελος που θα προκύψει για το κοινωνικό σύνολο, τη διαγραφή και προσβολή μίας ιστορικής διαδρομής, όπως αυτή που έχει διαγράψει ο ιστορικός αυτός χώρος, κ.α.

Η κατάργηση του ιστορικού αυτού χώρου μοιάζει σαν να θέλει κάποιος να μετατρέψει το κτήριο αναφοράς  του Πειραιά, το Δημοτικό Θέατρο, σε εμπορικό κέντρο, σε ένα υπέρ-σούπερ μάρκετ, ή κάτι άλλο, άσχετο από τον αρχικό, ιστορικό, προορισμό  των εμπνευστών του έργου.

Αν το σκεπτικό της πρόθεσης είναι προσπορισμός εσόδων για τον Δήμο, ας αξιοποιηθεί η τεράστια  ανεκτίμητη  και ανεκμετάλλευτη περιουσία του Δήμου. Πρόχειρα θα ανέφερα τα δύο κτήρια-κουφάρια που παραμένουν ημιτελή επί δεκαετίες. Και αναφέρομαι στο ΄΄γιαπί της πλατείας Κοραή΄΄ (πρώην Ράλλειος Σχολή) και στον ΄΄Πύργο΄΄ στο λιμάνι. Οι δε χώροι παλαιών εργοστασίων είναι αμέτρητοι κι έχουν μετατραπεί σε εστίες μολύνσεων.

Αν πάλι πρόκειται για ΄΄οικολογική-πράσινη ανάπτυξη΄΄, τα μεγάλα οικόπεδα των Δηλαβέρη και Σοφιανόπουλου (πρώην ΧΡΩΠΕΙ) ακόμα περιμένουν την αξιοποιήσή  τους σε πάρκα και χώρους αναψυχής.

Κανείς λοιπόν, δεν πείθεται για την αναγκαιότητα μεταφοράς της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.  Η Ελλάδα αρκετά υπέφερε και υποφέρει από σύγχρονους Ηρόστρατους. Αυτό που προσδοκά είναι ένας Περικλής, έστω και κακέκτυπο του αρχικού, που θα δημιουργήσει έργο θετικό. Έργο που δεν θα διέλθει μέσα από νοσηρές εστίες συμφερόντων αλλά θα αντανακλά το κοινό όφελος που ο πολίτης προσδοκά και που ο πολιτικός οφείλει να του προφέρει με την καλή του πρόθεση, τους καθαρούς τρόπους ενέργειας. Όλοι θέλουμε το καλό και ξέρουμε να το ξεχωρίζουμε και να το εκτιμούμε. Και πριν κλείσω τις απόψεις μου. Κανένας κάτοικος του Πειραιά και όχι μόνο, συγχώρεσε ένα πρώην Δήμαρχο, απόλυτα πετυχημένο κατά τα άλλα, όπου τελείως απερίσκεπτα, κατεδάφισε το νεοκλασικό κτήριο του Πειραιά, το γνωστό ΄΄Ρολόι΄΄. Περισσότερο τον θυμούνται για την πράξη του αυτή, παρά για τα όσα καλά έκανε για την πόλη τους,

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: