«ΟΙ ΜΟΝΙΜΑΔΕΣ«

ΑΠΟΨΕΙΣ


Γράφει ο Ελ. Σφακτός

Για τις «Απόψεις« που ακολουθούν θα προσπαθήσω να πειθαρχήσω και δομήσω τις σκέψεις και τις θέσεις μου, χωρίς να θίξω ή να αδικήσω κανέναν. Τουναντίον θα κατανοήσω και θα αιτιολογήσω, σχολιάζοντας γεγονότα και όχι κρίνοντας κανέναν, πιστεύοντας ότι η κατανόηση είναι κάτι σαν την πυρόσβεση, ελέγχει την λογική και αποκλείει να παρασυρθείς από ένστικτα ή βιωματικά κατάλοιπα.

Τα σχόλια και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του Δημοσιογράφου Κ. Ζούλα για τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (Σχόλιο: « Με τα κρουασάν…..υπό μάλης«. Εφημερίδα Καθημερινή 2-4-11) ως γνωστόν, ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και εκατοντάδες ήταν οι επιστολές διαμαρτυρίας προς τον ίδιο και την διεύθυνση της εφημερίδας. Οι περισσότερες, ως ήταν φυσικό, προήλθαν από εν αποστρατεία αξ/κούς των Ε.Δ.

Επίσης, και από ιδιώτες, ως επί το πλείστον από πρώην και  νυν στρατευσίμους. Από τους τελευταίους οι περισσότεροι συμφωνούν με τις θέσεις του δημοσιεύματος.

Πρόθεσή μας δεν είναι να ασχοληθούμε με τα λεγόμενα του δημοσιογράφου. Τη δουλειά του κάνει. Μόνο μία παρατήρηση. Το ότι η πηγή του, για το τι συμβαίνει στις Ε.Δ. , είναι η διήγηση ενός φίλου του που πρόσφατα απολύθηκε (δική του ομολογία), επιτρέπει στον καθένα να εκτιμήσει: το «κύρος» της δημοσιογραφικής του αξιοπιστίας, την προχειρότητα με την οποία γενίκευσε ένα μεμονωμένο γεγονός και την σκοπιμότητα του άρθρου σε μία εποχή που οι Ε.Δ. βάλλονται από παντού.

Η εκρηκτική αντίδραση των θιγομένων από το «λιβελογράφημα», όπως το χαρακτήρισαν πολλοί αναγνώστες της εφημερίδας, μαρτυρεί το άδικο των χαρακτηρισμών. Και δικαίως. Διότι τα στελέχη των Ε.Δ.  τις υπηρέτησαν σε συνθήκες που, τόσο ο δημοσιογράφος, όσο και ο φίλος του, δεν ήταν σε θέση να αξιολογήσουν, βολεμένοι στις «άνετες μη μάχιμες μονάδες» που τα «βύσματά« τους σίγουρα θα φρόντισαν να τους τοποθετήσουν. Και ενώ ο δημοσιογράφος αναφερόταν στο σύνολο των μονίμων στελεχών των Ε.Δ. απογοήτευση μα και θυμό προκάλεσε η παρέμβαση δύο ανωτάτων ε.α. Αξ/κών του Π.Ν. οι οποίοι: ο πρώτος έσπευσε να διαχωρίσει τους αξιωματικούς του Π.Ν. «Σε μόνιμους και μονιμάδες! Δηλαδή τους αξιωματικούς καριέρας-μόνιμα «μπριζόμενους«(Εφημ. Καθημερινή 14-4-11). Ο δε δεύτερος ενώ συμφωνεί απόλυτα με τον πρώτο συμπληρώνει: …..Ο εξ υπξ/κος Αξ/κός βρίσκεται έξω από το αντικείμενό του…..δεν έχει δουλειά να κάνει, παραμένει στην Υπηρεσία τις περισσότερες φορές απλά και μόνο γιατί υπάρχει….πουλάει «μούρη» κ.α. (ίδια εφημερίδα 14-4-11 21:24).

Οι επιστολές δημοσιεύονται στην σελίδα 4.

Κάθε υγιώς σκεπτόμενος αναγνώστης και δη στέλεχος του Π.Ν., θα σκεφθεί ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί με θέσεις και απόψεις που παραπέμπουν σε άλλες εποχές. Κάποιος όμως πρέπει να υπενθυμίσει ότι χωρίς αυτούς που τόσο απαξιωτικά και άδικα χαρακτηρίστηκαν  ότι: «Δεν έχουν δουλειά ως αξ/κοί, δεν έχουν εκπαίδευση, συγχρωτίζονται με πολιτικούς υπαλλήλους, μεταφέρουν σπίτια τους γάλατα και σαπούνια, πουλάνε μούρη αξ/κού, συνδικαλίζονται (!!!!) κ.α. πολλά εμετικά, κανένας αξ/κός καριέρας δεν θα μπορούσε να διαγράψει επιτυχώς την πορεία του ως Κυβερνήτης, Διοικητής κ.α. θέσεις, αν δεν είχε άξιους συνεργάτες να υλοποιήσουν τις διαταγές του. και αυτοί είναι ως γνωστόν οι μονιμάδες, που σκωπτικά σπεύσανε να διαχωρίσουν από τον κορμό των Αξ/κών, φοβούμενοι μήπως και τους πάρουν τα σκάγια του δημοσιογράφου.

Όλοι γνωρίζουμε ότι, οι πρώτοι δάσκαλοι στα πρώτα βήματα πολλών αξ/κών καριέρας, θεωρητικοί κατά το μάλλον, υπήρξαν οι υπόλογοι των πλοίων. Και όπως λέει ο Πλούταρχος «αναγκαίον του τέλειου άνδρα και θεωρητικόν είναι των όντων και πρακτικόν των δεόντων». Η δομή του σύγχρονου Ναυτικού όπως την οραματίστηκαν οι Χαρ. Τρικούπης [(έλευση γαλλικής ναυτικής ομάδας υπό τον Υποναύαρχο Lauren Joseph Lejeune (1884-1890)] και  Γ. Θεοτόκης [(που συνέχισε ο Ελ. Βενιζέλος) με την βρετανική ναυτική αποστολή υπό τον Υποναύαρχο  Lionel G. Tufnell (1909-1913)] βασίστηκε στο πιο πάνω σχεδιασμό.

Η συμβολή των «μονιμάδων» σε όλες τις ένδοξες φάσεις του σύγχρονου Π.Ν. δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, όπως σε κάθε επάγγελμα, έτσι και στο αντίστοιχο του στρατού, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν ακατάλληλα στελέχη, όχι μόνο σε αξ/κούς εξ υπ/κών, αλλά και σε αξ/κούς καριέρας, οι οποίοι δια της «ήσσονος προσπαθείας» ασκούν τα καθήκοντά τους. Κοινό χαρακτηριστικό των τελευταίων, οι φωνές και συνεχείς απειλές προς τους κατωτέρους. Όποιος το αρνείται, σίγουρα εθελοτυφλεί ή είναι άκρως εγωιστής.

Αποκλειστικά υπεύθυνες για την διατήρηση στην υπηρεσία ακατάλληλων στελεχών, σε όποια βαθμίδα κι αν ανήκουν, είναι η πολιτεία και η υπηρεσία που δεν φρόντισαν και δεν φροντίζουν να απαλλαγούν από μικρόνοες, φυγόπονους και γενικά ακατάλληλα άτομα. Δύσκολο όμως, όταν τα «ημέτερος και δικά μας παιδιά» καθώς και η συνεχής παρέμβαση των πολιτικών εις τα του στρατού, βασιλεύουν σε αυτό τον τόπο. Και αν αυτά που αψυχολόγητα ελέγχθησαν αφορούσαν «μονιμάδες» του απώτερου παρελθόντος, μπορούμε να τα αιτιολογήσουμε στα βιωματικά κατάλοιπα της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής εποχής. Πολλά κατώτερα στελέχη έζησαν στο πετσί τους την απαξίωση και υποβάθμιση του ρόλου τους από μερίδα αξ/κών καριέρας, εμποδίζοντας κάθε προσωπική τους προσπάθεια επιμόρφωσης, λέγοντάς τους «το Ναυτικό σας έμαθε ότι χρειάζεστε»!!!! Τα γεγονότα που έγιναν στη Σχολή Υπαξιωματικών (Ναυτοπαίδων τότε) το 1952 στον Πόρο, που οι ευφάνταστοι τα ονόμασαν «κομμουνιστική ανταρσία«, αυτό το σκοπό είχαν, την αναβάθμιση (Ιστορικό-Φωτογραφικό Λεύκωμα των Σχολών Πόρου (Σ.Ν/δων-ΣΔΥΝ, ΣΜΥΝ 1946-2000) του γράφοντος, Εκδόσεις ΓΕΝ 2007, σελίδα 149).

Αυτοί λοιπόν οι «αγράμματοι« είχαν αποκτήσει συνείδηση της αποστολής τους, πολλές φορές χρησιμότερη από τις γνώσεις, γι’ αυτό με τη θέληση και ικανότητά τους έγιναν οι «Υπόλογοι» που σήκωσαν τις επιστασίες στους ώμους τους και συνέβαλλαν καθοριστικά στην ανανέωση του γηρασμένου στόλου, με τις απανωτές αποστολές-παραλαβής νέων μονάδων από τις ΗΠΑ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Επάνω σε αυτούς στηρίχθηκαν ικανότατοι αξ/κοί καριέρας, φέρνοντας σε πέρας δύσκολες πολλές φορές αποστολές. Και είναι προς τιμή των τελευταίων που το αναγνώριζαν και απέδιδαν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» και δεν ισοπέδωναν τους πάντες και τα πάντα. Γι’ αυτό είχαν τον σεβασμό και αναγνώριση των υφισταμένων τους. Ένας «μονιμάς» μπορεί να μην είχε την μόρφωση, όπως μερικόι την εννοούν, είχε όμως την κριτική ικανότητα να αξιολογεί με αυστηρά και δίκαια κριτήρια τους ανώτερους του και να τους το επιστρέφει ανάλογα. Υπάρχουν εκφράσεις ευαρέσκειας που μιλούν για πράξεις αυτοθυσίας και ηρωισμού που δεν θα τις αντάλλασαν με κανένα πλουμιστό παράσημο. Άλλωστε, αυτός που γνωρίζει χρήσιμα και όχι αυτός που ξέρει πολλά είναι ο σοφός. Και οι Μονιμάδες ήταν και θα είναι χρήσιμοι. Την ικανότητά τους επίσης, την απέδειξαν όταν αποχώρησαν από το Π.Ν. και αποφάσισαν αν ασχοληθούν με τον δύσκολο και απαιτητικό ιδιωτικό χώρο. Απαλλαγμένοι από κάθε είδους τροχοπέδες και ανασφάλειες, όχι απλά διέπρεψαν, αλλά κυριολεκτικά, μεγαλούργησαν σε δύσκολους και σκληρούς επαγγελματικούς στίβους (Ιστορία Σχολών Πόρου 1946-2000 σελ. 224). Γι’ αυτούς δεν ήταν δύσκολο. Απέδειξαν ότι, ο άνθρωπος κρύβει μέσα του τεράστιες δυνατότητες, πολλές φορές λανθάνουσες. Είχαν τα εφόδια από το Ναυτικό, το οποίο τις περισσότερες φορές δεν φροντίζει να αξιοποιήσει.

Κι ερχόμαστε στα σημερινά λαμπρά στελέχη τους απόφοιτους από την ΣΜΥΝ. Θα είναι άδικο και κατάπτυστο εάν συμπεριλαμβάνονται και αυτοί στις πεπαλαιωμένες αντιλήψεις. Στην σημερινή Σχολή, οι Δόκιμοι Υπαξ/κοί λαμβάνουν μόρφωση από καθηγητές ακαδημαϊκού επιπέδου, η δε εισαγωγή τους σε αυτή μέσω των πανελληνίων εξετάσεων, εξασφαλίζει την απρόσκοπτη και αξιοκρατική τους είσοδο, γενικά στις ΑΣΣΥ. Και όλοι ξέρουμε, ότι πάρα πολλοί διαγωνιζόμενοι από μικρές συγκυρίες ή και λίγα μόνο μόρια δεν πέρασαν στις στρατιωτικές Ακαδημίες. Όλοι  λοιπόν ξεκινούν από ενιαία και ισότιμή μόρφωση. Στο σημερινό καλπασμό της τεχνολογίας δεν νοείται απαίδευτο στέλεχος. Ασχολούμενος επί μακρόν χρόνο με τον Σύνδεσμο, γνωρίζω τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που κατά καιρούς έχουν καταβληθεί από αξιόλογους αξ/κούς, μέλη των εκάστοτε ΑΝΣ, όπως και τέως διοικητών της ΣΜΥΝ, προκειμένου να αναβαθμίσουν την ΣΜΥΝ και κατ’ επέκταση τις ΑΣΣΥ σε τριετή φοίτηση, καθιστώντας αυτές ισότιμες των ΤΕΙ (ο νόμος 2931/2001 που τις κατατάσσει στην ανώτερη τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα). Ατυχώς προσκρούουν σε απαρχαιωμένες  αντιλήψεις ανωτάτων στελεχών, ευτυχώς όχι του Π.Ν., όπου κατ’ αυτούς «το ζητούμενο δεν είναι οι Υπαξ/κοί να έχουν προσόντα και πτυχία (ώστε να δελεάζονται με παραίτηση το νωρίτερο δυνατόν), αλλά η χρησιμότητά τους στις Μονάδες. Η στρατικοποίηση επιτυγχάνεται κάλλιστα σε δύο χρόνια»!!!(από τα πρακτικά επιτροπής της 27/7/05 περί αναβάθμισης των ΑΣΣΥ σε τριετή φοίτηση, ισότιμη των ΤΕΙ). Ο δε τελευταίος νόμος 3883/10 περί «ιεραρχίας και εξέλιξης των Μονίμων Αξ/κών Ε.Δ.«, ένας πολυδιαφημισμένος νόμος, αποδείχθηκε δυστυχώς για άλλη μία φορά και αναμφίβολα ότι, η νομοπαρασκευαστική ομάδα με τις εισηγήσεις της κατέστησε προδήλως δυσμενέστερη την θέση των εξ ΑΣΣΥ προερχομένων Αξ/κών (εφημερίδα ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΑ/ΣΜΥΝ τεύχη 108,109/2010). Μήπως στην πανελλήνια, οφθαλμοφανή υποβάθμιση των πάντων εντάσσεται και ο νόμος αυτός; Μήπως οι εισηγηθέντες στην πολιτική ηγεσία τον δαιδαλώδη  από ατέλειες, ασάφειες και παραλήψεις νόμο, σκέφτηκαν «μη δότε τα άγια τοις κυσίν» σε στελέχη που τα κρατάμε στο σώμα χάριν στην «γενναιοψυχία» των αξ/κών καριέρας; «κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό» λοιπόν; Κρίμα. Διότι από τους διαμαρτυρηθέντας και από τα τρία όπλα αξ/κούς, μόνο από το Π.Ν. έγινε διαχωρισμός καριέρας και καταφέρθηκαν κατά συνεργατών-συναδέλφων τους.

Κρίμα και πάλι κρίμα διότι, δικαιολογημένα θα θλίβονται χιλιάδες «Μονιμάδες« που η εξαίρεση έγινε κανόνας. Δικαιολογημένα να θυμώσουν όλοι εκείνοι που μέσα από χαλεπές εποχές και δυσκολίες γαλούχησαν τα παιδιά τους με ιδιαίτερη φροντίδα, όπου εκτός της μόρφωσης, τα δίδαξαν και με το παράδειγμά τους, να αγαπούν την πατρίδα, να είναι υπεύθυνοι, να υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια, να σέβονται τον συνάνθρωπό τους, να είναι έντιμα φιλόδοξοι και να απαιτούν τα δικαιώματά τους όταν το αξίζουν. Εκατοντάδες είναι τα παιδιά των «απεκδυομένων κάθε ευθύνης» (sic) και των «συγχρωτιζομένων με πολιτικούς υπαλλήλους» (sic2) στελεχών που διανύουν λαμπρές καριέρες στο Π.Ν. μέσω των παραγωγικών σχολών ΣΜΥΝ και ΣΝΔ. Σε αυτούς, τουλάχιστον, τους έπρεπε ένας σεβασμός. Ειδικά τώρα που βάλλονται πανταχόθεν και από τα πιο επίσημα χείλη ως «αντιπαραγωγικοί», «αυτιστικοί», «φιλοχρήματοι» κ.α.

Αντί λοιπόν, του «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» θα ήταν φρονιμότερο το : ¨καιρός του σιωπάν, καιρός του λαλείν» ή «κρείτον σιωπάν ή λαλείν α μή πρέπει».

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: